Κάπνισμα. Επιλογή ή συνήθεια; (Β’)

“Έριξα μια ματιά στο στραπατσαρισμένο τσιγάρο που δεν άναψα την προηγούμενη μέρα, το πήρα στα χέρια κι έκανα να το βάλω στο στόμα.”- από τον Αστροβάμονα

[..συνέχεια από το προηγούμενο]
Πείσμωσα. Άρχισα να ψάχνω τρόπους να απαλλαγώ από το κάπνισμα χωρίς να μου κοστίσει ούτε δεκάρα. Ούτε υποκατάστατα καπνίσματος, ούτε ηλεκτρονικά τσιγάρα, ούτε δόσεις νικοτίνης σε τσίχλες ή σε αυτοκόλλητα, ούτε τίποτα. Τι στην ευχή, κάποιος τρόπος θα υπήρχε.
Δύο μέρες μετά -ήταν και πρωταπριλιά- είπα να μου κάνω πλάκα. Πήρα λοιπόν το πακέτο μου, τον αναπτήρα, το τασάκι και τον καφέ και τα έστησα δίπλα μου στο γραφείο, την ώρα που έκανα κάποιες δουλίτσες. Πήρα ένα τσιγάρο, το έβαλα στο στόμα και μόλις έπιασα τον αναπτήρα είπα ψιθυριστά “αναβάλλεται”. Και άφησα τον αναπτήρα.picture2
Μια ανεπαίσθητη χαρά με διαπέρασε καθώς σκεφτόμουν “το πέτυχα”. Ήθελα να το χαρώ που δεν το άναψα, πήγα στο μπάνιο κοιτάχτηκα στον καθρέφτη -πάντα με το τσιγάρο στο στόμα- και σκέφτηκα “Είσαι ωραίος και μάγκας και θα αντέξεις”. Μου έσκασα χαμόγελο κι έφυγα λίγα χιλιοστά “ψηλότερος”.
Κάθισα στην πολυθρόνα του γραφείου και συνέχισα την δουλειά. Μετά από λίγο ασυναίσθητα, ξανάπιασα τον αναπτήρα. Ξαναψιθύρισα με ένταση “είπαμε, αναβάλλεται” και άφησα πάλι τον αναπτήρα. Ξαναπήγα στο μπάνιο αλλά αυτή την φορά επέστρεψα με έναν μικρό καθρέφτη που τον έστησα απέναντί μου, κοιτάχτηκα και είπα “ναί είσαι μάγκας κι ωραίος”. Πιό έντονα αυτή την φορά ένοιωσα περηφάνια να με γεμίζει.
Για να μην τα πολυλογώ, όλη η μέρα πέρασε έτσι, με το τσιγάρο στο στόμα, με αναβολές και με διαρκώς αυξανόμενη χαρά κι ευχαρίστηση που -ενάντια σε όλες τις προβλέψεις- κατάφερνα να αναβάλλω να το ανάψω και να το φχαριστιέμαι κι όλας.
Έτσι λοιπόν, για πρώτη φορά μετά από μια ζωή ολάκερη, έπεσα για ύπνο 12 ώρες άκαπνος κι ευχαριστημένος. Την επομένη, μετά το πρωΐνό πλύσιμο, έφτιαξα καφέ κι έκατσα στο γραφείο να συνεχίσω την δουλειά.
Έριξα μια ματιά στο στραπατσαρισμένο τσιγάρο που δεν άναψα την προηγούμενη μέρα, το πήρα στα χέρια κι έκανα να το βάλω στο στόμα. Το ξανασκέφτηκα, είπα “αναβάλλεται” και το πέταξα στο καλαθάκι με τα σκουπίδια δίπλα μου. Έριξα άλλη μια γρήγορη ματιά στο καθρεφτάκι, μου χαμογέλασα, τράβηξα μια τζούρα καφέ και συνέχισα την δουλειά ευχαριστημένος με τον εαυτό μου, τον μάγκα, τον ωραίο, που μπορούσε ακόμα να το αναβάλλει.Άλλες δύο-τρείς φορές στην διάρκεια της ημέρας, ιδιαίτερα μετά από τα γεύματα, άπλωσα το χέρι στο πακέτο και πριν πάρω τσιγάρο, το άφηνα λέγοντας “αναβάλλεται” και μετά καθρεφτάκι-μάγκας-ωραίος-ευχαριστημένος και περήφανος. Το βράδυ κοιμήθηκα πραγματικά ευτυχής. Είχα 36 ώρες άκαπνος!!! Και, με το δίκιο μου, το πανηγύριζα…
smoke_ghost_by_anderton.jpg
Την επόμενη μέρα δεν άπλωσα καν το χέρι, εκεί ήταν όλα, δίπλα μου. Πακέτο, αναπτήρας, τασάκι καθαρό-καθαρό και καθρεφτάκι. Κι όμως κάθε φορά που τα κοιτούσα σκεφτόμουν “αναβάλλεται” κι ένοιωθα να το γλεντούσα μέσα μου. Το πρώτο που απέσυρα ήταν το καθρεφτάκι. Δεν χρειαζόταν να κοιτάζομαι για να αισθάνομαι περήφανος.
Το βράδυ, ήδη το αφηγόμουν στην γυναίκα μου με χαρά και περηφάνια. Είχα αναβάλλει το τσιγάρο για 60 ώρες και πλέον δεν με πείραζε καθόλου να το αναβάλλω για όσο να ‘ναι. Ίσα-ίσα, αισθανόμουν ηδονή και αγαλλίαση…
Την επόμενη, τέταρτη κατά σειρά μέρα, ούτε καν έδωσα σημασία. Την μεθεπόμενη, πήρα το πακέτο και τον αναπτήρα και τα έβαλα σε ένα ντουλάπι στην κουζίνα. Η αναβολή ήταν πια επ’ αόριστον, αλλά η χαρά μέσα μου απερίγραπτη.
Την 6η μέρα συνειδητοποίησα ότι όχι μόνο δεν ένιωσα να το στερούμαι όλες αυτές τις μέρες, αλλά δεν έκανα καμία αμήχανη κίνηση με τα χέρια ή τα δάχτυλα, ούτε το στόμα αποζητούσε κάτι ανάμεσα στα χείλια. Ο εγκέφαλός μου δεν με εκβίαζε να ανάψω τσιγάρο. Ούτε εκνευρισμοί, ούτε απώλεια συγκέντρωσης, ούτε πονοκέφαλοι, ούτε το νοσταλγούσε αν κάποιος δίπλα μου κάπνιζε, ούτε τίποτε. Απόλυτη αδιαφορία εκ μέρους του ή, μάλλον, το φχαριστιόταν κι όλας. Πλήρης αναπρογραμματισμός του νευρωνικού μου δικτύου, δηλαδή!!!


Τρία χρόνια αργότερα, ανοίγοντας το ντουλάπι, το μάτι μου έπεσε στο πακέτο και τον αναπτήρα. Ήταν ακόμα εκεί! Είπα να το ανοίξω να δώ εκείνα τα τσιγάρα. Ήταν ήδη “σουρωτήρια” από σκουλήκι. Σκέφτηκα ότι τουλάχιστον, κάπνιζα τσιγάρα με καθαρό καπνό, χωρίς χημικά πρόσθετα και αποστειρωτικά δηλητήρια…


Πέντε χρόνια αργότερα, διαρκούσης της αναβολής, έμαθα, οδυνηρά εκπλαγείς, ότι αν δεν είχα τότε αναβάλει το κάπνισμα, δεν θα ήμουν ζωντανός… Κι ήταν τόσο εύκολο! Έκανα ακριβώς αυτό που θεώρησε ανοησία ο φίλος βιολόγος. Αντί να ηδονίζομαι καπνίζοντας, ηδονίζομαι μή-καπνίζοντας!!!
Θέμα θεώρησης, λοιπόν.


picture1
Σχεδόν δέκα χρόνια έχουν περάσει από τότε. Μπορώ να πώ ότι χαίρομαι που το έθαψα πριν με θάψει, αν και γνωρίζω ότι έχει υποθηκεύσει αρκετά άσχημα την ζωή μου.
Τελικά, ζωή είναι -πράγματι- η τέχνη να αρνείσαι, η τέχνη να αποφεύγεις έγκαιρα ό,τι μπορεί να σε σκοτώσει.

One thought on “Κάπνισμα. Επιλογή ή συνήθεια; (Β’)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s