“Δε λες αντίο” [μέρος α’]

Τον θυμόταν να παίζει μπαγλαμαδάκι, πάντα όταν πήγαινε επίσκεψη με τους γονείς της, κρατώντας μαζί τσιγάρο κι ένα κρασοπότηρο..” – από τη Στέλλα Κόρδη

polideportivo_by_javi_superstar.jpg
Έμπαινε βιαστικά για άλλη μια φορά στον χώρο.
Ήταν από εκείνες τις πολύ όμορφες μέρες, που μόνο ο Σεπτέμβρης κάνει και είχε όρεξη να τρέξει χιλιόμετρα, τίποτα να την καθυστερήσει.
– Καλημέρα κοριτσάρα μου!! άκουσε την φωνή του Α. από πίσω της. Με τον Α. χαιρετιόνταν χρόνια. Δεν τον έβλεπε κάθε μέρα, που εκείνη πήγαινε για τρέξιμο εκεί αλλά, όποτε συναντιόνταν, μιλούσαν σαν παλιοί γνώριμοι-εκείνη πάντα στον πληθυντικό.Τον είχε συμπαθήσει εξαρχής (χωρίς να θυμάται πότε έγινε αυτή η αρχή)ίσως γιατί της θύμιζε έντονα ένα θείο της που πέθανε όσο ήταν εκείνη παιδί. Συχνά τον έφερνε στον νού της εκείνο τον θείο. Οικοδόμος, συνδικαλιστής, αριστερός του ’80 και γυναικάς.“Πρέπει να ήταν μεγάλο αλάνι ο πατέρας σου”, είχε πει κάποτε στον ξαδερφό της κι εκείνος είχε γελάσει, συμφωνώντας:
“Τι κρίμα που δεν τον γνώρισα..”Τον θυμόταν να παίζει μπαγλαμαδάκι, πάντα όταν πήγαινε επίσκεψη με τους γονείς της, κρατώντας μαζί τσιγάρο και ένα κρασοπότηρο: “Έλα, κοριτσάρα μου, να σε πάρω μια αγκαλιά, που σου ΄χω αδυναμία”, της έλεγε και την τράβαγε, σχεδόν με το ζόρι να κάτσει στα γόνατα του.
Μύριζε κρασί, ανακατεμένο με καπνό, το μουστάκι του την έγδερνε στο μάγουλο και πάντα τραβιόταν γρήγορα βρίσκοντας δικαιολογία το παιχνίδι. “Πάω να παίξω θείο..”Αυτή την ιδιόμορφη ταύτιση, λοιπόν, είχε κάνει στον μυαλό της με τον Α. Ήταν ο φροντιστής του χώρου, μηχανολόγος στο επάγγελμα, σχεδόν πάντα τον έβρισκε να μαστορεύει. Είχε γυρίσει όλο τον κόσμο στα νιάτα του δουλεύοντας στα καράβια και πάντα κάνανε κουβέντες από αυτές που λες στο πόδι και φεύγοντας σου μένει ένα θέμα, που το αναλύεις στο μυαλό σου, για μέρες.
-Καλημέρα! Tι όμορφο ήλιο έχει σήμερα.. !Σας έχω πει ποτέ, πόσο σας ζηλεύω που δουλεύετε εδω; του απάντησε.
-Τον Μάρτη που θα τους γνέψω αντίο, θα σε προτείνω για την θέση μου! ,της απάντησε γελώντας.Τρεις του ερχόμενου Μάρτη (της είχε μείνει η ημερομηνία, όπως σου μένουν κάποιες λεπτομέρειες που σε άλλους ανθρώπους, οι οποίοι ήταν κάποτε μέρος της ζωής σου, δεν τις θυμάσαι καν) ο Α θα έκλεινε τα 58 και θα έβγαινε σε σύνταξη. Σκεφτόταν συχνά ότι θα της λείψει η “καλημέρα” και το χαμογελό του.
-Να τους τα φάτε μέχρι τελευταίας ρανίδας, του αποκρίθηκε, εννοώντας τα λεφτά της σύνταξης του και συνέχισε: “Ξεκουραστείτε λίγο!! Αδυνατίσατε πάλι ..”και του έστειλε φιλί με το χέρι
-΄Εννοια σου κοριτσάρα μου κι αυτό σκοπεύω.. σε φιλώ,να μου προσέχεις!!!.

(συνεχίζεται..)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s