Σιναβάλντα. (Α) Πόλεμος. Α3. Απορίες

Όπως σας υποσχέθηκα, εγώ, ο Γιόρμα Ρύσσα απ’ το 54 του καταλόγου Messier, θα σας παρουσιάσω σε συνέχειες, όσα περισσότερα βιογραφικά στοιχεία μπορέσω για μένα.
Και ιδού, πώς άρχισαν όλα… -από τον Αστροβάμονα
(…συνέχεια από προηγούμενο)
– Μαμά… Τί έγινε;
– Ο πόλεμος παιδί μου. Ο καταραμένος πόλεμος… είναι εδώ…. κι έβαλε τα κλάματα.
– Μαμά… δεν καταλαβαίνω. Τι είναι ο πόλεμος…
– …
– Κι αφού ο πόλεμος είναι εδώ, είναι κι ο μπαμπάς εδώ;
Η μαμά δεν μιλούσε, μόνο έκλαιγε, κι έκλαιγε, κι έκλαιγε…..


shelterΟι μπαταρίες του φακού κόντευαν να τελειώσουν. Η μαμά έψαξε σε ένα κουτί και βρήκε μιά λάμπα που δεν είχε σπάσει. Μετά ανέβηκε τα σκαλιά και πήγε στο υπόγειο. Γύρισε κουβαλώντας ένα σκαμνί μες στα χώματα. Το έβαλε στη μέση στο δωμάτιο, ανέβηκε, έβγαλε τη σπασμένη λάμπα και βίδωσε την καινούργια. Επιτέλους φως. Πολύ φως.
Δειπνήσαμε το περιεχόμενο μιας κονσέρβας και μετά η μαμά με οδήγησε στην μικρή τουαλέτα όπου μου έπλυνε τα χέρια και το πρόσωπο και μου εξήγησε πώς θα χρησιμοποιώ την τουαλέτα για τις ανάγκες μου κάνοντας οικονομία στο νερό που, όμως, δεν έπρεπε ποτέ να πιώ απ’ αυτό. Αφού η μαμά έπλυνε και το δικό της πρόσωπο, γυρίσαμε στο κεντρικό δωμάτιο και μετά πήγε σε ένα ντουλάπι κι έβγαλε και ξετύλιξε δύο πλαστικά ρολά που όμως ήταν μαλακά και λεπτά στρώματα και δύο φουσκωτά μαξιλάρια. Έστρωσε και μιά κουβέρτα από πάνω τους και ξαπλώσαμε να ξεκουραστούμε. Τα κορμιά μας πονούσαν ακόμα σε διάφορα σημεία και η ανάπαυση θα μας έδινε δυνάμεις, είπε η μαμά κι έσβησε το φώς – για οικονομία…


– Μαμά! Πότε θα βγούμε έξω; Δεν μπορώ άλλο…
– Κάνε υπομονή αγόρι μου. Σε λίγο. Λίγο ακόμα…
– Πόσο καιρό είμαστε κλεισμένοι εδώ;
– Πέντε μέρες.
– Και πόσο άλλο θα περιμένουμε;
– Τρείς ακόμα.
– Γιατί;
– Γιατί ο πόλεμος είναι ακόμα εκεί έξω!
– Και σε τρείς μέρες θα φύγει;
– Ναι!
– Πού το ξέρεις;
– …Ε…έτσι είπε ο μπαμπάς πριν πάει στον πόλεμο. Οκτώ μέρες κρατάει, μετά φεύγει…
– Ε! τότε θα περιμένω. Αλλά… ο μπαμπάς πού είναι;
– Έξω! Τον κυνηγάει να τον διώξει!
– Ζήτωωω! Ο μπαμπάς θα διώξει τον πόλεμο!…. Μαμά, τι έχεις; Κλαίς;
Δεν μπορούσα να το χωνέψω. Αφού ο μπαμπάς είναι εκεί έξω και παλεύει να διώξει τον πόλεμο -και θα το καταφέρει γιατί ο μπαμπάς είναι έξυπνος και δυνατός- η μαμά γιατί δεν χαίρεται, αλλά κλαίει; Λες να αγαπάει τον πόλεμο; Μπά…
– Μαμά… αγαπάς τον πόλεμο;
– Τι; Όχι βέβαια. Πώς το σκέφτηκες; Κανένας άνθρωπος δεν αγαπάει τον πόλεμο.
– Και γιατί κλαίς;
– Γιατί μου λείπει ο μπαμπάς, αγόρι μου.
– Κι εμένα μαμά…
Κλάψαμε σφιχταγκαλιασμένοι αρκετή ώρα. Κι ο ύπνος, γλυκά-γλυκά, μας απάλλαξε από τον φόβο και την μοναξιά.


(συνεχίζεται…)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s