Εμμονή

“Τη βλέπω από μακριά να στέκεται, μαλλιά ξέπλεκα, φόρεμα μαύρο.”- από την Μαρία Λυδία Κυριακίδου

to_cry_a_river_by_nile_can_too-d4xs3fz

Κατέβηκα τη λεωφόρο με τα πόδια, λόγω της αναθεματισμένης απεργίας.
Δεν είχα καθόλου κουράγιο ούτε για να βρίσω τις καταραμένες κυβερνήσεις που μας έφεραν ως εδώ. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν πως επιτέλους θα την έβλεπα μετά από τόσο καιρό.

Την ήθελα τόσο πολύ, που μου είχε γίνει εμμονή.Στοίχειωνε τα όνειρα μου.

Δεν έφταιγε τίποτα, παρά οι συγκυρίες που δεν την είχα δει παραπάνω από δυο φορές. Αλλά κι εγώ, ήθελα να το παίξω σωστά το παιχνίδι. Έπρεπε να βρω έναν τρόπο να ξελαμπικάρω. Ένιωθα πως θα πάθω εγκεφαλικό τον τελευταίο καιρό.Και ήμουν και σε ηλικία κρίσιμη.

Τα ήθελα όλα. Τα άξιζα.  Τα είχα σχεδιάσει. Και θα τα αποκτούσα.

Πλησίαζα στο μέρος που είχαμε δώσει το ραντεβού. Είχα δεν είχα μια ώρα στη διάθεση μου για να τη χορτάσω.

Τη βλέπω, από μακριά, να στέκεται, μαλλιά ξέπλεκα, φόρεμα μαύρο. Προσπαθούσε να σπρώξει ένα πεσμένο φυλλαράκι στο έδαφος, προς στην άκρη ενός πεζουλιού. Δε ξέρω τι νόημα είχε αυτή της η κίνηση, αλλά ήταν τόσο ελκυστικός ο τρόπος που κλοτσούσε το φύλλο, που άναψα ολόκληρος.

“Τα πράγματα πρέπει να μένουν απλά.”, μου είχε πει μια μέρα.
Ναι, αλλά αυτό το “απλό”, πώς γίνεται και το κάνει τόσο  περίπλοκο;
Τίποτα πάνω της δεν ήταν απλό. Μα, τι ψεύτρα!

Σταμάτησα μέχρι και να περπατώ.
Ποια ώρα..τώρα δε μετρούσε, πια, ο χρόνος.

Ήμουν ερωτευμένος, ο μαλάκας.
Αυτό δε το είχα προβλέψει.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s