“Ένας πλανήτης, αλλιώτικος!” (μέρος δ’)

“Μπροστά μας είχε απλωθεί μια μάζα ανοιχτοπράσινη που άστραφτε μπλέ και κόκκινη.” – από τον Αστροβάμονα

(Συνέχεια από προηγούμενο)

Σταδιακά, είδαμε τον σχηματισμό κάποιας ανθρακικής αλυσίδας -“αμινοξύ”, ήταν η σκέψη που μοιράστηκε μαζί μας η Μαρίγια- μέσα στο κίτρινο αντικείμενο, -“βακτήριο”, ήρθε απότομα η ονομασία του.

Μετά είδαμε μια ανοιχτή αλυσίδα με εναλλασσόμενα παρακλάδια, -“RNA” αισθάνθηκα να ονομάζεται-, ύστερα προσκόλληση διαφόρων μικρών μορίων στο RNA, -“σχηματισμός πρωτεΐνης” συμπληρώνει ξανά η Μαρίγια- και, αίφνης, βλέπουμε να φωτίζεται κόκκινη μια άκρη του παραχθέντος μορίου.

vac-yellow2Παράλληλα, μια παρόμοια διαδικασία εκτυλίσσονταν στο εσωτερικό του πράσινου βακτηρίου μόνο που το άκρο της δικής του πρωτεΐνης φωτίστηκε μπλε. Και τότε είδαμε ένα νημάτιο από το πράσινο βακτήριο να επιμηκύνεται και να προσκολλάται στο κίτρινο. Το γαλάζιο φώς έφυγε από το άκρο της πρωτεΐνης του πράσινου βακτηρίου και, αφού διέτρεξε το νημάτιο, πήγε και ενώθηκε με το κόκκινο φώς της πρωτεΐνης του κίτρινου και έσβησαν.

“Το πράσινο βακτήριο κατά την παραγωγή πρωτεΐνης, είχε περίσσεια ηλεκτρονίου και το κίτρινο χρειαζόταν το ηλεκτρόνιο για να σχηματίσει την δική του” ήταν η ερμηνευτική σκέψη της Μαρίγια. -“Συνεργατική επιβίωση”, συμπλήρωσε- καθώς η εικόνα έκανε zoom-out όπου είδαμε, αποσβολωμένοι, ένα πλήθος από βακτήρια, πράσινα και κίτρινα, να απλώνουν νημάτια αναμεταξύ τους, να πολλαπλασιάζονται και να πυκνώνουν και νέα χιλιάδες νημάτια να σχηματίζονται, άλλα που άναβαν μπλέ και άλλα που άναβαν κόκκινα κι έσβηναν εξουδετερώνοντας το ένα το άλλο, με όλο και μεγαλύτερο πλήθος και με όλο και περισσότερα νημάτια να λάμπουν σποραδικά.

neuro-1_fotoΜπροστά μας είχε απλωθεί μια μάζα ανοιχτοπράσινη που άστραφτε μπλέ και κόκκινη.

Καθώς συνέχιζε να απομακρύνεται η οπτική μας, είδαμε ότι βρισκόμασταν σε ένα τμήμα του ωκεάνιου βυθού και η μάζα αυτή επεκτεινόταν, κάλυπτε το ανάγλυφο των βράχων του ωκεανού, μεριές-μεριές, κι όπως συνέχιζε να απομακρύνεται η εικόνα και η μάζα βακτηρίων να καλύπτει εκατοντάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα, ήρθε η σκέψη της Μαρίγια να μας πεί ότι αυτό που βλέπουμε ήταν ο σχηματισμός μιας γιγάντιας αποικίας συνεργαζόμενων βακτηρίων και οι μεταξύ τους συνδέσεις πλέον, ως μεγάλη εικόνα, σχημάτιζαν ένα πυκνότατο δίκτυο που θύμιζε συνάψεις εγκεφάλου.

Και όλοι ξαφνικά καταλάβαμε ότι το Ον μας έδειχνε πώς σχηματίστηκε και πώς κάλυψε όλον τον πλανήτη. Πια δεν έμεινε καμιά αμφιβολία. Μπροστά μας είχαμε έναν εγκέφαλο, ανοιχτής δομής, που κάλυπτε όλο τον βυθό του πλανήτη και διέθετε ασύλληπτη μνήμη, άπειρες συνάψεις και ικανότητα να διδάσκεται και να μαθαίνει, όσο μια ολάκερη ανθρωπότητα.

neuro-2Με την σκέψη αυτή, δέος, σεβασμός και ένα είδος ευτυχίας απλώθηκε στους εγκεφάλους μας. Πώς όμως μπόρεσε το Ον να διαπεράσει την μεταλλική θωράκιση του σκάφους και να αλληλεπιδράσει μέσω ηλεκτρομαγνητικών εγκεφαλικών κυμάτων με τους δικούς μας εγκεφάλους; Και πώς μπορεί να διαπερνά την θωράκιση τόσου βάθους αλμυρού νερού του ωκεανού;

Είδα όλους τους συντρόφους μου να κινούν τα κεφάλια καθώς συμμερίζονταν την απορία μου. Και η απάντηση δεν άργησε να έρθει.

Και ήταν τουλάχιστον ανατριχιαστική…

(συνεχίζεται…)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s