Δαίμονες: η αληθινή ιστορία ανάμεσα στους μύθους

“Δαίμονες και άγγελοι βρίσκονται σε μια αιώνια μάχη με έπαθλο τον άνθρωπο.” – από την Μαρία Λυδία Κυριακίδου

demons-feastingΟι δαίμονες, είναι κατά κοινή ομολογία ένα από τα κατεξοχήν αγαπημένα πλάσματα της χριστιανικής παράδοσης. Κι αν ακούγεται οξύμωρο αρχικά, με λίγη σκέψη καταλαβαίνουμε πως δεν είναι.

Δεν υπάρχει χριστιανικό δίδαγμα, που να μη σχετίζεται συγκεκριμένα ή αφηρημένα με τους δαίμονες, οι οποίοι ως το καθρέφτισμα του κακού αντιμάχονται το καλό.
Αυτό ξέρουμε διαδεδομένα κι ως σήμερα : ο καλός χριστιανός έχει μάθει να πολεμά καθημερινά τους δαίμονές του.

Κι όχι μόνο ο καλός χριστιανός, αλλά γενικά ο καλός άνθρωπος ανά τον κόσμο.
Η έννοια της λέξης «δαίμονας» έχει διαπιστευτεί , κυρίως εξαιτίας του Χριστιανισμού, ως το αντίπαλο δέος του «αγγέλου» . Οι δαίμονες εκπροσωπούν το σκοτάδι τη στιγμή που οι άγγελοι φέρνουν το φως.

EuvMIKe

Δαίμονες και άγγελοι βρίσκονται σε μια αιώνια μάχη με έπαθλο τον άνθρωπο: μεν και δε τον διεκδικούν ασταμάτητα, με την ειδοποιό διαφορά, σύμφωνα πάντα με τον Χριστιανισμό, πως οι άγγελοι επιδιώκουν «τη σωτηρία της ψυχής» του και την αγιοποίησή του, ενώ οι δαίμονες επιθυμούν διακαώς να κάνουν δική τους την ανθρώπινη ψυχή, διαβάλλοντάς την συνεχώς με σκοτεινές σκέψεις και πράξεις.

Η ιστορία συνεχίζεται με κάθε λογής ευτράπελο αλλά και με πολλούς τραγικούς θανάτους, εξορίες και αφορισμούς ,καθότι την εποχή του Μεσαίωνα πολλοί ήταν οι άνθρωποι που κατηγορήθηκαν ως « οι φέροντες τα δαιμόνια ή δαιμονισμένοι», για να φτάσουμε στο σήμερα και τις επιχειρήσεις εξορκισμού δαιμονισμένων , που ακόμη επιχειρούνται από τη Ρωμαιοκαθολική και Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία.Demons01

Και τώρα, ας περάσουμε στην πρωτότυπη ιστορία.
Για την ιστορία, οι δαίμονες δεν είναι τίποτα άλλο από ένα άτοκο, ανεξόφλητο δάνειο του Χριστιανισμού από τον αρχαίο ελληνικό κόσμο. Για την ακρίβεια, πρόκειται περισσότερο για διαστρέβλωση της ιστορίας τους.

Η λέξη “δαίμονας” λοιπόν, παράγεται από το αρχαίο ελληνικό ρήμα “δαίω” και “δαίομαι”, που σημαίνει “μοιράζω στον καθένα την τύχη του”.
Επομένως, ετυμολογικά σημαίνει αυτόν που μοιράζει στον καθένα την τύχη του κι εξ ου και η λέξη “ευδαιμονία”, που σημαίνει την κατάσταση της καλής τύχης , ενώ, για παράδειγμα η λέξη “κακοδαιμονία”, δηλώνει το αντίθετο.

Δεν ήταν όμως απλά αυτό γιατί ενώ αναγνωριζόταν η ύπαρξη του θεού στην αρχαιότητα, οι δαίμονες αποτελούσαν ένα ξεχωριστό και σημαντικό κομμάτι της ανθρώπινης πίστης της εποχής απέναντι σε ένα ον απρόσωπο και απροσδιόριστο, που μπορούσε να διαδραματίζει καταλυτικό ρόλο στις ζωές των ανθρώπων.

Εφόσον μάλιστα, επρόκειτο για αφηρημένο και απροσδιόριστο ον, χωρίς πρόσωπο, ο δαίμονας ήταν ένα πλάσμα που αριθμούσε τόσο όσο και οι άνθρωποι επί γης.
Είχαν σημαντικό ρόλο στις ζωές των ανθρώπων , όπως εξάλλου φαίνεται και από τα γραπτά του Ομήρου, του Πλάτωνα, του Ηρόδοτου, του Ησίοδου και άλλων αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων.

nephilim_by_jonigodoy

Ο Ησίοδος, τους παρουσιάζει με την ακόμα πιο αγαθή ύπαρξή τους, αυτή του φύλακα αγγέλου του κάθε ανθρώπου και συγκεκριμένα τους αναφέρει ως θεοποιημένες οντότητες, που με την προσταγή του Δία, προστατεύουν τους ανθρώπους.

Σύμφωνα ,μάλιστα, με τον Πλάτωνα και τη θεολογία του, οι δαίμονες κατοικούσαν στο χαμηλότερο σημείο του ουρανού, που ονομαζόταν από τον ίδιο ως «Αιθέριο πεδίο» ή «Νοερό πεδίο», ένα πεδίο, που βρισκόταν πάνω από το «πεδίο των Ηρώων» και γύρω από το «πεδίο της Γης» (Γαίας), η οποία μάλιστα αγκαλιάζει και το πεδίο της δράσης τους, που είναι ο ίδιος ο πλανήτης, και όλα τα ζητήματα και καταστάσεις που προκύπτουν, υλικά και ψυχικά και που αφορούν άμεσα ή έμμεσα την ανθρώπινη παρουσία πάνω της.

Η σημασία, έννοια κι ο ορισμός του, ήταν συνυφασμένα με την Μοίρα, την Ειμαρμένη. Στην ουσία, επρόκειτο για έναν ενδιάμεσο μεταξύ θεών και ανθρώπων, έναν τύπου ταχυδρόμο και αγγελιοφόρο, που παρακολουθούσε από πρώτο χέρι τις ανθρώπινες ζωές.
Οι δαίμονες δηλαδή, ήταν αυτοί που θα φρόντιζαν να γίνει πράξη το θείο θέλημα.
Κάθε άνθρωπος υποτίθεται πως είχε δύο ξεχωριστούς , δικούς του δαίμονες : τον καλό , που τον παρακινούσε σε ό,τι καλό και τον κακό που ευνοούσε το κακό.

Σκοπός της ύπαρξης και των δύο ήταν να καταστεί δυνατή η ολόπλευρη φώτιση της προσωπικότητας του κάθε ανθρώπου, ούτως ώστε να κατοχυρωθούν τα πλεονεκτικά σημεία της (αρετή) και να παραπεμφθούν σε επιδιόρθωση κι αναβάθμιση τα ελλειμματικά της σημεία κι οι αδυναμίες(κακία) , σε μια επόμενη μετενσάρκωση.

two_demons_playing_chess_by_blackwood01-d2xi415

Μάλιστα κάθε πόλη είχε τον δικό της Δαίμονα, ο οποίος κατέγραφε ατομικά για τον καθένα, πράξεις, σκέψεις και συναισθήματα και σε περιόδους κρίσιμες, ήταν ο ίδιος που έδινε τους χρησμούς.
Επιπλέον, κάθε δαίμονας από αυτούς έπαιρνε το όνομά του από τον θεό στον οποίο είχε τη σειρά του: ο δαίμονας του Δία ήταν ο Δίιος της Αθηνάς ο Αθήναιος, του Ποσειδώνα ο Ποσειδώνιος κ.ό.κ

Κάποιοι, πίστευαν πως όταν ο άνθρωπος πεθαίνει παρίστανται κι οι δύο δαίμονές του στον Άδη κι αν αυτός δεν έλεγε την αλήθεια για τη ζωή του , επενέβαιναν οι δαίμονες που την καταμαρτυρούσαν.

Οι κακοδαίμονες , που είχαν τιμωρητικό ρόλο ,περιγράφονταν ως μελανοί στην όψη , ενώ οι ευδαίμονες ως λευκοί.

Η διαφορά τους και πάλι με τον Χριστιανισμό όμως, είναι πως οι κακοδαίμονες δεν είχαν καμία πρόθεση να ενεργούν ανεξέλεγκτα, με κακία ενάντια στον θεό και εις βάρος της ψυχής του ανθρώπου, αλλά σκοπός του ήταν να αποκαλύψουν τη σκοτεινή πλευρά, που προϋπάρχει ήδη στον άνθρωπο, την κακία δηλαδή που φωλιάζει από πριν στην ψυχή του, την ανθρώπινη κακία.
Κι όταν τιμωρούν, η τιμωρία τους δεν είναι εκδικητική ή άδικη, αλλά αντίθετα πληροί δικαιοσύνης.

8ec681f157d050444025bf348169f3dd-d96v3jhΑν γυρίσουμε και πάλι στην πλατωνική ιδέα όμως, δεν υπάρχει κακό γενόμενο από τον Θεό ή το θείο, που είναι αγαθές υποστάσεις.
Με αυτήν την έννοια , οποιοδήποτε κακό, παράγεται αποκλειστικά και μόνο από τον άνθρωπο. Οι δαίμονες σύμφωνα με τη σχολή του Πλάτωνα, οδηγούν τους ανθρώπους μόνο προς το καλό και αγαθό και όλες οι ανθρώπινες δεήσεις και προσευχές ,τους βρίσκουν πρόθυμους μεσολαβητές προς τον Θεό.
Το εκπληκτικότερο όλων , είναι πως κάθε άνθρωπος γιόρταζε τον Δαίμονά του την ημέρα των γενεθλίων του προς τιμήν του οποίου, προσέφερε λουλούδια, θυμίαμα και κρασί, ενώ ρητά απαγορευόταν η θυσία ζώου.
Ιερό δέντρο των δαιμόνων ήταν ο Ασφένδανος.

Όπως αντιλαμβάνεται λοιπόν ο αναγνώστης μας , αν κάτι μαθαίνουμε από αυτήν τη φαινομενικά αθώα περίπτωση, είναι πως απέναντι σε κάθε διαδεδομένη φήμη, ιστορία, κατήχηση, κανόνα ή νόμο , διατηρούμε μόνιμα την υποχρέωση να εξετάζει, να ψάχνει, να διαβάζει, να διασταυρώνει και να ελέγχει τις πληροφορίες. Ειδικά όταν αυτές μέλλουν να παίξουν κάποιο σημαίνοντα ρόλο στην κοσμοθεωρία και την ψυχοσύνθεσή μας.
Άλλωστε, το συνέστησε ρητά κι ο ίδιος ο Χριστός :
« Ερευνάτε τας γραφάς»
( κατά Ιωάννη 5:39)


[Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο ΚΛΙΚ]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s