“Απρόσωπη ιστορία καθολικότητας μιας θλίψης”

“Ήταν εκείνη πού τον είχε μάθει να γελά. Εκείνη που του είχε διδάξει να κοιτάει προς τα μικρά φώτα του τώρα.” – από τον Βαγγέλη Ρουσσάκη

look_back_in_sadness_by_thedewdropfairy-davv0v0
Την είδε στο νιπτήρα νά κλαίει ενώ έπλενε πιάτα. Τι ήταν αυτό που έκανε τους ανθρώπους να είναι τόσο σκληροί, σκέφτηκε πριν προλάβει να νιώσει θλιμμένος. Την φαντάστηκε σε κάποιο όνειρο να ξυπνάει ευτυχισμένη, σε έναν κόσμο δίχως επιλογές, δίχως άνδρες, δίχως ανάγκη για ολοκλήρωση, δίχως όνειρα που απατούν και σφαλλουν με βεβαιότητα. Ήταν εκείνη πού τον είχε μάθει να γελά. Εκείνη που του είχε διδάξει να κοιτάει προς τα μικρά φώτα του τώρα. Παιδί ακόμα τον είχε γαλουχησει με την αγάπη της θάλασσας. Κι εκείνος δεν της είχε ανταποδώσει παρά περισσότερη θλίψη και άγχος. Αβίαστα και ακούσια όπως συμβαίνει συνήθως με τα παιδιά που μεγαλώνοντας κάνουν όλες τις λάθος επιλογές.
Ήθελε να της πάρει όλο το γκρίζο και όλη τη μελαγχολία. Ήξερε πως πια ήταν αργά. Όχι για εκείνη. Μα για εκείνον. Συγκρατησε μερικά δάκρυά για να μην τον αντιληφθεί και έκλεισε σιγά πίσω του την πόρτα. Είχε τότε καταλάβει πως δεν έπρεπε να θυμώνει με τον κόσμο άλλο πια. Δεν είχε καν την δυνατότητα να δώσει άφεση στον εαυτό του. Τι περισσότερο έφταιγε ένας κόσμος μικρός καί ηλίθιος;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s