“Η Κραυγή”

Αναψηλαφώντας μαζικούς αρχαίους θανάτους. -από τον Αστροβάμονα.

 

(Συνέχεια από απόσπασμα μνήμης Ε1)

Μόλις, είχαμε υλοποιηθεί σε απόσταση 1,2 έτη φωτός μακριά από το μεγάλο φεγγάρι του Κέρουα, τον Πούρμα, και οι γεννήτριες παρήγαγαν σε μισή ισχύ, δοκιμαστικά, για ενδεχόμενο κακολειτουργίας, την απαραίτητη ενέργεια, φορτίζοντας τις μπαταρίες νανοκυψέλης, ώστε να πραγματοποιήσουμε το επόμενο άλμα.

Στο μεταξύ, άρχισε η συνέλευση των επικεφαλής όλων των ομάδων, επιστημονικών, τεχνικών και διακυβέρνησης του στολίσκου, για αποτίμηση των αποτελεσμάτων ελέγχου όλων των συστημάτων μετά το παρθενικό άλμα των σκαφών.

Καθώς ενημερωνόμασταν και αναλύαμε το ενδεχόμενο επόμενο άλμα, από την μεριά των ερευνητών των εγκεφαλικών εκπομπών υπήρξε η απαίτηση να ξαναμετρήσουμε, με τα εξελιγμένα μας όργανα, το εγκεφαλικό κύμα – κραυγή που εξέπεμψε ο μακρινός άγνωστος πλανήτης.

Οι αστροφυσικοί του στόλου συμφώνησαν με ενθουσιασμό και ζήτησαν να έχουν αρκετό χρόνο ώστε να στρέψουν το τηλεσκόπιο προς την επίμαχη περιοχή του Γαλαξία, μήπως λάβουν κάποιο ανεπαίσθητο σήμα σε ορατό, υπέρυθρο, ή υπεριώδες που μας είχε ξεφύγει ως τώρα και που ίσως μας βοηθούσε να καταλάβουμε τι είχε συμβεί τότε.

Μας φάνηκε λογική η πρόταση. Και πέρασε με πλειοψηφία στην συνέλευση. Άρχισαν οι προετοιμασίες για άλμα προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Είχαν περάσει 3,618 χρόνια από την πρώτη ανίχνευση. Είχαμε κάνει και άλμα 1,200 έτη φωτός προς τον άγνωστο πλανήτη. Άρα έπρεπε να κάνουμε άλμα 4,818 ετών από την άλλη πλευρά του Κέρουα. Προσθέτοντας και τον απαραίτητο χρόνο προετοιμασίας των αισθητήρων και του τηλεσκοπίου, μας έβγαινε άλμα 4,822 ετών φωτός.

Οι γεννήτριες έπρεπε να φορτίσουν τις μπαταρίες για ένα τέτοιο άλμα καθώς και τις εφεδρείες για στιγμιαία επιστροφή στο τρέχον σημείο μετά το τέλος των μετρήσεων, ώστε να δοκιμάζαμε και το βασικό αμυντικό μας “όπλο”. Αυτό σήμαινε ότι μαζί με τον χρόνο φόρτισης θα έπρεπε να κάνουμε άλμα 4,827 ετών φωτός, ώστε να βρεθούμε μπροστά από την διαδρομή της “κραυγής” και να την ξαναμετρήσουμε.

Έγιναν οι απαραίτητοι υπολογισμοί γρήγορα, μιας και κινούμασταν σε χαρτογραφημένο χωρόχρονο, και στον προκαθορισμένο χρόνο έγινε και δεύτερο άλμα.

space-telescope

Βρεθήκαμε λίγο πιό λοξά από την ευθεία του Κέρουα με τον άγνωστο πλανήτη, ώστε το ηλιακό σύστημα του Κέρουα να μην τυφλώνει το τηλεσκόπιο κατά την στόχευσή του στην επίμαχη περιοχή.

Το ερευνητικό σκάφος απομακρύνθηκε αργά αργά κάπου 4 χιλιόμετρα από το μητρικό, άπλωσε τις μακριές νηματώδεις κεραίες του και έστρεψε το τηλεσκόπιο. Σαν βεντάλια άρχισαν να ξεδιπλώνονται οι μικροκαθρέφτες που απάρτιζαν το τεράστιο παραβολικό κάτοπτρο, ακτίνας 80 μέτρων.

Μπροστά του και πάνω στον οπτικό άξονα αναπτύχθηκαν δύο ανακλαστήρες που συγκέντρωναν το φώς και το εστίαζαν στον σωλήνα του τηλεσκοπίου με την ευρυφασματική κάμερα, που θα μας έδινε, σε πραγματικό χρόνο, εικόνα της περιοχής σε όλο το φάσμα, από το βαθύ θερμικό υπέρυθρο μέχρι το απώτερο υπεριώδες.

Ένα μικρό αυτόματο δισκοειδές σκάφος απομακρύνθηκε από το κάτοπτρο γύρω στα 3 χιλιόμετρα και παρενεβλήθη ανάμεσα στο τηλεσκόπιο και τον κοντινό ηλιακό δίσκο του Κέρουα, σκιάζοντάς τον, ώστε να μην φωτίζει, έστω και αμυδρά το κάτοπτρο, μειώνοντας έτσι, τον οπτικό θόρυβο.

Έτοιμα όλα. Το σήμα θα περνούσε σε λιγότερο από 0,4 της ημέρας. Κάποιος έριξε την ιδέα η εγκεφαλική “κραυγή” να μετατραπεί σε ήχο και να διοχετευθεί στα ηχεία του σκάφους αντί να την βιώσουμε άμεσα μέσω νευρωνικής διεπαφής, επειδή δεν ήμασταν σίγουροι αν θα ήταν ασφαλής για τους εγκεφάλους μας. Η πρόταση έγινε δεκτή.

8 ώρες γεμάτες αδημονία. 8 ώρες γεμάτες από ελέγχους και ξανά ελέγχους μην κάτι πάει στραβά. Όλοι κρατούσαμε την ανάσα μας και καθώς πλησίαζε η στιγμή, η αγωνία μας αύξανε κατακόρυφα. Σιωπή απόλυτη επικρατούσε στα σκάφη του στολίσκου και μόνο οι γεννήτριες δούλευαν πυρετωδώς για να φορτίσουν τις κυψέλες.

Ξαφνικά, ακόμα και ο ανεπαίσθητος κραδασμός από τις γεννήτριες σταμάτησε. Και τότε, 4-5 εκατοστά της ώρας μετά, συνέβη. Άρχισε με έναν ανεπαίσθητο συριγμό πριν φτάσει απότομα σε ένα παρατεταμένο κρεσέντο.

Το ουρλιαχτό στο οποίο μεταφράστηκε η συντονισμένη κραυγή δισεκατομμυρίων εγκεφάλων, θα μας μείνει αξέχαστο. Μας στοιχειώνει πια, τις ανήσυχες νύχτες. Αν καίγονταν σε μια στιγμή 100.000 γήπεδα, σαν το δικό σας Μαρακανά, γεμάτα κόσμο, τι κραυγή θα έβγαζαν; Μπορείτε να φανταστείτε;

Κράτησε μόλις 9 χιλιοστά της ώρας -περίπου 44 δικά σας δευτερόλεπτα. 9 εφιαλτικά χιλιοστά που προκάλεσαν αλλεπάλληλα ρίγη τρόμου στα κορμιά μας.

Μία ώρα μετά και παραμέναμε ακόμα όλοι μουδιασμένοι, σιωπηλοί, φανερά σοκαρισμένοι.

Ο στολίσκος είχε, πλέον, ενωθεί με το μητρικό σκάφος και ο πλοηγός πάτησε το κουμπί της στιγμιαίας επιστροφής.

(Απόσπασμα μνήμης Ε2:
Τελευταίο Ταξίδι.
Η Κραυγή)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s