“Πίσω στο χρόνο”

Και τότε, έπεσε στο τραπέζι, η ιδέα, αυτή την φορά, να καταγράψουμε τους θανάτους των πόλεων του Κέρουα κατά τον τελευταίο μεγάλο πόλεμο, πριν 105 χρόνια. – από τον Αστροβάμονα

(Συνέχεια από απόσπασμα μνήμης Ε2)

Βρεθήκαμε ξανά 1,2 έτη φωτός μακριά από τον Κέρουα περίπου στο ίδιο σημείο όπου είχαμε πάει με το πρώτο μικρό δοκιμαστικό άλμα. Με ανακούφιση διαπιστώσαμε ότι το σύστημα στιγμιαίας επιστροφής λειτούργησε σωστά και δεν ξόδεψε από τις εφεδρείες αφού ήταν μικρό άλμα.

Ήμασταν όλοι “μαγκωμένοι”, αναλογιζόμενοι την φρικτή εμπειρία που ζήσαμε ακούγοντας την επιθανάτια “κραυγή” που εξέπεμψαν συντονισμένα, δισεκατομμύρια εγκέφαλοι.

Η πρώτη επεξεργασία των εικόνων του τηλεσκοπίου δεν έδειξε απολύτως τίποτε από την περιοχή εκείνη του Γαλαξία, κάνοντας την απορία μας για το γεγονός εκείνο, ακόμα μεγαλύτερη. Θα περιμέναμε τα αποτελέσματα της βαθύτερης επεξεργασίας αν και ήμασταν σχεδόν βέβαιοι πια, ότι τίποτε δεν θα βλέπαμε.

Τώρα, ο κραδασμός των γεννητριών ήταν αισθητός, καθώς φόρτιζαν σε πλήρη ισχύ ενώ ο κεντρικός υπολογιστής προσπαθούσε να οριοθετήσει τις αποκλίσεις, με προέκταση καμπυλών, για ένα άλμα περίπου 100 ετών φωτός προς την κατεύθυνση του άγνωστου πλανήτη.

Επειδή ήταν λίγο έξω από το τελευταίο χαρτογραφημένο σημείο του χωρόχρονου, μια καλή μαντεψιά παραμέτρων θα μας κρατούσε σε ανεκτή θέση, μέσα στα όρια μιας πορείας χωρίς μεγάλες αποκλίσεις.

Και τότε, έπεσε ξανά στο τραπέζι, η ιδέα, αυτή την φορά, να καταγράψουμε τους θανάτους των πόλεων του Κέρουα κατά τον τελευταίο μεγάλο πόλεμο, πριν 105 χρόνια, αν, φυσικά, ήταν αισθητοί σε τόσο μεγάλη απόσταση. Ποντάραμε, βέβαια, στα τελευταίας τεχνολογίας όργανα που διαθέταμε και στο τηλεσκόπιό μας.

Έτσι λοιπόν, δώσαμε νέο χρονικό άλμα για υπολογισμό -103,84 έτη φωτός- και προετοιμαστήκαμε ψυχολογικά να βιώσουμε τους θανάτους των δικών μας προγόνων. Εξαίρεση αποτελούσα εγώ που, μέσα στο σκάφος, ήμουν ο μόνος επιζών μιας από εκείνες τις πυρηνικές εκρήξεις. Αναλογιζόμουν ήδη όσους θυμόμουν από τότε που ήμουν μικρό παιδάκι που χάθηκαν μέσα σε αυτόν τον παράλογο πόλεμο.

reid_southen_01Στείλαμε ένα μικροσκάφος στο Κεντρικό Συμβούλιο που μετέφερε τις συντεταγμένες μας, τις μετρήσεις από τον άγνωστο πλανήτη, όλες τις διαγνώσεις ελέγχων της κατάστασης των σκαφών και την πρόθεσή μας να ανιχνεύσουμε τα εγκεφαλικά αποτυπώματα του μεγάλου πολέμου που διαδίδονταν στο διάστημα, σφαιρικά, με την ταχύτητα φωτός, ήδη 105 έτη φωτός μακρυά, γύρω από τον Κέρουα.

Πριν κάνουμε το άλμα, επέστρεψε, στην ταχυδρομική μας θυρίδα, το μικροσκάφος που μας μετέφερε την πληροφορία ότι το απόθεμα 6LiD -κατά την Γήινη ονομασία- που είχαμε μαζί μας για τις γεννήτριες σύντηξης ίσως να μην ήταν αρκετό για να φθάσουμε στο άκρο της δεύτερης σπείρας και να αναζητήσουμε τον άγνωστο πλανήτη, οπότε θα έπρεπε να σχεδιάσουμε ξανά το ταξείδι ώστε να μπορέσουμε να ανανεώσουμε το απόθεμα ή να γυρίσουμε πίσω στον Κέρουα.

Εννοείται ότι ακολούθησε θυελλώδης συνέλευση όπου, εν τέλει, αποφασίσαμε να κάνουμε το άλμα και μετά να διενεργήσουμε, εκ νέου, τους υπολογισμούς του αποθέματος και των καταναλώσεων ενέργειας.

Και το άλμα έγινε. Σε αχαρτογράφητα όρια.

(Απόσπασμα μνήμης Ε3:
Τελευταίο Ταξίδι.
Χρόνος και θάνατος )

(συνεχίζεται)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s