“Μπόλτον Κρικ”

 

“Ποτέ δεν ολοκλήρωνε την φράση του, έκανε μόνο μια κίνηση σαν να έκοβε τον λαιμό, μια κίνηση που την έβλεπα συχνά, ειδικά από τον Μπιγκ Τόμμυ και το συνάφι του.”
– από την Πέμη Γκανά

the_sheriff_by_leadmill-d6jz4u7

Άπαξ και γεννιέσαι αράπης, αράπης θα πεθάνεις.
Έτσι έλεγε ο μακαρίτης ο πατέρας μου.
Συχνά καθόμουν τα μεσημέρια με τον Λιτλ Τζέικομπ τζούνιορ στο 24h bb και πίναμε μπύρα. Βλέπεις ο Σαμ, ο ιδιοκτήτης, μας το επέτρεπε.
-Τι κι αν είστε αραπάδες, τα δολάριά σας είναι ίδια με της φάρας μου. Να μην προκαλείτε μόνο, αλλιώς…
Ποτέ δεν ολοκλήρωνε την φράση του, έκανε μόνο μια κίνηση σαν να έκοβε τον λαιμό, μια κίνηση που την έβλεπα συχνά, ειδικά από τον Μπιγκ Τόμμυ και το συνάφι του. Είχαν ένα λευκό Φόρντ του ’67, όταν μας έβλεπαν φρέναραν, και για καμιά πενηνταριά μέτρα μας ακολουθούσαν, κάνοντας χειρονομίες. Χειρονομίες, τίποτα περισσότερο, φοβούνταν βλέπεις τον σερίφη Μακ Ντάουελ. Όχι γιατί ήταν δίκαιος, το αντίθετο, αλλά γιατί όποια βρωμοδουλειά και αν γινόταν, ήταν και εκείνος μπλεγμένος.
Δεν χαμπάριαζε ο σερίφης, συχνά σημάδευε στο δόξα πατρί όποιον έμπαινε στο δρόμο του. Είχε στήσει μια καλή μπίζνα, μαζί με έναν απ τους βοηθούς του, τον Ρίτζι Σάιμον, συνεργός τους και ο γιος του γερο Χότζες, καλή μάρκα και αυτός. Σε δυο σιλό παρατημένα, έξω από το Μπόλτον Κρικ. Ότι χασίς κυκλοφορούσε από δω εως το Φοίνιξ, ήταν δικό τους.
Καλή μπίσνα.
Που και που κάναμε τα βαποράκια. Κερδίζαμε έτσι κάποια έξτρα δολάρια.
Αν και περισσότερο το κάναμε για να μπορούμε να περπατάμε στους δρόμους του Μπόλτον Κρικ, βλέπεις, η χώρα είχε φρίξει στην είδηση πως ένας αράπης είχε σφάξει, για την πλάκα του, δυο παιδιά. Λευκών παιδιά, γιατί αν ήταν αραπάκια ποιος σκοτιζόταν. Και κρυβόταν, λέει, στην περιοχή μας.
Μας πλησίασε ο Ρίτζι Σάιμον.
-Εκεί θα πάτε να δώσετε το δέμα.
Γύρισε την πλάτη και έφτυσε κάτω, σκούπισε και τα χέρια στα πανελόνια, λες και τον μαγάρισε το άγγιγμα.
Δε βαριέσαι. Το έχω ξαναδεί.
Πήγαμε στην ώρα μας στο προκαθορισμένο μέρος. Δώσαμε το πακέτο σ ένα τύπο και ξάφνου μπούκαραν τέσσερις σερίφηδες.
-Εσύ ρε καργιόλη έφαγες τα παιδιά;
-Αυτός, ακούστηκε η φωνή του Μακ Ντάουελ.
Ξεροκατάπια.
Κοίταξα τον Λίτλ Τζέικομπ.
-Σόρρυ φίλε.
Μου έπιασε φιλικά τον ώμο και στάθηκε δίπλα στον Ρίτζι Σάιμον.
Έκανα να το σκάσω.Άκουσα ένα πυροβολισμό, πριν σκοτεινιάσουν όλα μια τελευταία σκέψη μου πέρασε απ το μυαλό:
“Που στο διάλο μ είχαν πάρει πρέφα, αφού ούτε ο Λίτλ Τζέικομπ το ξερε”.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s