Παγίδα Θανάτου

Ένιωσα τις παλιρροϊκές δυνάμεις που ασκούνταν στο σκάφος να πιέζουν τους αρμούς του, ενώ η εξωτερική επιφάνειά του είχε αυξημένη θερμοκρασία, από τα δινορρεύματα που δημιουργούσε το πανίσχυρο περιστρεφόμενο μαγνητικό πεδίο. Γράφει ο Αστροβάμων

– Σεβάσμιε Γιόρμα, ζητώ συγνώμη αλλά πρέπει να ξυπνήσετε.
– ……
– Είμαστε παγιδευμένοι σε πηγάδι βαρυτικού δυναμικού μιας μαύρης τρύπας, μεγέθους γαλαξιακού πυρήνα, και μάλιστα, σε αρκετό βάθος. Χρειαζόμαστε την βοήθειά σας.

Με κόπο άνοιξα τα μάτια. Μέσα από το ανοιχτό καπάκι της κρυογονικής θαλαμοκοιτίδας, το ανήσυχο πρόσωπο του Βέρθα Μόρις, του Αρχιπλοηγού, με κοιτούσε, ενώ έπαιζε νευρικά τα δάχτυλά του στο στήθος.

Το κρύο ήταν τσουχτερό μέσα στον χώρο των κοιτίδων και χρειάστηκα αρκετή βοήθεια από το ιατρικό προσωπικό, για να φορέσω το θερμαντικό σκάφανδρο, να συνδέσω τους καθετήρες του και να σηκωθώ στα πόδια μου, παραπατώντας. Αισθανόμουν τρομερά αδύναμος κι αυτό ήταν φυσιολογικό, μετά από τόσους μήνες καταστολής.

Artist's impression of a stellar-mass black hole.Αργά – αργά άρχισα να συνειδητοποιώ τι μου είπε ο Βέρθα και ανατρίχιασα -όχι από το κρύο αυτή τη φορά- καθώς αισθάνθηκα, ένα ανησυχητικό τρέμουλο, να έρχεται από το πάτωμα που στεκόμουν. Πώς στην ευχή συνέβη τέτοιο λάθος; Γύρισα προς τον Βέρθα που με παρακολουθούσε, με ένα ίχνος ελπίδας να φωτίζει, αμυδρά, το στεναχωρημένο του ύφος.

– Αγαπητέ Βέρθα, πάρε τα πράγματα από την αρχή, για να καταλάβω πώς βρεθήκαμε σε αυτή τη θέση, και ποιά είναι τα χαρακτηριστικά αυτής της θέσης τελοσπάντων.
– Κάναμε 67 αλλεπάλληλα άλματα των 150 ετών φωτός και φτάσαμε στα 10.047 έτη φωτός από τον Κέρουα, με κατεύθυνση την δεύτερη σπείρα του γαλαξία. Μετά, όπως είχαμε σχεδιάσει, στείλαμε μικροσκάφος, στο Συμβούλιο, με την θέση μας και περιμέναμε σε καταστολή, για 3 μήνες, μέχρι να έρθει το μεταγωγικό με την δεξαμενή, γεμάτη με νανοσκόνη δευτεριούχου λιθίου (6Li2H ή 6LiD). Στην συνέχεια, το μεταγωγικό, πήρε την άδεια δεξαμενή κι έφυγε, ενώ εμείς, προσαρτήσαμε την γεμάτη, αλλάξαμε βάρδια στο εν τρίτο του ενεργού προσωπικού και συνεχίσαμε τα άλματα, για άλλα 7.500 έτη φωτός.
– Και δεν παρατηρήσατε τίποτε παράξενο;
– Όχι. Για την ακρίβεια, πριν το τελευταίο άλμα, εντοπίσαμε μια απόκλιση θέσης, σε σχέση με τον υπολογισμό, περίπου 2 χιλιοστών της ώρας φωτός.
– Και δεν σκεφτήκατε ότι κάποια μεγάλη μάζα σας έβγαζε, ελαφρά, εκτός θέσης;
– Μας φάνηκε φυσιολογική, αν υπολογίσουμε ότι θα μπορούσε να οφειλόταν σε σωρευμένα σφάλματα, από τα 117 άλματα με υπολογισμό, που είχαν προηγηθεί.
– Εποπτεία του διαστημικού χώρου, είχατε. Δεν την είδατε;
– Η εποπτεία ήταν ατελής, δεδομένου ότι το όχημα εργαστήριο είναι ανενεργό και το ερευνητικό προσωπικό σε καταστολή.
– Πόσο μακριά ήταν από την προηγούμενη θέση μας;
– 138 έτη φωτός. Αρκετά μακριά για να μην εντοπίζεται με τα μέσα οπτικής ανίχνευσης του σκάφους. Και, όπως αποδείχθηκε, έχει απορροφήσει όλη την ύλη που την περιέβαλλε, στα δισεκατομμύρια χρόνια από τότε που έχασε σχεδόν όλους τους αστέρες της, όταν συγκρούστηκε με άλλον, πολύ μεγαλύτερο, γαλαξία. Και ταξιδεύει, μονήρης, σκοτεινή και ανενεργή, προς τον Γαλαξία μας.
– Εν πάση περιπτώσει, ας δούμε τις λεπτομέρειες των οργάνων, που μας παρέχει το νευρωνικό του σκάφους. Και να μελετήσουμε πώς ξεφεύγουμε από αυτήν.

Στο μεταξύ είχαν αρχίσει να λειτουργούν, και πάλι, τα νεύρα και οι μύες μου και, με αβέβαιο ακόμα βήμα, κατευθύνθηκα προς το πιλοτήριο, ακολουθώντας τον Βέρθα. Βρήκα το προσωπικό πλοήγησης, σε κατάσταση νευρικού κλονισμού, να προσπαθεί να αντιπαλέψει τις τεράστιες έλξεις της μαύρης τρύπας.

– Σε ποιά φάση βρισκόμαστε; ρώτησα τον χειριστή του ιοντικού κινητήρα.

Αυτός, χωρίς να αποσυνδέσει τις παλάμες του από το νευρωνικό, μου ένευσε προς την άδεια πολυθρόνα δίπλα του. Κάθισα και έβαλα τις παλάμες μου στην υποδοχή, κλείνοντας τα μάτια.

Αμέσως ένιωσα τις παλιρροϊκές δυνάμεις, που ασκούνταν στο σκάφος, να πιέζουν τους αρμούς του τείνοντας να το διαμελίσουν, ενώ η εξωτερική επιφάνειά του είχε αυξημένη θερμοκρασία, από τα δινορρεύματα που δημιουργούσε στο μη μαγνητικό μεταλλικό περίβλημα, το πανίσχυρο, περιστρεφόμενο, μαγνητικό πεδίο της γιγάντιας μαύρης τρύπας.

Η κίνηση μέσα στο μαγνητικό πεδίο είχε, σαν αποτέλεσμα, την ανάπτυξη ηλεκτρικού ρεύματος στην επιφάνεια του μεταλλικού περιβλήματος του σκάφους, το οποίο, διαρκώς κατανάλωνε την κινητική μας ενέργεια και μας έστρεφε σε πτώση. Αυτός ήταν και ο λόγος που έπρεπε να λειτουργεί συνεχώς στο 70%-80% της ισχύος, ο ιοντικός κινητήρας του διαστημοπλοίου, προκειμένου να διατηρήσει την ταχύτητα σταθερή, σε αμετάβλητη κυκλική τροχιά.

Supermassive-Black-Holes-May-Be-More-Common-Than-Anyone-Imagined-A-600x315Γύρισα τις εξωτερικές κάμερες προς την μεριά της μαύρης τρύπας. Το θέαμα ήταν απίστευτο. Η μαύρη τρύπα βρίσκονταν ανάμεσα σε μας και τον Γαλαξία που, εξ’ αιτίας της, η εικόνα του ήταν πλήρως παραμορφωμένη. Όλος ο Γαλαξίας, έμοιαζε να είχε αναπτυχθεί γύρω από έναν σκοτεινό κύκλο και τα άστρα του είχαν ολισθήσει φασματικά προς το υπεριώδες. Γύρω από τον σκοτεινό κύκλο της τρύπας η εικόνα ήταν συμπιεσμένη και τα άστρα απεικονίζονταν σαν κυκλικές ίνες λόγω του φαινομένου βαρυτικού φακού. Επειδή η μαύρη τρύπα δεν είχε δική της δραστηριότητα, παρέμενε σκοτεινή, χωρίς τον χαρακτηριστικό δίσκο επαύξησης της ύλης της.

Ζήτησα ενημέρωση από το νευρωνικό, σε τί θέση ήμασταν σε σχέση με τον ορίζοντα γεγονότων που έβλεπε ο απομακρυσμένος παρατηρητής, και είδα ότι ήμασταν αρκετά κοντά του. Βέβαια ο ορίζοντας γεγονότων αναφορικά με εμάς, ήταν αρκετά εκατομμύρια χιλιόμετρα βαθύτερα.

Οι βαρυτικές δυνάμεις, λοιπόν, που δεχόταν το πλησιέστερο στην τρύπα, τμήμα του σκάφους δεν ήταν πολύ μεγαλύτερες από αυτές του πλέον απόμακρου τμήματος ώστε η παλιρροϊκή δύναμη, η διαφορά τους δηλαδή, αδυνατούσε να διαμελίσει το σκάφος. Η μαύρη τρύπα, ήταν μεγέθους άνω του ενός εκατομμυρίου ηλίων και -κατά συνέπεια και για καλή μας τύχη- είχε πολύ μικρή βάθμωση βαρυτικού πεδίου σε αυτή την απόσταση. Ήταν, δηλαδή, μια εξόχως αραιή μαύρη τρύπα.

Αποσυνδέθηκα από το νευρωνικό και στράφηκα στον Βέθα.

– Προσπαθήσατε να χρησιμοποιήσετε την άμεση επαναφορά στην προηγούμενη θέση;
– Όχι. Με το που υλοποιηθήκαμε με τις μαγνητικές μας ασπίδες σε λειτουργία, το σκάφος προσανατολίστηκε, σαν μαγνητική βελόνα, με το περιστρεφόμενο μαγνητικό πεδίο της τρύπας κι άρχισε να περιστρέφεται και αυτό, επιταχυνόμενο. Μόλις και μετά βίας κατάφερα να διακόψω το ηλεκτρικό ρεύμα που διέρρεε τα εξωτερικά υπεραγώγιμα πηνία, με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν ισχυροί σπινθήρες στο περίβλημα και να υποστούμε κάποιες βλάβες στους εξωτερικούς αισθητήρες. Μόλις έπαψε να υπάρχει το μαγνητικό πεδίο-ασπίδα, με πολύ προσπάθεια, το νευρωνικό, κατάφερε να φρενάρει την περιδίνιση, για να διαπιστώσουμε στην συνέχεια, ότι είχαμε αρχίσει να πέφτουμε, σε κλειστή σπείρα, προς το εσωτερικό της τρύπας. Και, επιπλέον, χωρίς εξωτερικό μαγνητικό θύλακα, να μας προστατεύει από τα ταχέως κινούμενα σωματίδια της κοσμικής ακτινοβολίας.
heic1622a– Αχά! Γι αυτό βάλατε σε λειτουργία τον κινητήρα. Για να πετύχετε σταθεροποίηση τροχιάς. Κι ευτυχώς που η μαύρη τρύπα είναι αραιή και δεν παράγει, παρά ελάχιστη, δική της σωματιδιακή ακτινοβολία στις παρυφές του ορίζοντα γεγονότων, ακόμα και αυτού του ορίζοντα που εμείς βλέπουμε!
– Ναι, αλλά δεν θα αντέξουμε για πολύ. Έχουμε εξαερώσει και ιονίσει ό,τι σκουπίδια είχαμε, προκειμένου να κρατήσουμε σε λειτουργία τον ιοντικό κινητήρα, για όσο το δυνατόν περισσότερο.
– Και γιατί δεν δοκιμάσατε ακόμα την άμεση επαναφορά;
– Δεν το ρισκάραμε, γιατί είχαμε απομακρυνθεί πολύ από το σημείο που υλοποιηθήκαμε και, με τέτοια βαρυτική καμπύλωση του χωρόχρονου, μπορεί να καταλήγαμε σε χειρότερη θέση ή ακόμα και στο κέντρο της τρύπας.
– Πόσο έχουμε αποκλίνει, σε αζιμούθιο, από την αρχική θέση υλοποίησης;
– 1/18 του κύκλου.
– Άρα απέχουμε πολύ από το βρεθούμε αντιδιαμετρικά της αρχικής.
– Ναι.
– Οπότε, έχουμε μια πιθανότητα, με την άμεση επαναφορά, να υλοποιηθούμε  μακρύτερα από την τρύπα από τό βάθος που πέσαμε αρχικά.
– Το νευρωνικό δεν μπορεί να δώσει σαφή υπολογισμό για τη θέση που θα καταλήξουμε.
– Για πόσα άλματα έχουμε ενέργεια στους συσσωρευτές;
– 2 των 100 ετών φωτός το καθένα, σε μή καμπυλωμένο χωρόχρονο.
– Τότε μάλλον θα το ρισκάρουμε στα 100 έτη φωτός. Καθώς βλέπεις, έχει ρίσκο η επιβίωση, φίλε μου.

Ο Βέρθα με κοίταξε με τρόμο καθώς άπλωνα το χέρι στο πλήκτρο του αυτόνομου συστήματος επαναφοράς, του ισχυρότερου “όπλου” μας για τις δύσκολες καταστάσεις.

– Κι αν κάνουμε λάθος; με ρώτησε κατάχλωμος.
Αν κάναμε λάθος, ίσως, δεν θα το μάθουμε ποτέ, χαμογέλασα.

Και πίεσα το κουμπί.

Απόσπασμα μνήμης ς’1
Τελευταίο Ταξείδι – Μέρος Β’:
Παγίδα Θανάτου

(Συνεχίζεται)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.