Ενοχή: απαλλάξου με συνοπτικές διαδικασίες

 

«Η ενοχή είναι ένα σημάδι απόρριψης της αγάπης προς τον εαυτό μας, ένα σύμβολο του πόθου να αποσχιστούμε από την ολότητα της ύπαρξης και ουσιαστικά αυτό ακριβώς είναι που μπλοκάρει ανεπανόρθωτα την προσωπική και πνευματική μας ανάπτυξη…»
– από την Μαρία Λυδία Κυριακίδου

guilt__by_tooga-d61y7hf (1).jpg

 

Η ενοχή είναι ένα  οδυνηρό και ενοχλητικό συναίσθημα.

Η αρχική του λειτουργία, ήταν να μας κάνει να αισθανθούμε άσχημα, αποχωρίζοντάς μας για λίγο καιρό από την αίσθηση της αγάπης και της ενότητας, για να μην επαναλάβουμε μια επιζήμια πράξη – ή κάτι παρόμοιο που ισχυρίστηκε ο Σεθ.

Η ενοχή δε σχεδιάστηκε για να μας τιμωρήσει. Ήταν απλά ένα προληπτικό μέτρο.

Τα κακά νέα τα έφερε το «εγώ», ωστόσο, το οποίο μονοπώλησε την ενοχή, αναγνωρίζοντας πως είναι μια εξαίσια δικαιολογία για να δημιουργήσει εαυτώ μια ζωή μιζέριας και μαρτυρίων.

Γιατί πότε αισθάνονται, στις μέρες μας, οι άνθρωποι ενοχή; Μόνο στην περίπτωση που προκαλούν πόνο. 

«Αίσθημα ενοχής» μπορούμε να προκαλέσουμε στους εαυτούς μας επειδή απλά περάσαμε μια Κυριακή στο κρεβάτι ή γιατί ξοδέψαμε χρήματα για να αγοράσουμε κάτι καινούριο που μας έφτιαξε την διάθεση. Μπορεί να αισθανθούμε ενοχή γιατί κάναμε έρωτα, ή γιατί φάγαμε ένα τεράστιο κομμάτι σοκολατένιο κέικ. Το πουριτανικό «εγώ» πιστεύει ότι πρέπει πάντα να «πληρώνουμε» όταν ευχαριστιόμαστε, μιας που θεωρητικά η ζωή δεν είναι τίποτα άλλο από έναν διαρκή αγώνα.

Είναι το «εγώ» που υποδεικνύει πως επειδή υπάρχει φτώχεια, δυστυχία και εγκληματικότητα στον πλανήτη Γη, δε θα ᾽πρεπε να είμαστε ελεύθεροι στο να νιώθουμε ευτυχισμένοι. Μας ωθεί να πιστεύουμε πως οφείλουμε να είμαστε διαρκώς ανήσυχοι για την οικογένεια, το μέλλον μας, τους φίλους, τους συντρόφους μας, γιατί διαφορετικά το σύμπαν, ο Θεός ή ό,τι άλλο μας… ορίζει άνωθεν, θα μας εξοστρακίσει στο σκότος.

Στην πραγματικότητα, το «εγώ» διασκεδάζει με την ενοχή, επειδή είναι ένας τρόπος να προσκολλάται στο παρελθόν και να απαγκιστρώνεται πάνω σε παλιές ανταμοιβές.

Με άλλα λόγια, δεν επιτρέπει την ευτυχία, τάχα γιατί κάποτε συμμετείχε σε μια σκληρή πράξη ή σε κάποια ανήθικη σχέση ή σε κάποια απογοήτευση της συνείδησης γενικότερα.
Υπό το πέπλο της «αμαρτίας», ενός  τοξικού κατάλοιπου θρησκευτικών πιστεύω, τα πράγματα οδηγούνται ακόμη ευκολότερα προς την μιζέρια.

Έτσι, λοιπόν, ετυμηγορεί μια δυστυχισμένη συνθήκη για το παρόν του, ώστε να προκαλέσει την λύπηση των άλλων και να αποφευχθεί η ανάληψη της ευθύνης της ζωής του.

Όμως, «αμαρτία» δεν υπάρχει. Αυτό που υπάρχει είναι το λάθος.  Κάνουμε λάθη. Συνέχεια. Από άγνοια, από φόβο, από αρνητικές πεποιθήσεις και από δυσλειτουργική ανακατεύθυνση της αγάπης.

Ω, ναι! Κάνουμε πολλά λάθη. Όμως αμαρτωλοί δεν είμαστε. Αυτό αποτελεί μια ευφυέστατη εφεύρεση του «εγώ», όπου καθένας μας αφήνεται με άνεση στην χειραγώγηση του εαυτού του από τον ίδιο του τον εαυτό  κι έπειτα και από τους άλλους, οι οποίοι χαίρουν  σε θέση εξουσίας πάνω του.

Η ενοχή είναι ένα σημάδι απόρριψης της αγάπης προς τον εαυτό μας, ένα σύμβολο του πόθου να αποσχιστούμε από την ολότητα της ύπαρξης και ουσιαστικά αυτό ακριβώς είναι που μπλοκάρει ανεπανόρθωτα την προσωπική και πνευματική μας ανάπτυξη. Το «εγώ» νιώθει εμπάθεια και προσαυξάνει τα βάσανα στον κόσμο, προσθέτοντας και τα δικά μας.

Δεν είναι λίγες οι φορές μάλιστα, που η ενοχή δεν είναι τίποτα άλλο από κρυμμένη πίκρα ή μνησικακία. Δεν είναι δηλαδή η ενοχή το πραγματικό συναίσθημα. Είναι η συγκάλυψη άλλων συναισθημάτων για τα οποία είμαστε απολύτως πεπεισμένοι πως πρέπει να νιώθουμε. Είναι ένα είδος αυτοτιμωρίας, ένα είδος θυμού απέναντι στον εαυτό μας.

Συχνά γίνεται και ένας τρόπος να εκμεταλλευτούμε τους άλλους, πληγώνοντας ή τιμωρώντας τους, με παντελή απουσία τιμιότητας και ακεραιότητας.

Προτού νιώσεις «ενοχές» την επόμενη φορά, λοιπόν, προχώρησε στα εξής:

  • Kατέγραψε σε μια λίστα τα «σκανδαλώδη» μυστικά σου, τις χυδαιότητές σου, όλες τις σκέψεις και τις φαντασιώσεις που σε βασανίζουν, οτιδήποτε σε τυρρανάει και σε χλευάζει.
  • Eπειτα ανακάλυψε με θάρρος την μνησικακία σου, την διάθεση σου να εκμεταλλευτείς κάποιον ή κάτι. Προσπάθησε να καταλάβεις γιατί φέρθηκες έτσι. Για ποιον λόγο θέλησες να βλάψεις τον εαυτό σου ή τους άλλους.
  • Ρώτα τον εαυτό σου : μήπως ενεργούσες από την βαθύτερη ανάγκη ενός παιδιού να αγαπηθεί; Μήπως ο ο έφηβος που βρίσκεται σε insomnia μέσα σου χρειάζεται να ελεγχθεί και να κατανοηθεί;
  • Δώσε άφεση. Συγχώρεσε τον εαυτό σου για όποια ανοησία.

    Απελευθερώσου!

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.