Η κοινωνικοπολιτική παρακμή των ονείρων και η σύσταση ενός κράτους μίσους

«Η παρακμή εκπροσωπείται από άτομα ή τα άτομα εκπροσωπούνται από την παρακμή; »
– γράφει ο Αλέξανδρος Δαμουλιάνος

STH-GYALA-1

Ένα είναι βέβαιο, τα συναισθήματα μάς έχουν βάλει σε μια γυάλα και μας παρατηρούν. Πλέον είμαστε τα πειραματόζωα των σκέψεων μας.

Το ζητούμενο παλαιότερα ήταν να αφήσει κάποιος το στίγμα του στον κόσμο τούτο δια των πράξεων του, τώρα σχεδόν όλοι στέκονται στην ουρά ώστε να προμηθευτούν από τα κοινωνικά μέσα εμπορευματοποίησης της ηθικής από μια ταμπέλα για τους εαυτούς τους.

Η μισαλλοδοξία μετετράπη σε θεμιτό μέσο ανέλιξης. Ο φόβος στην φυσική καθημερινότητα μας. Και το μίσος είναι το εκλεγμένο αύριο που επιλέγουμε εδώ και πολλά χρόνια.

Η κρίση, στην συγκεκριμένη περίπτωση, αποτελεί απλώς το εξιλαστήριο θύμα στο οποίο αρεσκόμαστε να φορτώνουμε τα οικονομικά, πολιτιστικά, πολιτικά, και γενικώς όλα τα δεινά της εποχής μας. Αυτό, όμως, είναι το εύκολο συμπέρασμα. Αν θέλουμε να πάμε κάπως πιο πέρα από ‘κείνο το “λίγο” που μας επιτρέπεται να σκεφτόμαστε, θα συναντούσαμε ένα πρώτο βασικό ερώτημα.

Η παρακμή εκπροσωπείται από άτομα ή τα άτομα αυτά εκπροσωπούνται από την παρακμή; Ίσως η απάντηση είναι κρυμμένη μέσα στα κύτταρα της παραπαίουσας πια Παιδείας μας. Ίσως δηλαδή, αυτός, ο ένας εκ των στυλοβατών της Δημοκρατίας, στις δεκαετίες της μεταπολίτευσης μεταλλάχθηκε σε παπαγαλίζον μέσο προπαγάνδας. Από το δημοτικό, ακόμα, έως το πανεπιστήμιο εκπαιδευόμαστε ώστε να γίνουμε ψηφοφόροι ή χειρότερα κομματάρχες και όχι βαθέως σκεπτόμενοι Πολίτες.

Ο ριζοσπαστισμός και ο προοδευτισμός, μάς πλασάρονται ως άκρως επιτακτικοί μέσα από εκσυγχρονιστικές ακρότητες παραβλέποντας ότι αυτή η βίαιη πρόοδος έχει ως αποτέλεσμα να καταφεύγουν οι περισσότεροι στο καταφύγιο του συντηρητισμού. Δεν μπορεί, δυστυχώς, να γίνει αντιληπτό πως η αληθινή πρόοδος περνά από το πρίσμα της μετριοπάθειας, του χρόνου, της εντελεχούς έρευνας, της επίλυσης πρωτογενών προβλημάτων, και του άνευ εγωιστικών φτιασιδωμάτων διαλόγου.

Ένα ακόμη βασικό ερώτημα είναι αν η πολιτική δεν δίνει όραμα στην κοινωνία ή εάν η δεύτερη έχει βολευτεί στην “πνευματική της οκνηρία”, αρνείται οποιοδήποτε ξεβόλεμα από τις εθνικές της αυταπάτες, οι οποίες δεν μας έχουν εγκαταλείψει, και η πρώτη σέρνεται πίσω από την λαϊκή κυριαρχία. Εδώ, μάλλον ισχύουν και τα δύο, δηλαδή το ένα ενδεχόμενο συμπαρασύρει το άλλο.

Τα πάντα έχουν αφεθεί να μεταμορφωθούν σε αγωγούς του Διχασμού, και σε συνδυασμό με την εσωστρέφεια της Τέχνης, ιδρύεται ένα κράτος μίσους και ισόβιας παρακμής. Όσοι, επομένως, πιστεύουμε σε ένα κράτος Δικαίου, Αλήθειας και ουσιαστικής Ελευθερίας, επιλέγουμε ό,τι μας “πονά”, διότι ο πόνος, εφόσον αξιοποιήσουμε ορθώς τα διδάγματα του μπορεί να αναδειχθεί σε μέγα δάσκαλο.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.