Saved, just at point

Με κόπο άνοιξα τα μάτια. Μέσα από το ανοιχτό καπάκι της κρυογονικής θαλαμοκοιτίδας, το ανήσυχο πρόσωπο του Βέρθα Μόρις, του Αρχιπλοηγού, με κοιτούσε, ενώ έπαιζε νευρικά τα δάχτυλά του στο στήθος. -γράφει ο Αστροβάμων

(Συνέχεια από το προηγούμενο)

– Σεβάσμιε Γιόρμα, ζητώ συγνώμη αλλά πρέπει να ξυπνήσετε.
– ……
– Είμαστε παγιδευμένοι σε ανεξήγητο ισχυρισμό του νευρωνικού για ενδεχόμενο άλμα εντός βαρυτικού δυναμικού μαύρης τρύπας και με συνεπαγόμενο, επίσης ανεξήγητο, κλείδωμα του νευρωνικού με κωδικό, σε άρνηση άλματος. Χρειαζόμαστε την βοήθειά σας.

Με κόπο άνοιξα τα μάτια. Μέσα από το ανοιχτό καπάκι της κρυογονικής θαλαμοκοιτίδας, το ανήσυχο πρόσωπο του Βέρθα Μόρις, του Αρχιπλοηγού, με κοιτούσε, ενώ έπαιζε νευρικά τα δάχτυλά του στο στήθος.

Το κρύο ήταν τσουχτερό μέσα στον χώρο των κοιτίδων και χρειάστηκα αρκετή βοήθεια από το ιατρικό προσωπικό, για να φορέσω το θερμαντικό σκάφανδρο, να συνδέσω τους καθετήρες του και να σηκωθώ στα πόδια μου, παραπατώντας. Αισθανόμουν τρομερά αδύναμος κι αυτό ήταν φυσιολογικό, μετά από τόσους μήνες καταστολής.

Αργά – αργά άρχισα να συνειδητοποιώ τι μου είπε ο Βέρθα και ανατρίχιασα -όχι από το κρύο αυτή τη φορά- καθώς αισθάνθηκα μια αφύσικη ησυχία, να έρχεται από όλο το σκάφος. Πώς στην ευχή συνέβη κάτι τέτοιο;

Γύρισα προς τον Βέρθα που με παρακολουθούσε, με ένα ίχνος ελπίδας να φωτίζει, αμυδρά, το στεναχωρημένο του ύφος.

– Αγαπητέ Βέρθα, πάρε τα πράγματα από την αρχή, για να καταλάβω πώς βρεθήκαμε σε αυτή τη θέση, και γιατί κλειδώθηκε η γεννήτρια αλμάτων.
– Κάναμε 67 αλλεπάλληλα άλματα των 150 ετών φωτός και φτάσαμε στα 10.047 έτη φωτός από τον Κέρουα, με κατεύθυνση την δεύτερη σπείρα του γαλαξία. Μετά, όπως είχαμε σχεδιάσει, στείλαμε μικροσκάφος, στο Συμβούλιο, με την θέση μας και περιμέναμε σε καταστολή, για 3 μήνες, μέχρι να έρθει το μεταγωγικό με την δεξαμενή, γεμάτη με νανοσκόνη δευτεριούχου λιθίου (6Li2H ή 6LiD). Στην συνέχεια, το μεταγωγικό, πήρε την άδεια δεξαμενή κι έφυγε, ενώ εμείς, προσαρτήσαμε την γεμάτη, αλλάξαμε βάρδια στο εν τρίτο του ενεργού προσωπικού και συνεχίσαμε τα άλματα, για άλλα 7.500 έτη φωτός.
– Και δεν παρατηρήσατε τίποτε παράξενο;
– Όχι. Για την ακρίβεια, προετοιμάζοντας το τελευταίο άλμα, εντοπίσαμε μια απόκλιση θέσης, σε σχέση με τον υπολογισμό, περίπου 2 χιλιοστών της ώρας φωτός.
– Μήπως κάποια μεγάλη μάζα μας βγάζει, ελαφρά, εκτός θέσης;
– Μου φαίνεται φυσιολογική απόκλιση, αν υπολογίσουμε ότι μπορεί να οφείλεται σε σωρευμένα σφάλματα, από τα 117 άλματα με υπολογισμό, που έχουν προηγηθεί.
– Εποπτεία του διαστημικού χώρου, έχουμε; Βλέπουμε κάπου μαύρη τρύπα;
– Η εποπτεία είναι ατελής, δεδομένου ότι το όχημα εργαστήριο είναι ανενεργό και το ερευνητικό προσωπικό σε καταστολή.
– Πώς είναι δυνατόν το νευρωνικό του σκάφους να αρνείται το άλμα, λόγω μαύρης τρύπας; Από πού άντλησε την πληροφορία;
– Δεν γνωρίζουμε. Λέει ότι είναι 138 έτη φωτός μακριά σε γωνία 35° προς την κατεύθυνση του άλματος που σχεδιάζουμε, έχει μέγεθος γαλαξιακού πυρήνα και δεν εντοπίζεται με τα μέσα οπτικής ανίχνευσης του σκάφους, επειδή έχει απορροφήσει όλη την ύλη που την περιέβαλλε. Και ταξιδεύει, μονήρης, σκοτεινή και ανενεργή, προς τον Γαλαξία μας. Και όλη αυτή η πληροφορία, βρίσκεται, ανεξήγητα αποθηκευμένη, στις μνήμες του νευρωνικού.
– Εν πάση περιπτώσει, ας δούμε τις λεπτομέρειες των οργάνων όπως μας τις παρέχει το νευρωνικό του σκάφους. Και να μελετήσουμε πώς στην ευχή έχει δεχθεί μια τέτοια πληροφορία κι από πού.
– Και γιατί είναι κλειδωμένο το σύστημα αλμάτων με κωδικό; Από ποιόν; Και πώς;

Στο μεταξύ είχαν αρχίσει να λειτουργούν, και πάλι, τα νεύρα και οι μύες μου και, με αβέβαιο ακόμα βήμα, κατευθύνθηκα προς το πιλοτήριο, ακολουθώντας τον Βέρθα. Βρήκα το προσωπικό πλοήγησης, σε κατάσταση νευρικού κλονισμού, να προσπαθεί να καταλάβει τι συνέβη.

– Σε ποιά φάση βρισκόμαστε; ρώτησα τον χειριστή του κινητήρα αλμάτων.

Αυτός, χωρίς να αποσυνδέσει τις παλάμες του από το νευρωνικό, μου ένευσε προς την άδεια πολυθρόνα δίπλα του. Κάθισα και έβαλα τις παλάμες μου στην υποδοχή, κλείνοντας τα μάτια.

Αμέσως ενημερώθηκα ότι οι συσσωρευτές ήταν γεμάτοι και έτοιμοι για άλμα, η γεννήτρια αλμάτων, σε άριστη κατάσταση, φορτισμένη και το νευρωνικό είχε υπολογίσει όλες τις παραμέτρους του άλματος.

Όταν όμως προχώρησα στην εντολή προετοιμασίας του σκάφους για αποϋλοποίηση και άλμα, εντόπισα φραγμό. Προσπάθεια να παρακάμψω τον φραγμό σκόνταφτε σε αίτημα για κωδικό. Ζήτησα αιτιολόγηση. Η απάντηση ήταν η αναμενόμενη, σύμφωνα με την ενημέρωση του Βέρθα:

Μαύρη τρύπα, μεγέθους 1.000.000 ηλιακών μαζών, 35° προς την κατεύθυνση του άλματος. Ζήτησα την πηγή της πληροφορίας. Η απάντηση ήταν εντελώς σοκαριστική: “Γιόρμα Ρύσσα”. Εγώ, δηλαδή!

Αδύνατον. Εγώ κοιμόμουν στην θερμοκοιτίδα και ο χώρος που διασχίζουμε είναι αχαρτογράφητος. Πώς και πότε, μπορεί να ενημέρωσα το νευρωνικό για κάτι που δεν γνώριζα; σκέφτηκα.
“Έχετε διαθέσιμες αποθηκευμένες προσωπικές μνήμες” με ενημέρωσε το νευρωνικό. “Σύνδεσέ με”.

gr-sp-tΜερικά δευτερόλεπτα αργότερα, αποδεσμεύθηκα από το νευρωνικό. Σηκώθηκα από το κάθισμα, κοιτάζοντας γύρω μου εμβρόντητος.

– Βέρθα, συνέβη κάτι πρωτοφανές και απίστευτο, μουρμούρισα σε τόνο αβέβαιο.
– Είστε κατάχλωμος, είπε ο Βέρθα ανήσυχος. Τι συνέβη;
– Πριν σας πώ τι να κάνετε, θα πρέπει να σας προετοιμάσω για το σοκ που θα υποστείτε.
– Ήταν τόσο τρομερό αυτό που συνέβη, ώστε να χάσετε το χρώμα σας;
– Ναι, μοναδικό και απίστευτο. Έχουμε ήδη πάει στην μαύρη τρύπα, έχουμε ήδη παγιδευτεί εκεί μέσα, έχουμε καταφέρει να επιστρέψουμε από κει με τεράστιο κίνδυνο, αλλά, το σκάφος, βγήκε σε πολύ κακή κατάσταση ώστε να ματαιωθεί η αποστολή. Και το πιό τρελό; Όλα αυτά, δεν έγιναν ακόμα. Εκτός εάν, το νευρωνικό, υποχρεωθεί να κάνει το σχεδιαζόμενο άλμα. Όλα έχουν ήδη συμβεί, στο άμεσο μέλλον μας!

Κάθισα ξανά, σκεπτικός. Με κοίταζε όλο το πλήρωμα με ύφος απορημένο. Αδυνατούσαν να καταλάβουν τι έλεγα και θεώρησαν ότι κάπως τρελάθηκα. Τους είπα ότι αποδέσμευσα αποθηκευμένες προσωπικές μνήμες όλων και να δοκιμάσουν ένας-ένας, σε κάθισμα με σύνδεση, να έρθουν σε επαφή με το νευρωνικό του σκάφους και να το ρωτήσουν, αν έχουν καταχωρημένες προσωπικές μνήμες. Και μετά, να ανοίξουν το μυαλό τους για να τις δεχτεί.

Έτσι κι έγινε. Όλο το πλήρωμα, χειριστές, μηχανικοί, συντηρητές, ιατρικό προσωπικό και οι τρείς βάρδιες, κάθισαν σταδιακά στα καθίσματα και δέχθηκαν τις προσωπικές τους μνήμες, όπως είχαν καταχωρηθεί από το νευρωνικό.

Ο Βέρθα δίπλα μου ψιθύρισε ταραγμένος: “Γνωρίζω τον κωδικό κλειδώματος, εγώ τον είχα βάλει, ή μήπως θα τον έχω βάλει; Δεν ξέρω, μπερδεύτηκα. Δεν έχουμε γραμματικό λόγο που να περιγράφει αυτό που θα μας συνέβη!“.

Γύρισα προς το μέρος του και είπα σιγανά: “Εννοείται ότι θα υπολογίσουμε ξανά το άλμα, προς άλλη κατεύθυνση όμως, παρακάμπτοντας την μαύρη τρύπα. Συμφωνείς;”. “Συμφωνώ!”, απάντησε.

Δύο δευτερόλεπτα μετά την απάντηση του Βέρθα, η γιγαντο-οθόνη του πιλοτηρίου, αναβόσβησε σε κόκκινο πλαίσιο, γράφοντας το πιό παράξενο μήνυμα της ζωής μας:

“Ανιχνεύθηκαν τέσσερις ταλαντώσεις του χωρόχρονου.
Πηγή βαρυτικών κυμάτων: 2” φωτός μακριά, προς την κατεύθυνση του άλματος.
Ενέργεια βαρυτικών κυμάτων: 2,43×108Kg x c2
Οπτική επιβεβαίωση γεγονότος: Καμμία.
Αιτία: Άγνωστη”

grav-wavΚοιτούσαμε όλοι το μήνυμα σε απόλυτη σιωπή.

Καταλάβαμε. Μόλις διεγράφη το μέλλον των αναμνήσεών μας.

Το νευρωνικό του σκάφους ζητούσε κωδικό για να επιτελέσει το άλμα. Ο Βέρθα συνδέθηκε. Το μήνυμα στην οθόνη, άλλαξε:

“Επανασχεδιασμός άλματος”

Όλα τα στόματα ξεφύσηξαν με ανακούφιση.

(Συνεχίζεται)

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.