«Ένας από μας»: Νούλη Τσαγκαράκη|Εκδόσεις Πνοή

«Το αίτημα ένα, καθολικό κι ανεξίτηλα χαραγμένο στο είναι: να αφήσουν οι κατάκοιτες αναμνήσεις και τα σαδιστικά βιώματα το εγώ και το εσύ να πορευτούν μαζί προς το δύσβατο αύριο»
– γράφει ο Αλέξανδρος Δαμουλιάνος

 

thumb_22635365_2081364488556242_1412747243_n1

«Από πότε πρέπει οι πατεράδες να κάνουν τους γιους τους περήφανους;…».Ένας κόσμος που επαναστατεί, με μένος αλλά και ενστικτωδώς, απέναντι στον δικτάτορα εαυτό του δίχως να γνωρίζει τι θα απομείνει, τελικώς, και στον ίδιο, εάν κι όποτε λάβει τέλος αυτή η αβυσσαλέα σύγκρουση, μετουσιώνεται στις λέξεις της κυρίας Νούλης Τσαγκαράκη, οι οποίες μας τραβάνε να ξεχυθούμε στους δρόμους και να φωνάξουμε συνθήματα υπέρ της ανεξαρτησίας της Αλήθειας.

«Λίγος σε όλα». Είμαστε σκλάβοι της ανεπάρκειας που αντικατέστησε ως σημαία της ψυχής μας το κυματίζον στους αιθέρες «εμείς». «Η αλήθεια είναι ότι αυτός δεν είχε τολμήσει ποτέ. Να πει, να διαφωνήσει, να διεκδικήσει… Πενήντα χρόνια τώρα στα μουλωχτά ζούσε».

Στα δεκαέξι, παλαιάς, ένδοξης λογοτεχνικής καταγωγής, διηγήματα της συλλογής «ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΜΑΣ», εκδόσεις ΠΝΟΗ, η συγγραφέας κατορθώνει με την κολυμπήθρα της πένας της, με εντελώς αψεγάδιαστο τρόπο να μας βαπτίσει όλους Έναν, απέναντι στο σιωπηλό μα και συνάμα εκκωφαντικό πένθος των πραγμάτων, για όσα περασμένα τούς έδιναν αξία. Όλοι, λοιπόν, είμαστε ίσοι στην περιφορά του επιταφίου των Αξιών, μητέρων των πάντων, και τον επικήδειο εκφωνεί η, πάσχουσα από επιλεκτική αμνησία, ανθρωπιά μας.

«Θέλω να θυμάμαι». Το αίτημα ένα, καθολικό κι ανεξίτηλα χαραγμένο στο είναι: να αφήσουν οι κατάκοιτες αναμνήσεις και τα σαδιστικά βιώματα το εγώ και το εσύ να πορευτούν μαζί προς το δύσβατο αύριο.

Ο, γεννημένος από το μέλλον του, πόνος υπάρχει για να μας υπενθυμίζει διαρκώς την αναγκαιότητα του να καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι και να κοιμόμαστε στο ίδιο κρεβάτι με την Πίστη στο ανέφικτο, μόνο έτσι επιβιώνει ο άνθρωπος. «…γιατί το “αύριο” πρέπει οπωσδήποτε να έχει τη λάμψη της ελπίδας». «Ελεύθερος δεν ήξερε τι να κάνει, πού να διοχετεύσει τον πόνο και την οργή που κατέτρωγαν το μέσα του».

Ο αέναος πόλεμος του Χτες και του Σήμερα, και το αιώνιο θύμα του, το εμείς που αναγκάζεται και διασπάται. Η Ελπίδα, πάντοτε, στο τέλος του δρόμου, ποτέ δεν την φτάνουμε και ίσα που την διακρίνουμε, αλλά ναι, στέκει ώστε να μας πείθει να συνεχίζουμε.

Η Ευαισθησία, ένα τριαντάφυλλο μοναχό του, που προσφέρει απλόχερα το άρωμα του σε εκείνους οι οποίοι ευλαβικώς θα το σιμώσουν, όμως με αγκάθια, για όσους έχουν χέρια ροζιασμένα από το ψέμα και την αμαρτία. «Οι ικανότητές του ήταν ξεπερασμένες κι ο ίδιος εκτός εποχής».

Ένα έξοχης υφής και ουσίας ανάγνωσμα που δεν μπορεί να αφήσει ασυγκίνητο όποιον χαϊδέψει.
Συγχαρητήρια και καλοτάξιδο κυρία Νούλη Τσαγκαράκη.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.