Μια συγγνώμη πάντα αργεί

Η συγγνώμη τελικώς βγαίνει με ευκολία απ’ τα χείλη μας και δύσκολα από το θησαυροφυλάκιο της καρδιάς μας; – γράφει ο Αλέξανδρος Δαμουλιάνος

excuse_me_by_alparslandemirbag1Είμαστε όσα πράττουμε και όσα λέμε. Αν μιλάμε θυμωμένα, είμαστε ο ίδιος ο θυμός. Αν πράττουμε απελπισμένα, τα κύτταρα του είναι μας έχουν μολυνθεί από την απελπισία. Οι λέξεις μας, όμως, όταν δείχνουν να είναι βαπτισμένες στην κολυμβήθρα της μετάνοιας, ίσως να μην είναι απολύτως ειλικρινείς, ούτε με τους εαυτούς τους, ούτε και με εκείνους στους οποίους απευθύνονται.

Η συγγνώμη τελικώς βγαίνει με ευκολία απ’ τα χείλη μας και δύσκολα από το θησαυροφυλάκιο της καρδιάς μας;
Έχουμε αλλοιώσει, στον μέγιστο βαθμό, τα γονίδια της και κατ’ επέκταση την φυσιογνωμία της με ραδιενεργά συναισθήματα από τα υπόγεια μεταλλεία της παρακμής, η οποία είναι ο αποκλειστικός χορηγός της εποχής μας;
Καταργήθηκε η σημασία της απ’ την υπερβολική και σχεδόν “εμπορευματική” χρήση της;
Υπάρχει ενδεχόμενο ανοικοδόμησης και μετριοπαθούς συμπεριφοράς της εν λόγω έννοιας;

Ερωτήματα κοινωνικής αλλά και ανθρώπινης, φιλοσοφικής φύσεως τα οποία αναζητούν μια στερεή απάντηση, και εν τέλει μονάχα ερμηνείες και παρερμηνείες τα παρηγορούν. Άλλωστε, κι η ζωή αυτοπροσώπως, μάλλον είναι μια ονείρωξη, μια ποθούμενη ερμηνεία του θανάτου.

Ο εξτρεμισμός, τον οποίο διορίζουμε ως ανώτατο άρχοντα του έθνους, μα και όλου του πολιτισμένου κόσμου δεκαετίες τώρα, αυτοσυντηρείται με το να παραμορφώνει τα διδάγματα των πρωτόπλαστων αξιών καθώς και τις έννοιες που προσδιορίζουν τις διαπροσωπικές σχέσεις. Το σ’ αγαπώ έχει καταντήσει μια κακοφτιαγμένη δικαιολογία για να ζητάμε ανταπόδοση. Στην αγάπη, κάποτε, γεμίζαμε εντός μας ξοδεύοντας. Τώρα, αγαπάμε για να αγαπιόμαστε.

Περίπου οι ίδιοι “νόμοι” ισχύουν και για την συγγνώμη. Άπαξ και ο άνεμος της γλώσσας γκρεμίσει ένα σπίτι, δύσκολα ξαναχτίζεται. Τα λόγια και οι πράξεις που πληγώνουν, διακατέχονται από μια παραφρονούσα βιασύνη. Μια συγγνώμη, από την άλλη, εκ των πραγμάτων έρχεται πάντοτε καθυστερημένη. Τούτη η λέξη, όσο πολύτιμη μπορεί να αποδειχθεί, τόσο αναγκαίο θα ήταν να εξαλειφτούν οι λόγοι που καθιστούν την ύπαρξη της δήθεν απαραίτητη. Εξαιρετικώς ουτοπικό αυτό, το ξέρω. Όμως κάποιοι πρέπει να εξακολουθήσουμε να πιστεύουμε στο ανέφικτο, μονάχα έτσι θα πειστεί ο κόσμος πως είναι ικανός και για το θετικώς εφικτό.

Κάτι ρεαλιστικότερο θαρρώ ότι είναι να ζητούμε πιο πολλές φορές συγγνώμη με τις πράξεις μας, τα λόγια μπορούν να γκρεμίσουν ολόκληρα κάστρα αλλά αδυνατούν να χτίσουν έστω μια καλύβα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.