Η ψευδαίσθηση της πραγματικότητας

«Η θεωρία που αρχικά δε φαίνεται παράλογη δεν έχει καμία ελπίδα»
– γράφει η Μαρία Λυδία Κυριακίδου

wei chi

Είχα διαβάσει κάπου πως όταν ο εξερευνητής Μαγγελάνος έφτασε στις ακτές της Γης του Πυρός ο ιθαγενείς χαιρέτησαν τις κωπηλατικές βάρκες που μετέφεραν τους ναύτες στη στεριά, όμως δε μπορούσαν να δουν τα καράβια που ήταν αγκυροβολημένα λίγο πιο μέσα στη θάλασσα. Και πώς άλλωστε; Για τους ίδιους ήταν αδύνατο να υπάρχουν τόσο μεγάλα πλοία, επομένως τους ήταν αόρατα. Λέγεται πως ακόμη κι όταν τους έδειξαν με το δάκτυλο ένα μεγάλο καράβι, εκείνοι εξακολουθούσαν να μην είναι σε θέση να το δουν. Εδώ θα μπορούσαμε να συμπεριλάβουμε κι αυτό που ο Άλαν Γούοτς είχε γράψει, πως δηλαδή « Αν είμαστε ανοιχτοί μόνο στις αποκαλύψεις που ταιριάζουν με αυτά που ήδη γνωρίζουμε, τότε είμαστε κλειστοί».

Σε ανθρώπους προσκολλημένους στην πίστη ότι υπάρχει μόνο μία θεώρηση πραγμάτων, συμβαίνει συχνά να αντιμετωπίζουν την ίδια προβληματική. Εφόσον, δηλαδή, επιμένουν πως δεν υπάρχουν μεγάλα καράβια, όλο και συχνότερα συναντούν ανθρώπους που τους αναφέρουν πως τα είδαν. Εκείνη τη στιγμή βρίσκονται σε δίλημμα, μιας που δε μπορούν να καταλάβουν αν οι άνθρωποι αυτοί είναι όλοι τρελοί και υποφέρουν από παραισθήσεις, ή αν όντως τελικά υπάρχουν αυτά τα μεγάλα καράβια.

Μέσα στο εξελισσόμενο «νέο όραμα της πραγματικότητας», εκείνο με το οποίο αρχικά είχαμε συμφωνήσει ήταν ότι αυτό είναι συμπαγές υλικό, αναμφισβήτητα «πραγματικό». Το ίδιο υλικό που τώρα γίνεται απρόβλεπτο, φανταστικό, μια χίμαιρα που μας καταπίνει.

Από την άλλη, όσες όψεις είχαν αγνοηθεί (σκέψεις, συναισθήματα, πεποιθήσεις, επιθυμίες, πρότυπα, έννοιες, σημασία, γνώση, ενέργεια, συνείδηση), αρχίζουν πια να φαίνονται περισσότερο σα το «αυθεντικό» υλικό από το οποίο αποτελείται ο αναπτυσσόμενος καινούριος κόσμος μας.

Μη θεωρήσει ο αναγνώστης πως υποστηρίζουμε πως οι παλιοί κανόνες δεν ισχύουν ακόμη. Αν σπάσουμε ένα αυγό στο μπολ, δε θα ξαναγυρίσει στο κέλυφός του (από όσο μπορούμε να δούμε) και αν ρίξουμε ένα μήλο, εκείνο θα πέσει στο πάτωμα. Εκείνο που όμως αρχίζουμε να βλέπουμε, παρ᾽ όλες τις αντιστάσεις του νου, είναι πως το παλιό μοντέλο θεώρησης μάς αποκλείει από άλλες διαστάσεις της πραγματικότητας. Μας περιορίζει (ως κάθετι που μας προσδιορίζει) και διαστρεβλώνει το όραμα και το δυναμικό μας. Τελικά μας οδηγεί να πιστεύουμε πως είμαστε απομονωμένα όντα σε ένα ψυχρό, σκληρό και κενό σύμπαν.

Wei -chi είναι η κινέζικη λέξη για την κρίση και κουβαλά μια διττή έννοια: «κίνδυνος και ευκαιρία». Για όσους είναι προσκολλημένοι στην πεπερασμένη άποψη του κόσμου, η έννοια της κρίσης αποτελεί όντως έναν κίνδυνο, αφού όλη η διασφαλισμένη «βεβαιότητα» εκεί έξω απειλείται και κατακρημνίζεται. Για εκείνους όμως που επιθυμούν να ελευθερωθούν ο δρόμος αυτός ανοίγει νέες προοπτικές για εμπειρίες που ούτε καν έχουν φανταστεί ακόμη.the_fourth_dimension_by_nouveauconscience_d2lcdln-fullview.jpg

Ο μεγάλος ποιητής Γουίλιαμ Μπλέηκ θα γράψει :

«Για να δεις έναν κόσμο μέσα σε ένα κόκκο άμμου
και έναν παράδεισο μέσα σε ένα αγριολούλουδο
κράτησε το άπειρο μέσα στην παλάμη του χεριού σου
και την αιωνιότητα μέσα σε μία ώρα»

Ο Φυσικός Φρίμαν Ντάυσον, θα πει: «Νομίζω ότι η συνείδησή μας είναι ένας ενεργός παράγοντας που ωθεί τα μοριακά συμπλέγματα να κάνουν επιλογές μεταξύ μιας ομάδας ή μιας άλλης. Με άλλα λόγια η νοητικότητα είναι έμφυτη σε κάθε ηλεκτρόνιο».
και αλλού θα σχολιάσει πως: « Η θεωρία που αρχικά δε φαίνεται παράλογη δεν έχει καμία ελπίδα». Για τους ανθρώπους που συνηθίζουν να κάνουν άλματα με την πίστη εύκολα θα γίνει αποδεκτή μια τέτοια  «παράλογη» πιθανότητα. Έτσι κι αλλιώς προχωράμε προς ένα όραμα, μέσα στο οποίο είμαστε όλοι θεμελιωδώς Ένα και η πραγματικότητα είναι μια ψευδαίσθηση που εμείς δημιουργούμε.

Επίσης, θα ήθελα στο σημείο αυτό να μνημονεύσω κι έναν επιστήμονα της ΝΑΣΑ, ο οποίος είχε δηλώσει πως: «Για τον επιστήμονα που διατηρήθηκε στη ζωή από τη δύναμη της πίστης του στην λογική, η ιστορία τελειώνει εφιαλτικά».

Και σε πιο πρόσφατη προσωπική έρευνα, ακούγοντας μια συνέντευξη του καθηγητή Αστροφυσικής κ. Μάνου Δανέζη, ακούω πως : «Mεταφυσική» είναι απλά μια φυσική στην οποία δεν έχουμε φτάσει ακόμη». Αυτό τι σημαίνει με απλά λόγια; Πιθανότατα πως η δική μας τρισδιάστατη πραγματικότητα είναι απλά και μόνο μια απλή προβολή της ανώτερης πολυδιάστατης πραγματικότητας.  Όπως ακριβώς συμβαίνει με τους φυλακισμένους στη σπηλιά του Πλάτωνα, έχουμε συγχύσει τις πολύπλοκες ολογραφικές αυταπάτες μας με την πραγματικότητα. Κι όλα αυτά τη στιγμή που η κβαντική φυσική αναγνωρίζει παραπάνω από 1089 διαστάσεις.

Η λογική μας συνείδηση, λοιπόν, δεν είναι άλλο από έναν ειδικό τύπο συνείδησης τριγύρω της οποίας υπάρχουν πολλοί άλλοι τύποι συνείδησης, εντελώς διαφορετικοί. Ο Αϊνστάιν είχε αναφέρει πως η θεωρία της σχετικότητας πρωτοεμφανίστηκε στο νου του όταν, κάποια στιγμή, ονειρευόταν ξυπνητός πως ταξιδεύει επάνω σε μια ακτίνα φωτός.

«Πούλησε την εξυπνάδα σου και αφέσου. Η εξυπνάδα δίνει την απλή γνώμη. Το άφημα την ενόραση»
Ρούμι

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.