«Γαλήνια αποδοχή»

Η μικρή είχε γαντζωθεί από τους ώμους μου και δεν μιλούσε, μόνο ανέπνεε βαριά από την κούραση και το κρύο. Γράφει ο Θωμάς Αργυρέας

Small rustic rowing fishing boatΕίχε περάσει πάνω από τέταρτο της ώρας που κολυμπούσαμε δίπλα-δίπλα, η μικρή μου οκτάχρονη κόρη και εγώ. Κάθε που κουραζόταν, ακουμπούσε πάνω στην πλάτη μου και συνέχιζα να κολυμπώ, αργά αλλά σταθερά, προς την κατεύθυνση της ακτής.

Είχαμε ξανοιχτεί κωπηλατώντας τη μικρή μας βάρκα και ψαρεύαμε, ρίχνοντας από μία πετονιά ο καθένας με δύο τρία αγκίστρια πάνω της. Η συγκεκριμένη περιοχή του βυθού ήταν γνωστή για την πανίδα της και είχαμε γεμίσει ένα κουβά ψάρια.

Ξαφνικά, ακούστηκε ένας δυνατός κρότος. Η παλιά βάρκα έκανε μια φαρδιά ρωγμή στο πλάι κι άρχισε να μπάζει νερά. Δεν ήταν και πολύ σαφές τι ακριβώς μας είχε χτυπήσει αλλά, πλέον, το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να κολυμπήσουμε προς την κοντινή ακτή.

Γνώριζα αρκετά καλά εκείνα τα νερά, ήταν βαθιά, πάνω από 30 μέτρα. Η ίδια η ακτή ήταν κοφτός βράχος μέχρι βάθους περίπου 20 μέτρων, γεμάτος μικρές σπηλιές και θαλάμια, όπου φώλιαζαν χταπόδια και σμέρνες.

– Μπαμπά, κουράστηκα
– Κρατήσου από την πλάτη μου. Κοντεύουμε

Πράγματι, σε λιγότερο από πέντε λεπτά θα είχαμε φτάσει στον κοφτό βράχο. Ήδη έψαχνα με τα βλέμμα μου να εντοπίσω σημείο πρόσβασης τέτοιο ώστε να μπορεί να σκαρφαλώσει εύκολα η μικρή και μετά θα ακολουθούσα και εγώ.

Ο κοφτός βράχος παρουσίαζε μία μεγάλη προεξοχή που έφτανε μέχρι το ύψος του νερού. Κατευθύνθηκα προς τα εκεί, δίνοντας όσες δυνάμεις μου είχαν απομείνει για να επιταχύνω την κολύμβησή μου.

Η μικρή είχε γαντζωθεί από τους ώμους μου και δεν μιλούσε, μόνο ανέπνεε βαριά από την κούραση και το κρύο. Αν δεν έβλεπα ήδη μπροστά μου την σωτηρία μας, κι οι δικές μου δυνάμεις θα με είχαν εγκαταλείψει.

Απέμεναν λιγότερα από 20 μέτρα από την ακτή όταν, η κόρη μου, απελευθερώθηκε κι άρχισε να κολυμπάει κι εκείνη προς την προεξοχή. Γύρισε το κεφάλι της πίσω για να δει τα υπολείμματα από τη βάρκα και τις πετονιές μας. Δεν φαίνονταν, όμως κάτι άλλο, παράξενο, σχετικά κοντά μας, τράβηξε την προσοχή της και μου φώναξε

– Μπαμπά! Μπαμπά! κάτι κολυμπάει εκεί πέρα

Γύρισα το κεφάλι μου και, με τρόμο, είδα ένα τριγωνικό πτερύγιο να σκίζει τα νερά προς το μέρος μας. Φώναξα «καρχαρίας» και άρχισα να σπρώχνω την κόρη μου, κολυμπώντας όσο πιο γρήγορα μπορούσα, να φτάσει στην προεξοχή του βράχου.

Το ζώο είχε μυρίσει τα ψάρια που είχαμε συγκεντρώσει στον κουβά και είχε πάει στα υπολείμματα της βάρκας για να τραφεί. Οι κινήσεις μας, όμως, του είχαν τραβήξει την προσοχή.

Αγγίξαμε τον βράχο και η μικρή γαντζώθηκε στην προεξοχή. Την έσπρωχνα να ανέβει, ενώ πίσω μου σε λιγότερο από 10 μέτρα, το πτερύγιο του καρχαρία βυθίστηκε με ελαφρύ παφλασμό στο νερό.

Για μία στιγμή φαντάστηκα ότι ο καρχαρίας θα πλησίαζε τον βράχο και θα άρπαζε την μικρή όπως ανέβαινε. Η κόρη μου, όμως, έπρεπε να έχει την δική της ευκαιρία να ζήσει. Βαθιά μέσα μου το αποδέχτηκα με γαλήνη. Ώφειλα να της δώσω χρόνο ώστε ν’ ανέβει στον βράχο. Κι αυτό θα έκανα.

Χωρίς περισσότερη σκέψη, πήρα βαθιά ανάσα και βούτηξα στο νερό. Είδα μέσα στο μισοσκόταδο, την απειλητική σκιά του καρχαρία να βρίσκεται πολύ κοντά. Έσφιξα την καρδιά μου και κολύμπησα με όση δύναμη είχα προς το μισάνοιχτο στόμα, κατευθύνοντας με ψυχραιμία τη γροθιά μου στο ευαίσθητο σημείο του ζώου, το ρύγχος του.

Ένας απότομος ελιγμός και το τελευταίο πράγμα που απόμεινε σαν αίσθηση, ήταν το σκοτάδι που με τύλιξε, καθώς, τρεις σειρές δόντια, καρφώνονταν, σπάζοντας τα πλευρά μου.


– Ξύπνα αγάπη μου. Θ’ αργήσεις στη δουλειά κι είναι ακόμα αρχή της εβδομάδας.

Άπλωσε το χέρι της να σκουντήξει τον άνδρα που κοιμόταν δίπλα της, ασάλευτος, σε βαθύ ήσυχο ύπνο. Σκέφτηκε, όμως, να τον ξυπνήσει λίγο πιό τρυφερά και γλίστρησε το χέρι της κάτω από την πυτζάμα του, αγγίζοντας την άκαμπτη, παγωμένη σάρκα.

Η παρατεταμένη κραυγή της Μαρίνας και το γοερό κλάμα της μικρής Λίνας, που σπάραζε «μπαμπά, μπαμπάκα μου», θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στις μνήμες των γειτόνων, εκείνο το χειμωνιάτικο πρωϊνό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.