«Από αγάπη και πέτρα» (μέρος β´)

«Η Νίκη έλαμψε στο μισοσκότεινο σοκάκι σαν και να είχε δικό της φως, εσωτερικό -ή έτσι του φάνηκε. Τη γύρισε ελαφρά στο πλάι έτσι ώστε να τον κοιτάζει και ξαφνικά μια ιδέα άστραψε στο μυαλό του…» 
– από την Βασιλική Αποστολοπούλου Continue reading «Από αγάπη και πέτρα» (μέρος β´)

«Τότε που στάθηκα δειλός»

«Δεν κυκλοφορούσε πολύς κόσμος στο δρόμο. Περπατούσα στην μεγάλη λεωφόρο και πήγαινα προς την αγαπημένη μου καφετέρια.» – από τον Αντώνη Καρά Continue reading «Τότε που στάθηκα δειλός»

«Η απόδραση των αριθμών»

«Το νούμερο 2 ήταν πολύ αγαπησιάρικο. Ερωτοχτυπημένο πάντα και όλοι το πείραζαν γι’ αυτό. Το νούμερο 3 ήταν ιδιαίτερα ανοιχτόμυαλο και σόκαρε ενίοτε τους άλλους..»
– από τη Μαρία Ιατρίδη Continue reading «Η απόδραση των αριθμών»

« Ο Επιτάφιος»

«Ελαφρύ αεράκι φυσούσε, λεμονανθοί και πασχαλιά γλυκαίνανε τη γλώσσα μας, τα τελευταία άσπρα σύννεφα άνθιζαν στον ορίζοντα, ψηλά στον ουρανό μπηγμένη μια λεπίδα φεγγαριού, μάτωνε ο κόσμος κι εμείς δε το ξέραμε.»
– από την Αγγελίνα Κλαυδιανού Continue reading « Ο Επιτάφιος»

«Από αγάπη και πέτρα» (μέρος α´)

«Το είχε φιλοσοφήσει το πράγμα καιρό τώρα – δεν θάχανε δα κι η Βενετιά βελόνι αν αυτός χανόταν κάποια στιγμή από προσώπου γης..»
– της Βασιλικής Αποστολοπούλου Continue reading «Από αγάπη και πέτρα» (μέρος α´)

«Ο φλώρος» ( επεισόδιο τρίτο)

«Άκου να δεις κούκλε μου, με τις γυναίκες δε θα ‘χεις πολλά πολλά στην ψιλή κουβέντα. Αυτά είναι για όσους δεν έχουν μεγάλο πουλί..»
– της Μαρίας Λυδίας Κυριακίδου Continue reading «Ο φλώρος» ( επεισόδιο τρίτο)

“Όταν ξέσπασε η αλήθεια” (μικρές ιστορίες)

“Είχε σχεδόν μιάμιση ώρα να σκοτώσει μέχρι να ξεκινήσουν τα πρώτα δρομολόγια του ΜΕΤΡΟ, εξάλλου δε σκόπευε να μπει εκεί νωρίτερα από τις 07:00, άρα τρεισήμισι ολόκληρες ώρες..” – από τον Μανόλη Κωνσταντάκη Continue reading “Όταν ξέσπασε η αλήθεια” (μικρές ιστορίες)

“Τα δύο μπλε”

“Στη μέση στο πρεβάζι, στο μπλε παράθυρο, ένα γλαστράκι· κι αυτό μπλε. Το χώμα του ξερό και το πιατάκι από κάτω, στεγνό κι αυτό.” – από τη Ρένια Παπαματθαίου Continue reading “Τα δύο μπλε”

“Αίτηση διαζυγίου στους γονείς”

“Αισθάνομαι τύψεις που ήμουν η αιτία να βρίσκονται αντικριστά και εύχομαι να μεγαλώσω γρήγορα και να πηγαίνω με τα μέσα μεταφοράς απ’ τον έναν στον άλλον.”
– από τον Παναγιώτη Σταυρόπουλο Continue reading “Αίτηση διαζυγίου στους γονείς”

“Πρωτοχρονιά”

“Απ’ το φθινόπωρο κατεβάζω ιδέες για το που θα μπορούσαν να με βρουν τα πρώτα λεπτά του καινούργιου χρόνου. Ήθελα κάτι ξεχωριστό που θα μείνει χαραγμένο για πάντα στην μνήμη μου.” – Γράφει ο Παναγιώτης Σταυρόπουλος
Continue reading “Πρωτοχρονιά”

“Όνειρα”

“Σήμερα πέθανα ίσως και χτες, μου απαντάει ο περιπτεράς, αλλά δεν έχουν χώρο στην κόλαση, είναι κι η απεργία των νεκροπομπών και δουλεύω ακόμα. “- από τον Δημήτρη Κουτσιφέλη Continue reading “Όνειρα”

“Ο φλώρος” (επεισόδιο δεύτερο)

“Μερικές φορές κοιτάζω τον σκύλο μου και νομίζω πως είναι εκείνος που με διάλεξε για κατοικίδιο.” – από την  Μαρία Λυδία Κυριακίδου Continue reading “Ο φλώρος” (επεισόδιο δεύτερο)

“Οι χαρτοπετσέτες”

“Προς στιγμήν σκέφτηκε να χαρίσει τις χαρτοπετσέτες του στον κολλητό του. Όμως μετά του ήρθε στο μυαλό ο Φραντς Κάφκα και ο Μαξ Μπροντ. ”
– από τον Αντώνη Καραγιώργο Continue reading “Οι χαρτοπετσέτες”

“Ο Αμερικάνος”, χριστουγεννιάτικο διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

“Έβγα να ιδείς, έβγα να ιδείς,

σκύλα, κορμί που τυραγνείς.”  Continue reading “Ο Αμερικάνος”, χριστουγεννιάτικο διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

“Ο φλώρος” (επεισόδιο πρώτο)

“Δυο πράγματα δε θα μου λείψουν όταν πεθάνω. Τα γαρίφαλα κι αυτό που όταν κάνεις ντους σου κολλάει η κουρτίνα στον κώλο.” – από τη Μαρία Λυδία Κυριακίδου Continue reading “Ο φλώρος” (επεισόδιο πρώτο)

Άνοιξη αφέντρα

Δεύτερη μέρα του Πάσχα, μόλις αρραβωνιασμένοι, κι επιστρέφαμε ευτυχισμένοι από ένα υπέροχο τετραήμερο στις Λακωνικές παραδοσιακές γωνιές. -γράφει ο Θωμάς Αργυρέας. Continue reading Άνοιξη αφέντρα

“Σχεδόν καλά”

“Τον κοίταξε λεπτομερώς. Πώς είναι δυνατόν όλα να έχουν αλλάξει κι όμως όλα να μένουν τόσο ίδια; Οι ρυτίδες, οι κινήσεις με μια δόση αμηχανίας, η υπεροχή της θέσης. Κι η αγάπη ίδια έμεινε.” – από την Αρετή Καμπίτση Continue reading “Σχεδόν καλά”

“Εντελέχεια”

“Εύχομαι μια μέρα να γιατρευτούν όλες οι πληγές μου μα πιο πολύ αυτές που δεν φαίνονται. Θα ήθελα να στις δείξω, να είσαι η μητέρα που θα τις γιατρέψεις. ” – από την Αρετή Καμπίτση Continue reading “Εντελέχεια”

“Μια μάλλον αισιόδοξη ιστορία”

“”Εκείνο που θυμάμαι από εκείνο το καλοκαίρι είναι ένα γλέντι που είχε γίνει στο χωριό μας στον 15αύγουστο. Ανάμεσα στα τραπέζια, την μουσική και το παιχνίδι, υπήρχε ένας τύπος που πουλούσε μπαλόνια. ” – γράφει ο Νίκος Βραχασωτάκης Continue reading “Μια μάλλον αισιόδοξη ιστορία”

“Κατά συρροήν αυτόχειρ”

“Με κράτησαν νομίζω ως τα ξημερώματα. Δεν ηύραν άκρη. Βάλαν τη νέα ετούτη υπόθεση στο αρχείο τους, στις «ανεξιχνιάστων αιτιών αυτοκτονίες παρελθόντος χρόνου»..” – γράφει ο Άγγελος Ήβος Continue reading “Κατά συρροήν αυτόχειρ”

“Το σφυρί και το καλέμι”

“Ένα χτύπημα των δακτύλων. Τόσο χρειάζεται ο ανθρώπινος νους για να ξυπνήσει ή να σαλέψει. Να ζυμώσει ή να διαλύσει. Να κοιτάξει τον καθρέπτη ή τη σκιά του.”
– γράφει ο Ραφαήλ Αρετάκης Continue reading “Το σφυρί και το καλέμι”

“Για ένα πουκάμισο αδειανό”

“Ελύθηκαν τα γόνατά μου ντιπ. Ζάρωσα μουγγαμένος. Γυναίκα έμοιαζε πως ήτουνα ετούτο. Αλλά δεν ήτανε κανονικιά.”
– γράφει ο Άγγελος Ήβος Continue reading “Για ένα πουκάμισο αδειανό”

“Ο Υπνοβάτης”, της Μαργαρίτας Καραπάνου

“Δεν τον αγαπούσα, γι’αυτό μ’έπιασε τέτοια απελπισία που έφυγε. Όλη τη νύχτα, έπαιρνα φόρα και χτύπαγα το κεφάλι μου στον τοίχο ξανά και ξανά..”
– επιλογή αποσπάσματος, Μαρία Λυδία Κυριακίδου Continue reading “Ο Υπνοβάτης”, της Μαργαρίτας Καραπάνου

“Μαρακές”, (απόσπασμα)

“Κι ενώ αν τον έβλεπε κανείς βιαστικά θα νόμιζε πως πουλούσε ύφος, εικόνα και αμπελοφιλοσοφίες, στην συνέχεια τον μαγνήτιζε το βλέμμα του ανθρώπου που έχει ζήσει πράγματα.” – γράφει ο Νίκος Νερούτσος Continue reading “Μαρακές”, (απόσπασμα)

Μενέλαος Λουντέμης: «Τότε που κυνηγούσα τους ανέμους» (απόσπασμα)

“H αγάπη είναι ανήμερο θεριό που τρώει την ζωή μας….μα μόλις φύγει καταλαβαίνουμε ότι αυτή ήταν η ζωή μας.,”
– επιλογή κειμένου: Μαρία Λυδία Κυριακίδου Continue reading Μενέλαος Λουντέμης: «Τότε που κυνηγούσα τους ανέμους» (απόσπασμα)

Νίκος Καζαντζάκης: “Η μάνα μου,μια άγια γυναίκα.”

“Ποτέ δεν είχα δει τη μητέρα μου να γελάει, χαμογελούσε μόνο, και τα βαθουλά, μαύρα μάτια της κοίταζαν τους ανθρώπους γεμάτα υπομονή και καλοσύνη.” Continue reading Νίκος Καζαντζάκης: “Η μάνα μου,μια άγια γυναίκα.”

“Η Νυχτερίδα” (απόσπασμα)

“Και τώρα τί• με την πέννα στο χέρι μέσα στο έρημο σπίτι σου• τί σκαλίζεις, τί σκάβεις, πού γυρεύεις να βγεις; Όλα εδώ, είπες• εδώ πληρώνονται..” Continue reading “Η Νυχτερίδα” (απόσπασμα)

“Η τελειότητα της γυναικείας μοναξιάς” (μέρος α’)

Η κοπέλα δεν νοιαζόταν ούτε για τα κρύα δάχτυλα ούτε για τα λάγνα βλέμματα. Ακίνητη και ιερή κράταγε συντροφιά σε περιπλανώμενους και παραπλανημένους.” – γράφει ο Βαγγέλης Σωτήρης Continue reading “Η τελειότητα της γυναικείας μοναξιάς” (μέρος α’)

“Σύμβαση” (α΄μέρος)

“Βγήκε από το γιαπί με τα χέρια στις τσέπες και το κεφάλι χωμένο στους ώμους. Οι πρώτες σταγόνες άρχισαν να του γλείφουν το πρόσωπο, αλλά ούτε που τον ένοιαξε.” – από τη Ρένια Παπαματθαίου Continue reading “Σύμβαση” (α΄μέρος)

Η Εγγονή: [μέρος β’]

“Σκέψεις , ενοχές, πικρίες, αγάπη ανομολόγητη, χάδια ανεκδήλωτα ακόμα, λόγια μετέωρα, ντυμένα σα για ραντεβού που απέμειναν να κοιτάζουν στο παράθυρο πνιγμένα.”- από την Ευαγγελία Αγγελούση Continue reading Η Εγγονή: [μέρος β’]

Η εγγονή [μέρος α’]

“Οι γλώσσες της αγάπης, λένε, είναι πέντε . Και μια από αυτές είναι ο χρόνος που δίνεις σε κάποιον , ποσοτικά αλλά και ποιοτικά.” – από την Ευαγγελία Αγγελούση Continue reading Η εγγονή [μέρος α’]