Ευεξία: ένας στόχος στα αζήτητα

Αν ο 19ος αιώνας  διακήρυξε πως «Ο Θεός είναι νεκρός» τότε ο 20ος θα μπορούσε να διακηρύξει πως «Ο Άνθρωπος είναι νεκρός»
– γράφει η Μαρία Λυδία Κυριακίδου

warrior_of_the_light_by_ahermin_d286dvs-fullview

Η ευεξία μπορεί να περιγραφεί σαν την ικανότητα «να είμαστε δημιουργικοί,  ευαίσθητοι και ν’ ανταποκρινόμαστε». Να μπορούμε να είμαστε ανεξάρτητοι και ενεργητικοί και εξαιτίας των δύο αυτών να μπορούμε να πετύχουμε την ένωσή μας με τον κόσμο.

Αν μπορούσαμε να στραφούμε στο «είμαι» και όχι στο «έχω», αν μπορούσαμε να χαιρόμαστε για κάθε λεπτό της ζωής και να εκλαμβάνουμε την δημιουργικότητα ως τον μοναδικό σκοπό της, τότε, ναι. Πιθανόν να ήμαστε σε κατάσταση ευεξίας.

Φυσικά, η ευεξία δεν είναι μια κατάσταση αναπόσπαστη από το σύνολο του σώματός μας, αφού τρόπος που βαδίζουμε, ο τρόπος που χειρονομούμε, εκείνος που μιλάμε, όλα μαρτυρούν την κατάσταση αυτή, την ποιότητά της, το βαθμό που συνηγορεί στο «είναι» μας.

Ο σύγχρονος πολιτισμός, αν μη τι άλλο, προτάσσει έναν βασικό διαχωρισμό, σχεδόν απαραίτητο για τον ορισμό της ύπαρξης και αυτό αποτελεί μια τάση που επικρατεί ως τις μέρες μας, ακόμη από την εποχή του Ντεκάρτ και του Φρόυντ: αυτόν της διάκρισης συναισθήματος και νόησης. Αυτός ο διαχωρισμός, πηγάζει από την υπόθεση πως, «ό,τι προκύπτει από τη λογική είναι το λογικό, σε αντίθεση με όσα πηγάζουν από το συναίσθημα που αποτελούν το παράλογο».

Όλο αυτό το δογματικό οικοδόμημα, όχι μόνο δε βοήθησε τον άνθρωπο στην ανάπτυξή του, αλλά, αντίθετα, συνέδραμε στην καταστροφή του. Ο διαχωρισμός ανάμεσα στο συναίσθημα και τη σκέψη απομακρύνει δια παντός τον άνθρωπο από την ενότητά του και τον οδηγεί σε πλήρη σύγχυση σε σχέση με το ποιος είναι.

Μια άλλη ανασταλτική συγκυρία, κι αυτή κατασκευασμένη από τον άνθρωπο ενάντια στον εαυτό του, είναι η εκθρόνιση του ανθρώπου από την υψηλή θέση του. Αν ο 19ος αιώνας  διακήρυξε πως «Ο Θεός είναι νεκρός,  τότε ο 20ος θα μπορούσε να διακηρύξει πως «Ο Άνθρωπος είναι νεκρός», κι αν κάτι τέτοιο ακούγεται, ακόμη και ως σήμερα, δραματικό, τότε θα λέγαμε πως δραματικό ή όχι, δημιουργεί στην πραγματικότητα το βασικό μας πρόβλημα.
Το δράμα μας.

Από τη χρονική στιγμή που αντικαταστήσαμε τους σκοπούς με τα μέσα, από την εναρκτήριο γένεση του συνθήματος «καταναλώνω, άρα υπάρχω», δε χωράει αμφιβολία πως παραχωρήσαμε τη βίωσή μας σε μια ύπουλη υποταγή στην ύλη. Ο άνθρωπος μετέτρεψε τον εαυτό του σε αντικείμενο λατρείας και στη λατρεία αυτή ενέταξε και όλα τα κατασκευάσματά του. Υπό αυτή την έννοια, λειτούργησε με μεγάλη υποκρισία, αφού νωρίτερα είχε αφορίσει κάθε λατρευτική επίδειξη / απόδειξη απέναντι στο θείο.

Όπως έγραφε κι ο Έμερσον: «Είναι τα πράγματα στη σέλα και αυτά καβαλάνε την ανθρωπότητα».  Σκοπός του ανθρώπου, αν θέλει πραγματικά να αποκτήσει την ευεξία (που σημαίνει ευτυχία),  θα έπρεπε να είναι να βάλει ξανά τον εαυτό του σε αυτή τη σέλα.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.