Ο Ζωγράφος

«Αγαπούσε τη νύχτα. Οι μοναδικές ελεύθερες ώρες του, ήταν οι σκοτεινές ώρες.  Οι νυχτερινές ζωγραφιές του αναζητούσαν τη σακατεμένη αθωότητα, τ’ αρώματα των αστεριών και της σιωπής.»
-γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης Συνεχίστε την ανάγνωση Ο Ζωγράφος

Μια χαρά

«Η Κωνσταντίνα (αποφεύγει τα προβλήματά της και) είναι μια χαρά.
Έχει μία (δεν θα την έλεγε κανείς) εκπληκτική δουλειά (στην οποία δεν αξιοποιεί το πτυχίο της).»
-γράφει η Βασιλική Δραγούνη Συνεχίστε την ανάγνωση Μια χαρά

Και μετά τι;

«Με τέτοια ταχύτητα δεν είχε χρόνο να φρενάρει με ασφάλεια οπότε πίεσε πιο δυνατά το γκάζι για να προλάβει το κόκκινο. Την στιγμή που η μηχανή πάτησε τις λευκές ρίγες τις διάβασης πεζών ένα λευκό τζιπ από το δεξί στενό έβαλε πρώτη για να περάσει στον απέναντι δρόμο.»
-γράφει ο Κωνσταντίνος Λιάχης Συνεχίστε την ανάγνωση Και μετά τι;

«Οι τρεις αδελφές»

Εκείνος χαμογέλασε αχνά. «Είναι απίστευτο», σκέφθηκε, «τι σκαρφίζονται οι άνθρωποι για να καμουφλάρουν και ταυτόχρονα να προβάλουν το εγώ τους σε καρικατούρες!» -γράφει η Σταυρούλα Αντζουλάκου Συνεχίστε την ανάγνωση «Οι τρεις αδελφές»

Μια ευχή

«Η άκρη του έπεσε πάνω στο έδαφος. Ήταν μια συνηθισμένη σχοινένια σκάλα. Στην κορυφή της μία γυναίκα που ακτινοβολούσε φως, ντυμένη με βροχή και ανοιξιάτικο αέρα. Καθώς περπατούσε, τα πόδια της δεν άγγιζαν το έδαφος.»
-γράφει η Βασιλική Δραγούνη Συνεχίστε την ανάγνωση Μια ευχή

«Η αξία της ζωής…»

Αν και είχε αρκετή ζέστη, η διαδρομή με το αυτοκίνητο ήταν ευχάριστη. Αστειάκια, ανέκδοτα, μουσική, φτάσαμε χωρίς να το καταλάβουμε στην Βραυρώνα, στο εξοχικό του Θάνου. -γράφει η  «Μιραμπέλλα Αβίλλα» – Γεωργία Σπ. Αναστασίου Συνεχίστε την ανάγνωση «Η αξία της ζωής…»

Persona

«Οι πατούσες της Ηρούς είναι μούσκεμα τώρα. Μετά τον κρότο, δροσιά. Ο Γιώργος είχε πεταχτεί άξαφνα ξεφορτώνοντας τα χέρια της. Τα δικά του, τη σφίγγουν με δύναμη επάνω στο στέρνο του όσο γλιστράνε προς το κρεβάτι.»
-γράφει ο SideliK_2 Συνεχίστε την ανάγνωση Persona

Βάψατε το μαλλί σας, Mademoiselle;

«Η δασκάλα της έμεινε για λίγο ακίνητη προσπαθώντας να αναλύσει μέσα της αυτό που της είπε η ίδια η μαθήτρια που μέχρι πριν λίγο καιρό την αγαπούσε σαν τρελή. Είχε μουδιάσει, δεν περίμενε τόσο ειρωνικές κουβέντες, η Μαρία δεν είχε συνηθίσει να είναι μαζί της τόσο επιθετική και ειρωνική.»
– γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη Συνεχίστε την ανάγνωση Βάψατε το μαλλί σας, Mademoiselle;

Οι καμπάνες του Κορνέλ

«Σιγανά, ψιθυρίζοντας, μιλούσαν για επιδημία αυτοκτονιών. Απελπισμένοι φοιτητές που δεν  άντεχαν την πίεση βουτούσαν στα φυλλώδη κενά των πανεπιστημιακών εκτάσεων.»
-γράφει η Αντωνία Κώστα-Φώτη Συνεχίστε την ανάγνωση Οι καμπάνες του Κορνέλ

«Η Ωραία Ελένη της Κύθνου»

Είχα κάνει ήδη την γνωριμία με την κυρία Ελένη. Το σπίτι της ήταν πιο πάνω από την πανσιόν όπου είχα νοικιάσει δωμάτιο. -γράφει η Σταυρούλα Αντζουλάκου Συνεχίστε την ανάγνωση «Η Ωραία Ελένη της Κύθνου»

Δυο εκατοστά

«Βγάζει τα ακουστικά του για να νιώθει πως έχει τον έλεγχο, έστω σε αυτό το επίπεδο. Το αμήχανο βλέμμα του πέφτει επάνω της. Το ξανακατεβάζει γρήγορα κι ας μη τον έχει δει. Δεν κρατιέται για πολύ.»
-γράφει ο SideliK_2 Συνεχίστε την ανάγνωση Δυο εκατοστά

Το κρέμασμα

«Ξεκίνησε τώρα να τρέχει έξω από κάθε άνοιγμα του σπιτιού περνώντας το μαχαίρι γρήγορα πάνω στα κάγκελα και τραντάζοντας με τα χέρια του δυνατά την πόρτα, χωρίς, όμως, να βγάζει μιλιά. Οι φωνές και τα κλάματα μέσα γίνονταν χειρότερα.»
– γράφει ο Νίκος Σταϊκούλης Συνεχίστε την ανάγνωση Το κρέμασμα

Αποκλειστικό απόσπασμα από τον υπό έκδοση μονόλογο του Lupus Graecus | Εκδόσεις Ι. Σιδέρη

«Η σιγουριά μου πως μετά θα καθαρίσω κάθε ίχνος από αυτά που άφησε πάνω μου ίσως να είναι ο λόγος της αυξημένης ανεκτικότητάς μου…» Συνεχίστε την ανάγνωση Αποκλειστικό απόσπασμα από τον υπό έκδοση μονόλογο του Lupus Graecus | Εκδόσεις Ι. Σιδέρη

«Η κακοκαιρία του Ιουλίου»

Έβαλε σε ένα κρυστάλλινο μπορντό ποτήρι που αγαπούσε πολύ, μαυροδάφνη που της άρεσε να πίνει κάτι τέτοιες μοναχικές και δημιουργικές ώρες. -γράφει η «Μιραμπέλλα Αβίλλα» – Γεωργία Σπ. Αναστασίου
Συνεχίστε την ανάγνωση «Η κακοκαιρία του Ιουλίου»

Παγωτά σαν μάτια παιδικά

«Φορούσαν σαγιονάρες με δάχτυλο τα κορίτσια, που τις έσερναν στην καυτή άσφαλτο και σορτσάκια ή αεράτα φορεματάκια και ψιθύριζαν μικρά μυστικά όση ώρα χρειαζόταν για να φτάσουν. Στην επιστροφή είχε μόνο τρεχάλα.»
– γράφει η Έλενα Γιασεμάκη Συνεχίστε την ανάγνωση Παγωτά σαν μάτια παιδικά

«Τα τρένα που φύγαν…»

Η γιαγιά της η Ποτούλα, ήταν δασκάλα.
Διάβαζαν βιβλία μαζί και μετά συζητούσαν μέχρι να νυχτώσει.
-γράφει η «Μιραμπέλλα Αβίλλα» – Γεωργία Σπ. Αναστασίου  Συνεχίστε την ανάγνωση «Τα τρένα που φύγαν…»

Γιατί μου αξίζει

«Μα τι ζητάς επιτέλους από έναν άνδρα;»
Για μια στιγμή έμεινε σιωπηλή κι έπειτα τον κάρφωσε με το βλέμμα της «Θέλεις στ’ αλήθεια να ξέρεις;»
-γράφει η Βασιλική Δραγούνη Συνεχίστε την ανάγνωση Γιατί μου αξίζει

Το τέλος μιας ιστορίας

«Το κλίμα ήταν γιορτινό, όπως ταιριάζει σε μια ευρωπαϊκή πόλη που αποχαιρετά τον χειμώνα και υποδέχεται την άνοιξη. Μετά το δεύτερο ποτό, είχα αρχίσει να βαριέμαι. Ετοιμαζόμουν να πάω για ύπνο, όταν την είδα.» 
-γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης Συνεχίστε την ανάγνωση Το τέλος μιας ιστορίας

«Χέρι – χέρι μια ζωή!»

Από το σπίτι τους, ένα παλιό περιποιημένο νεοκλασικό αρχοντικό, που είναι κοντά στο δικό μου, ακουγόταν πιάνο, νωρίς το απόγευμα. -γράφει η «Μιραμπέλλα Αβίλλα» – Γεωργία Σπ. Αναστασίου Συνεχίστε την ανάγνωση «Χέρι – χέρι μια ζωή!»

«Ο Κεραυνός»

Ξεκίνησα τρέχοντας υπό βροχή, που όσο πήγαινε και γινόταν πιο δυνατή και σε λίγο εξελίχθηκε σε καταιγίδα με αέρα αστραπές και βροντές. -γράφει ο Φίλιππος Καρβελάς Συνεχίστε την ανάγνωση «Ο Κεραυνός»

Η κρυψώνα

«Στο υπόγειο τού σπιτιού έφτιαξε μια κρυψώνα, με δυο δωμάτια και ένα υποτυπώδες μπάνιο. Κουβάλησε πολλές προμήθειες κι αρκετά βιβλία. Και ξεκίνησε την υπόγεια και μυστική ζωή του.»
-γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης Συνεχίστε την ανάγνωση Η κρυψώνα

«That’s right»

Όμως το νεοκλασικό έμεινε κενό. Ξενοίκιαστο. Ο κοντούλης that’s right, άρχισε να ανησυχεί. Πλήρωνε φόρους. Έχασε τον ύπνο του. Έπρεπε πάση θυσία να το νοικιάσει. – γράφει ο Γιάννης Τζαβέλλας Στην οδό Πριγκιποννήσων 13 υπάρχει ένα διώροφο νεοκλασικό. Το κάτω … Συνεχίστε την ανάγνωση «That’s right»

«Φύλακας Άγγελος»

Έκτοτε, τον ξαναέβλεπα, πάντα στις πιο άβολες φάσεις, τις πιο ντροπιαστικές.
– Δεν πλένεσαι ποτέ; Όζεις!, του πέταξα μια μέρα.
– Άκου ποιος μιλάει!, λέει σκασμένος στα γέλια. -γράφει η Σταυρούλα Αντζουλάκου Συνεχίστε την ανάγνωση «Φύλακας Άγγελος»

Φεστιβάλ

«Τίποτα δεν έχει αλλάξει. Κάθε τρία – τέσσερα καρέ και μια αλλαγή ψυχολογίας, σε βαθμό που θα προτιμούσα να ξαπλώσω χάμω, με κλειστά τα μάτια.»
-γράφει ο SideliK_2 Συνεχίστε την ανάγνωση Φεστιβάλ

Τα κλουβιά

«Οι κυβερνώντες  για να αντιμετωπίσουν την όλη αυτή κατάσταση έβαλαν μπροστά το σχέδιό τους. Σκοπός τους ήταν να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό. Αποφάσισαν λοιπόν, να τους κλείσουν σε κλουβιά και έπειτα να τους περιφέρουν στα τσίρκα όλης της χώρας σαν υψηλό θέαμα.»
-γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης Συνεχίστε την ανάγνωση Τα κλουβιά

«Για λίγο γάλα»

Στο χωριό μου, όπως και σε όλα τα χωριά και τις κωμοπόλεις, από την Κυριακή των Βαΐων, άρχιζαν οι προετοιμασίες για την γιορτή του Πάσχα. – γράφει ο Φίλιππος Καρβελάς Συνεχίστε την ανάγνωση «Για λίγο γάλα»

Vintage

«Η μητέρα του τον είδε να στέκεται εμβρόντητος και ήρθε κοντά του για να δει τι βρήκε. Όταν είδε την εικόνα, την σήκωσε στα χέρια της κι έμεινε να την κοιτά για αρκετά λεπτά.»
-γράφει η Βασιλική Δραγούνη Συνεχίστε την ανάγνωση Vintage

«Το πέταγμα του πουλιού»

Ήταν όνειρο και ο πατήρ Αντώνιος το κατάλαβε γρήγορα. Το έχει δει κι άλλες φορές. Ποτέ όμως τόσο ζωντανά, τόσο κοντά. Ανοίγει τα μάτια και κοιτάει γύρω του. Από τα πυκνά γκρίζα του γενιά κυλάνε σταγόνες ιδρώτα. -γράφει ο Γιάννης Τζαβέλλας Συνεχίστε την ανάγνωση «Το πέταγμα του πουλιού»

Το βλέμμα

Ήταν ακίνητος σαν πεθαμένος. Ξαφνικά σαν να κατάλαβε την παρουσία μου, άνοιξε τα κατακόκκινα, από το κρύο και την πείνα, μάτια του και με κοίταξε.
-γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης Συνεχίστε την ανάγνωση Το βλέμμα

Όνειρο στην Καραϊβική

«Ο νεαρός, ακούγοντας το υπέροχο αυτό σάουντρακ στη σκηνή του, ήπιε μια γουλιά από το ποτό του. Μακριά στο βάθος του έρημου δρόμου, που διαπερνούσε ολόκληρη την αγορά και την χώριζε στη μέση, φάνηκε μια φιγούρα να πλησιάζει.»
– γράφει ο Α. Π. Συνεχίστε την ανάγνωση Όνειρο στην Καραϊβική

«Νέα ανθρωπότητα»

Ο φόβος ότι θα ξαναγυρνούσε η εποχή των σπηλαίων, προκάλεσε συγκρούσεις και εξεγέρσεις. Το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα έπνεε τα λοίσθια. -γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης Συνεχίστε την ανάγνωση «Νέα ανθρωπότητα»

«Ψαράδες ανθρώπων»

«Στην ακτή, το κοιμώμενο χωριό της Καπερναούμ έχει αρχίσει δειλά δειλά να ζωντανεύει. Από το σημείο ποιυ βρίσκονται οι ψαράδες, μπορούν και βλέπουν τη λάμψη μιας μικρής φωτιάς…»
– γράφει η Μαρία Λυδία Κυριακίδου
Συνεχίστε την ανάγνωση «Ψαράδες ανθρώπων»

«Ερμογένης»

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον δρούσε πολιτικά και οικονομικά ο Ερμογένης. Είχε ένα εργαστήριο αργυροχρυσοχοΐας, κοντά στον ναό του Ηφαίστου (στο Θησείο). -γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης Ο Ερμογένης ήταν Αθηναίος, καταγόταν από παλιά αριστοκρατική γενιά. Γνήσιο τέκνο της ξακουστής πόλης. … Συνεχίστε την ανάγνωση «Ερμογένης»

«Η απόφαση»

Η κουρτίνα της μπαλκονόπορτας του δωματίου ήταν μαζεμένη στην άκρη και μπορούσες να διακρίνεις απέναντι στην μονοκατοικία τον κύριο Ανδρέα τον συνταξιούχο με την γυναίκα του και κάποιους φίλους να παίζουν χαρτιά. -γράφει ο Γιάννης Τζαβέλλας Συνεχίστε την ανάγνωση «Η απόφαση»

Νύχτα 99η

«…προχώρησε μέσα στο κρύο, καλύτερα λέει να μην πεθάνω απόψε, μπορεί τελικά και να’ ταν μεθυσμένο, ποιο σώμα δεν θέλει να πεθάνει απόψε; »
– γράφει ο Νίκος Σταϊκούλης Συνεχίστε την ανάγνωση Νύχτα 99η

«Αμετάκλητα Πριν»

Έτσι όπως ήταν αγουροξυπνημένη, δεν αντιλήφθηκε αμέσως το περίεργο φόντο στην οθόνη της. Ροζ; Πότε έβαλε ροζ λουλουδάκια στην επιφάνεια εργασίας; -γράφει η Σταυρούλα Αντζουλάκου Συνεχίστε την ανάγνωση «Αμετάκλητα Πριν»

Άγραφος Νόμος

Στην Αρμόρια, συμβαίνει κάτι το μοναδικό και άξιο αναφοράς. Σε ολάκερη την πολιτεία, ισχύει ένας άγραφος νόμος, που εφαρμόζεται από όλους τους πολίτες… -γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης Συνεχίστε την ανάγνωση Άγραφος Νόμος

«Ο αετός»

«Κάτι με έθλιβε, ωστόσο, στην όλη παράσταση. Ήταν το ίδιο πράγμα που αρχικά τον βοηθούσε να πετάξει: ο σπάγγος…»
– της Μαρίας Λυδίας Κυριακίδου Συνεχίστε την ανάγνωση «Ο αετός»

Πηλέας και Θέτιδα : ο μύθος – σύμβολο της αληθινής αγάπης

«Η γυναίκα αυτή συνέχεια θα μεταμορφώνεται. Μη φοβηθείς και μη λύσεις ποτέ τα χέρια σου»
– γράφει η Μαρία Λυδία Κυριακίδου Συνεχίστε την ανάγνωση Πηλέας και Θέτιδα : ο μύθος – σύμβολο της αληθινής αγάπης

Η οδοντόκρεμα

Ακριβώς απ’ έξω υπήρχε ένα ξύλινο παγκάκι. Εκεί πήγαινα με τη Μαρία και αγναντεύαμε τον κόλπο του Πατραϊκού και τις αναρίθμητες πολυκατοικίες και γειτονιές της Πάτρας. -γράφει ο Γιάννης Τζαβέλλας Συνεχίστε την ανάγνωση Η οδοντόκρεμα

Δεν ξέρεις

Δεν ξέρεις τι σημαίνει να είσαι ενήλικη κι όμως να ζεις ξέγνοιαστα, σαν παιδί! Να μην έχεις καμία ευθύνη, γιατί κάποιος άλλος φροντίζει τα πάντα! -γράφει η Νούλη Τσαγκαράκη Συνεχίστε την ανάγνωση Δεν ξέρεις

«Μια συνηθισμένη ιστορία»

«Έτσι της μίλησα, σταράτα, άφοβα, γεμάτος προσποίηση και ψεύτικη εγκαρδιότητα. Η Εύα με άκουγε προσεκτικά, κουνούσε το κεφάλι της σαν ελατήριο ανοιγοκλείνοντας τα μάτια της – ανέκφραστη – για μια στιγμή μου φάνηκε πως χασμουρήθηκε αλλά δεν είμαι βέβαιος…»
– γράφει ο Κυριάκος Δημητρίου Συνεχίστε την ανάγνωση «Μια συνηθισμένη ιστορία»

«Θάνατος και έρωτας», Δημήτρης Λιαντίνης |απόσπασμα από τη ‘ΓΚΕΜΜΑ’

«Είναι το Α και το Ω του σύμπαντος κόσμου και του σύμπαντος θεού. Είναι το είναι και το μηδέν του όντος. Τα δύο μισά και αδελφά συστατικά του».

– επιμέλεια, Μαρία Λυδία Κυριακίδου Συνεχίστε την ανάγνωση «Θάνατος και έρωτας», Δημήτρης Λιαντίνης |απόσπασμα από τη ‘ΓΚΕΜΜΑ’

«Εκατό χρόνια μοναξιά»

Έχει ήδη βραδιάσει και ο Αχιλλέας βρίσκεται ακόμη στο προσωπικό του γραφείο στον 89ο όροφο, στον τελευταίο όροφο του επιβλητικού Empire State Building. – γράφει ο Γιάννης Τζαβέλλας Συνεχίστε την ανάγνωση «Εκατό χρόνια μοναξιά»

«Λέβερκυν»

Την αφοσίωση σε κάτι υψηλότερο από τις παραδεδομένες αξίες της αστικότητας εσείς την θεωρείτε ως έλλειψη ζεστασιάς, ως αποδεικτικό μιας ξορκισμένης περηφάνειας, μιας αδικαιολόγητης ξιπασιάς. -γράφει η Αντωνία Κώστα-Φώτη Συνεχίστε την ανάγνωση «Λέβερκυν»

«Ο ΛΑΪΜΠΝΙΤΣ ΣΤΟ ΛΟΥΤΡΟ ΜΕ ΤΙΣ ΜΟΝΑΔΕΣ ΤΟΥ»

«Την είχε κιόλας χαϊδέψει με τα ιδιόμορφα μάτια του…»
– γράφει ο Θανάσης Κριτσινιώτης Συνεχίστε την ανάγνωση «Ο ΛΑΪΜΠΝΙΤΣ ΣΤΟ ΛΟΥΤΡΟ ΜΕ ΤΙΣ ΜΟΝΑΔΕΣ ΤΟΥ»

Τρόμος στο Λονδίνο

Στο απέναντι πεζοδρόμιο ένα μικρό σταθμευμένο πλήθος περίμενε να αρχίσει μια διαδραστική περιήγηση για τον Τζακ τον Αντεροβγάλτη – γράφει η Αντωνία Κώστα-Φώτη Συνεχίστε την ανάγνωση Τρόμος στο Λονδίνο

«Το πνεύμα των Χριστουγέννων»

«Λείπουν ακόμη και πολλά θλιμμένα πρόσωπα που έβλεπα καθημερινά και η αλήθεια είναι ότι μου ήταν αδιάφορα όσο ήταν εδώ…»
– γράφει ο Γιώργος Αλεξάνδρου Συνεχίστε την ανάγνωση «Το πνεύμα των Χριστουγέννων»

Πρωτοχρονιά

Το ζευγάρι των πρωτάρηδων στη γωνία αγκαλιάστηκε για μια ακόμα φορά. Τους πήγαινε η βραδιά. Έτσι συμβαίνει πάντα με τους πρωτάρηδες. -γράφει ο Αντώνης Καράς Συνεχίστε την ανάγνωση Πρωτοχρονιά

«Παραμονὴ Χριστούγεννα», του Φώτη Κόντογλου

«Κάθε τόσο ἄνοιγε ἡ πόρτα καὶ μπαίνανε τὰ παιδιὰ ποὺ λέγανε τὰ κάλαντα. Ἄλλα μπαίνανε, ἄλλα βγαίνανε. Καὶ δὲν τὰ λέγανε μισὰ καὶ μισοκούτελα, μὰ τὰ λέγανε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἴσαμε τὸ τέλος, μὲ φωνὲς ψαλτάδικες, ὄχι σὰν καὶ τώρα, ποὺ λένε μοναχὰ πέντε λόγια μπρούμυτα κι ἀνάσκελα, καὶ κεῖνα παράφωνα..» Συνεχίστε την ανάγνωση «Παραμονὴ Χριστούγεννα», του Φώτη Κόντογλου

«Το ροζ αλογάκι»

«Ο ήχος του ρολογιού αντανακλούσε σε όλο το μαγαζί. Τα τραπεζάκια άδεια και διατεταγμένα με τη σειρά σε όλη την έκταση της αίθουσας. Λευκά και μαύρα» -γράφει ο Γιάννης Τζαβέλλας. Συνεχίστε την ανάγνωση «Το ροζ αλογάκι»

«Αγάπη μου»

«Έχεις φως. Ασυναίσθητα κοίταξα το ρολόι, εφτάμισι το απόγευμα. «Τώρα θα μαγειρεύεις», σκέφτηκα, αλλά μετά θυμήθηκα πως ήταν Παρασκευή και τις Παρασκευές δεν έκανες καμία δουλειά». – γράφει η Νούλη Τσαγκαράκη Συνεχίστε την ανάγνωση «Αγάπη μου»

«Μία επιστολή του Νίτσε»

«Ω, είμαι χαμένος. Ένας καιόμενος Ίκαρος, με το αίμα του ήλιου να πληγώνει την καρδιά.Κι όλο το κορμί της, το καλύπτει το απαλό φως τού φεγγαριού»
– γράφει ο Χριστόφορος Τριἀντης Συνεχίστε την ανάγνωση «Μία επιστολή του Νίτσε»

«Έγκλημα στην Πράγα»

«Υπήρχαν σκαλισμένα πρόσωπα πλάι στα παράθυρα του ψηλού κτηρίου. Καταθλιπτικά, σκοτεινά, γεμάτα σκιές. Στάθηκα εκεί αποσβολωμένος από την ομορφιά, θαυμάζοντας τη θλιμμένη ωραιότητά τους…» -γράφει η Αντωνία Κώστα-Φώτη Συνεχίστε την ανάγνωση «Έγκλημα στην Πράγα»

«Χριστούγεννα στην άλλη όχθη του ναρκοπεδίου», θραύσματα μιας ιστορίας

«Δεκέμβριος 1978. Με 1.000 μάρκα κρυμμένα στο χαρτονένιο εξώφυλλο ενός βιβλίου [πολυτέλεια πέραν του επιτρεπτού “συναλλάγματος” σαν παιδιάστικη απόπειρα περιπέτειας και σκανταλιάς] αποβιβάζεσαι στη Φρανκφούρτη..»
– γράφει ο Γιώργος Σκαρβέλης Συνεχίστε την ανάγνωση «Χριστούγεννα στην άλλη όχθη του ναρκοπεδίου», θραύσματα μιας ιστορίας

«Λείπεις»

«Τι παίρνεις αυτό το βλέμμα; Έπρεπε να μάθω να μου λέω τρυφερά ψέματα, αφού κανένας δεν εμφανιζόταν να παίξει αυτόν τον ρόλο…»
-γράφει η Μαρία Λυδία Κυριακίδου Συνεχίστε την ανάγνωση «Λείπεις»

«Στα μάτια»

«Δύο λευκά αδύνατα και πλαδαρά πόδια ξεπρόβαλαν τότε διστακτικά από τα ζεστά σκεπάσματα και βυθίστηκαν στις δύο μάλλινες παντόφλες που υπήρχαν στο κάτω μέρος του κρεβατιού..»
– γράφει ο Γιάννης Τζαβέλλας Συνεχίστε την ανάγνωση «Στα μάτια»

«Η καταδίωξη»

«Τα λόγια της κοπέλας διέκοψε η λάμψη μιας αστραπής. Ακολούθησε μια τρομερή βροντή και κουκούλωσε το επιφώνημα που του ξέφυγε από το στόμα»
– γράφει η Αφροδίτη Φραγκιαδουλάκη Συνεχίστε την ανάγνωση «Η καταδίωξη»

«Ο αναπτήρας»

«Μια μέρα που ήταν μόνη στο σπίτι και έψαχνε να βρει φωτιά α ανάψει τσιγάρο, ανακάλυψε πως εκείνος είχε κλειδώσει το συρτάρι με τους αναπτήρες του…»
– γράφει η Τίνα Σπυράτου Σουσού Συνεχίστε την ανάγνωση «Ο αναπτήρας»

«Το Γκισέ»

«- Σας παρακαλώ… μουρμούρισα. Έπρεπε τουλάχιστον να προσπαθήσω.
– Εσείς κάνατε ευχή όταν γεννήθηκε η κόρη σας;
– Ναι»
– γράφει η Σταυρούλα Αντζουλάκου Συνεχίστε την ανάγνωση «Το Γκισέ»

«Σκέψεις μετά τη δουλειά»

«Έπιασα το τηλεκοντρόλ να ανοίξω την τηλεόραση, αλλά σκέφτηκα ότι δεν υπάρχει λόγος να το κάνω. Πήρα ένα βιβλίο. Είναι καλύτερη συντροφιά από ένα σκεύος»
-γράφει ο Γιώργος Αλεξάνδρου Συνεχίστε την ανάγνωση «Σκέψεις μετά τη δουλειά»

«Η εξομολόγηση»

«Τι στο διάολο έπαθα ξαφνικά; Την έχω δει στις χειρότερες μέρες της, την έχω δει να είναι μαύρο χαλί, όπως τότε που έβγαλε τους δύο φρονιμίτες και ήταν παραμορφωμένη…»
-γράφει ο Γιώργος Αλεξάνδρου Συνεχίστε την ανάγνωση «Η εξομολόγηση»

«ΑΘΗΝΑ ΧΑΤΖΗΕΣΜΕΡ: η 17χρονη αγωνίστρια της ΕΠΟΝ και δυο επιστολές που δε πρόλαβε να γράψει»

«Βαριανασαίνω. Οι χτύποι της καρδιάς μου, μετρημένοι. Έφτασα μέχρι εδώ. Αγωνίστηκα. Δεν μετανιώνω.
Ενάντια στο φασισμό για μια πιο δίκαιη κοινωνία…»
– γράφει η Μελίνα Σώκου Συνεχίστε την ανάγνωση «ΑΘΗΝΑ ΧΑΤΖΗΕΣΜΕΡ: η 17χρονη αγωνίστρια της ΕΠΟΝ και δυο επιστολές που δε πρόλαβε να γράψει»

«Χαρακιές στο τσιμέντο» (σαν τατουάζ)

Τον είδε να κάθεται στη βεράντα, σταυροπόδι. Επιβλητικό, όπως πάντα. Φορούσε ένα μπλε σκούρο ναυτικό τζόκεϊ. Άκουγε μουσική, από ένα ραδιοφωνάκι παγκοσμίου λήψεως που είχε πάντα μαζί του. – γράφει ο Albus Viridis Συνεχίστε την ανάγνωση «Χαρακιές στο τσιμέντο» (σαν τατουάζ)

«Στο μυστικό»

«Ο Νικήτας κατέβηκε στον στάβλο. Την πλησίασε στα γόνατα και τη φίλησε ανάμεσα στα βλέφαρα. Του φάνηκε ακόμα ζεστή…»
– γράφει ο Γιώργος Σπυράκης Συνεχίστε την ανάγνωση «Στο μυστικό»

«Αλήθειες και Μυστικά» (mo anam cara)

Το παράξενο «ζευγάρι», τουρίστες πιθανόν μιας και δεν το είχε ξαναδεί, είχε καθίσει στο βάθος πριν κάμποση ώρα, παραγγέλνοντας ποτά, αφήνοντάς τον στην ησυχία του. -γράφει ο Μανόλης Κωνσταντάκης Συνεχίστε την ανάγνωση «Αλήθειες και Μυστικά» (mo anam cara)

Ένα βουνό που το λένε Βαγγέλη.

Αυτοδίδακτος σε πολλές μαστοριές. Από το χτίσιμο μέχρι τα υδραυλικά, την υλοτομία, τα «κήπια» (μποστάνια κηπευτικών), ηλεκτρικά, σκεπές, τοιχοποιϊα, γεωργικές μηχανές, κτηνοτροφία. -γράφει ο Γιώργος Σκαρβέλης Συνεχίστε την ανάγνωση Ένα βουνό που το λένε Βαγγέλη.

«Επίσκεψη στο παλιό κατώι»

Η γυμνή λάμπα πυρακτώσεως άναψε. Ένας μεγάλος αριθμός από ετερόκλητα αντικείμενα εμφανίστηκε στο οπτικό μου πεδίο- συνωστισμένα και σκονισμένα το ένα δίπλα στο άλλο.  – γράφει ο Γιάννης Τζαβέλλας Συνεχίστε την ανάγνωση «Επίσκεψη στο παλιό κατώι»

Το τελευταίο ταξίδι (Μέρος Β’ – Μνήμη ς’)

Ένιωσα τις παλιρροϊκές δυνάμεις που ασκούνταν στο σκάφος να πιέζουν τους αρμούς του, ενώ η εξωτερική επιφάνειά του είχε αυξημένη θερμοκρασία, από τα δινορρεύματα που δημιουργούσε το πανίσχυρο περιστρεφόμενο μαγνητικό πεδίο. Γράφει ο Αστροβάμων Συνεχίστε την ανάγνωση Το τελευταίο ταξίδι (Μέρος Β’ – Μνήμη ς’)

«Ο κλέφτης, ο άνεμος και το… καλό συναπάντημα!»

«Πίστευες ακόμη στις μαγικές ιδιότητες των λουλουδιών κι ας σε έλεγαν παλιομοδίτη…»
– από την Μαρία Ιατρίδη Συνεχίστε την ανάγνωση «Ο κλέφτης, ο άνεμος και το… καλό συναπάντημα!»

«Η Ψυχή Της Λήδας»

– Από τι πέθανε;, ρώτησα
– Καρδιά, μου απάντησε ξερά και κατάλαβα αμέσως ότι έλεγε ψέμματα. Ο νους μου πήγε στα ναρκωτικά, έιτζ και τέτοια. Τα παιδιά των πλουσίων είναι επιρρεπή σε τέτοια.
…γράφει η Σταυρούλα Αντζουλάκου Συνεχίστε την ανάγνωση «Η Ψυχή Της Λήδας»

«Kenopsia»

Τίποτε πίσω, τίποτε μπροστά, πάντα ετοιμοπόλεμος. Παρελθόν μηδέν, μέλλον άδηλο. Ένα αυτοκίνητο, που κουβαλάει εσένα και όλο το βιός σου. -γράφει ο Γιώργος Σκαρβέλης. Συνεχίστε την ανάγνωση «Kenopsia»

«Μια μυτιά από ήλιο»

Μπροστά μου μια γυναίκα γύρω στα 40, ίσως είναι μικρότερη αλλά η ταλαιπωρία είναι έκδηλη σ’ όλο το πρόσωπο της και κρύβει την πραγματική ηλικία. -γράφει ο Παναγιώτης Σταυρόπουλος Συνεχίστε την ανάγνωση «Μια μυτιά από ήλιο»

«Ο κυρ-Νίκος»

Η μοναδική ευχάριστη ασχολία του, πλέον, βρίσκεται στη φροντίδα του κτήματός του. Παρά το χρόνο που κουβαλάει στην πλάτη του, το επισκέπτεται κάθε μέρα. -από την Άννα Κεχαγιά Συνεχίστε την ανάγνωση «Ο κυρ-Νίκος»

Bullying

Σφίγγω τα χέρια μου πριν μπω στο προαύλιο του σχολείου. Βάζω τα ακουστικά και τέρμα τη μουσική στο mp4. Βλέπω να περνάνε μπροστά μου οι γνωστές φιγούρες με θυμό πολύ στα πρόσωπά τους. -γράφει ο Τόλης Αναγνωστόπουλος Συνεχίστε την ανάγνωση Bullying

«Η πολυθρόνα»

«Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν ότι η πολυθρόνα φαινόταν μία χαρά- σαν καινούργια- και ότι θα ήταν κρίμα να την αφήσω να την φάει η βροχή.» – γράφει ο Γιάννης Τζαβέλλας Συνεχίστε την ανάγνωση «Η πολυθρόνα»

«Η Σύμβαση» (β’ μέρος)

«Δυσκολευόταν επίσης να πιστέψει πως ίσως η Πόπη, τον άφηνε. Δεν θ’ άντεχε να την χάσει, αλλά στο Ποπάκι του άρεσε η άνεση, το ωραίο ντύσιμο τα ακριβά εστιατόρια..» από την Ρένια Παπαματθαίου Συνεχίστε την ανάγνωση «Η Σύμβαση» (β’ μέρος)

«Η τελευταία του νύχτα»

Ο παγωμένος χειμωνιάτικος αέρας μπήκε ορμητικά στο δωμάτιο που μύριζε κλεισούρα, αλκοόλ και τσιγάρο και του έκοψε στιγμιαία την αναπνοή. -από την Εύη Δουργούτη Συνεχίστε την ανάγνωση «Η τελευταία του νύχτα»

«Ο θεατρίνος»

« Δεν έχω καν πεθάνει, η επιμονή της ζωής επισημαίνει ακόμη αυτό που ανέκαθεν υπήρξα. Ένας Άνδρας χωρίς ταυτότητα.» – από την Αγγελίνα Κλαυδιανού Συνεχίστε την ανάγνωση «Ο θεατρίνος»

«Αναθεματισμένη κλεψύδρα»

«Κάποια Δευτέρα ένας συνάδελφος μου ‘’φόρεσε’’ κατά λάθος διάθεση Παρασκευής, μου είπε καλημέρα με φωνή Παρασκευής, γελούσε αδιάκοπα σαν να ήταν αυτή η ευλογημένη μέρα…»  – από τον Παναγιώτη Σταυρόπουλο Συνεχίστε την ανάγνωση «Αναθεματισμένη κλεψύδρα»

« Γύρνα τον διακόπτη»

«Γύρισα τον διακόπτη και χάθηκα στους τρισδιάστατους λαβύρινθους που αγκάλιασαν το δωμάτιό μου…» – από την Μαρία Ιατρίδη Συνεχίστε την ανάγνωση « Γύρνα τον διακόπτη»

«Από αγάπη και πέτρα» (μέρος β´)

«Η Νίκη έλαμψε στο μισοσκότεινο σοκάκι σαν και να είχε δικό της φως, εσωτερικό -ή έτσι του φάνηκε. Τη γύρισε ελαφρά στο πλάι έτσι ώστε να τον κοιτάζει και ξαφνικά μια ιδέα άστραψε στο μυαλό του…» 
– από την Βασιλική Αποστολοπούλου Συνεχίστε την ανάγνωση «Από αγάπη και πέτρα» (μέρος β´)

«Τότε που στάθηκα δειλός»

«Δεν κυκλοφορούσε πολύς κόσμος στο δρόμο. Περπατούσα στην μεγάλη λεωφόρο και πήγαινα προς την αγαπημένη μου καφετέρια.» – από τον Αντώνη Καρά Συνεχίστε την ανάγνωση «Τότε που στάθηκα δειλός»

«Αντίο, χαρά μου»

Έτρεξα μέχρι την, σπασμένη πια, είσοδο της απέναντι πτέρυγας, ενώ πέτρες και πυρακτωμένα κομμάτια μετάλλου, έπεφταν γύρω μου, στα γήπεδα, καθώς τα διέσχιζα. Γράφει ο Αστροβάμων Συνεχίστε την ανάγνωση «Αντίο, χαρά μου»

«Ανάστασις», παραλλαγή σε ανέκδοτο διήγημα του Αλέξανδρου Παπασμαράγδη

« …Συνέπεσεν δε ώστε το φως που μετεδίδετο από κερί εις κερίον και από λαμπάδα εις λαμπάδαν και το οποίον εγέμιζεν την νύκτα δια μικρών και θερμών λάμψεων να ομοιάζει με το σώμα της νέας ήτις εκαίετο υπό του πάθους…» – από τον Άγγελο Ήβο Συνεχίστε την ανάγνωση «Ανάστασις», παραλλαγή σε ανέκδοτο διήγημα του Αλέξανδρου Παπασμαράγδη

«Η απόδραση των αριθμών»

«Το νούμερο 2 ήταν πολύ αγαπησιάρικο. Ερωτοχτυπημένο πάντα και όλοι το πείραζαν γι’ αυτό. Το νούμερο 3 ήταν ιδιαίτερα ανοιχτόμυαλο και σόκαρε ενίοτε τους άλλους..»
– από τη Μαρία Ιατρίδη Συνεχίστε την ανάγνωση «Η απόδραση των αριθμών»

«Είναι να μη πιστεύεις στα θαύματα;»

«Θα κάνω ό,τι μπορώ κι ό,τι ξέρω. Δεν πρόκειται να αφεθώ. Δεν θ᾽ ακούσω τους ειδικούς. Για τη δική μου ζωή, για το δικό μου σώμα κανείς δεν ξέρει καλύτερα από μένα.» – από την Αγγελική Πλουμά Συνεχίστε την ανάγνωση «Είναι να μη πιστεύεις στα θαύματα;»

« Ο Επιτάφιος»

«Ελαφρύ αεράκι φυσούσε, λεμονανθοί και πασχαλιά γλυκαίνανε τη γλώσσα μας, τα τελευταία άσπρα σύννεφα άνθιζαν στον ορίζοντα, ψηλά στον ουρανό μπηγμένη μια λεπίδα φεγγαριού, μάτωνε ο κόσμος κι εμείς δε το ξέραμε.»
– από την Αγγελίνα Κλαυδιανού Συνεχίστε την ανάγνωση « Ο Επιτάφιος»

«Η πορεία προς τον Γολγοθά»

«Το σαλόνι ήταν γεμάτο ξύλινες αντίκες και πίνακες ζωγραφικής. Ένας από αυτούς ήταν τόσο μεγάλος που έπιανε τον μισό από τον ένα τοίχο του.»  – από την Ερμιόνη Κοσκινά Συνεχίστε την ανάγνωση «Η πορεία προς τον Γολγοθά»

«Σκιές – παραισθήσεις»

«Η εικόνα της κυριαρχούσε στη μνήμη και το βλέμα της, άδειο και κενό δεν έλεγε να βγει από τη σκέψη μου.» – της Ρένιας Παπαματθαίου Συνεχίστε την ανάγνωση «Σκιές – παραισθήσεις»

«Αυτή η νύχτα μένει.»

«Κάθεται στο πλατύσκαλο της σχετικά παλιάς πολυκατοικίας και ξεκινά γι’ άλλη μια φορά αυτό που μισεί, τις σκέψεις..» – του Παναγιώτη Σταυρόπουλου Συνεχίστε την ανάγνωση «Αυτή η νύχτα μένει.»

«Από αγάπη και πέτρα» (μέρος α´)

«Το είχε φιλοσοφήσει το πράγμα καιρό τώρα – δεν θάχανε δα κι η Βενετιά βελόνι αν αυτός χανόταν κάποια στιγμή από προσώπου γης..»
– της Βασιλικής Αποστολοπούλου Συνεχίστε την ανάγνωση «Από αγάπη και πέτρα» (μέρος α´)

«Οι Επιστολές»

«Οι καλύτερες επιστολές θα διαβάζονταν σε δημόσιες εκδηλώσεις, σε σχολεία και σε πανεπιστημιακά ιδρύματα..» – του Χριστόφορου Τριάντη Συνεχίστε την ανάγνωση «Οι Επιστολές»

«Η Κλεοπάτρα σε κομμάτια»

«Βάφει τα χείλη της
με μανιασμένες επαναλαμβανόμενες κινήσεις.
Το χρώμα κυλάει, μαζί με ένα ακατάληπτο βουητό λεξεων.»
– του Θανάση Κριτσινιώτη Συνεχίστε την ανάγνωση «Η Κλεοπάτρα σε κομμάτια»

«Όταν ξέσπασε η αλήθεια» (μικρές ιστορίες)

«Είχε σχεδόν μιάμιση ώρα να σκοτώσει μέχρι να ξεκινήσουν τα πρώτα δρομολόγια του ΜΕΤΡΟ, εξάλλου δε σκόπευε να μπει εκεί νωρίτερα από τις 07:00, άρα τρεισήμισι ολόκληρες ώρες..» – από τον Μανόλη Κωνσταντάκη Συνεχίστε την ανάγνωση «Όταν ξέσπασε η αλήθεια» (μικρές ιστορίες)

«Τα δύο μπλε»

«Στη μέση στο πρεβάζι, στο μπλε παράθυρο, ένα γλαστράκι· κι αυτό μπλε. Το χώμα του ξερό και το πιατάκι από κάτω, στεγνό κι αυτό.» – από τη Ρένια Παπαματθαίου Συνεχίστε την ανάγνωση «Τα δύο μπλε»

«Αίτηση διαζυγίου στους γονείς»

«Αισθάνομαι τύψεις που ήμουν η αιτία να βρίσκονται αντικριστά και εύχομαι να μεγαλώσω γρήγορα και να πηγαίνω με τα μέσα μεταφοράς απ’ τον έναν στον άλλον.»
– από τον Παναγιώτη Σταυρόπουλο Συνεχίστε την ανάγνωση «Αίτηση διαζυγίου στους γονείς»

Μη μετανιώνεις που μετανιώνεις

«Μπορούμε πάντα να βρούμε μία θετική πλευρά για τις αποφάσεις και τις πράξεις μας, ακόμη κι αν οδήγησαν στην αποτυχία.» – από την Βιολέττα Ψωφάκη Συνεχίστε την ανάγνωση Μη μετανιώνεις που μετανιώνεις

«Πρωτοχρονιά»

«Απ’ το φθινόπωρο κατεβάζω ιδέες για το που θα μπορούσαν να με βρουν τα πρώτα λεπτά του καινούργιου χρόνου. Ήθελα κάτι ξεχωριστό που θα μείνει χαραγμένο για πάντα στην μνήμη μου.» – Γράφει ο Παναγιώτης Σταυρόπουλος
Συνεχίστε την ανάγνωση «Πρωτοχρονιά»

«To Νέο Έτος, ο Υετός, η Πρόκληση και η Πρόσκληση»

«Λένε λοιπόν, ότι όταν νιώθεις κάτι έντονα και μπορείς να το φανταστείς, τότε υπάρχει η πιθανότητα να δημιουργηθεί. Δεξιά, αριστερά, πάνω, κάτω, παντού.» 
– από την Μαρία Ιατρίδη Συνεχίστε την ανάγνωση «To Νέο Έτος, ο Υετός, η Πρόκληση και η Πρόσκληση»

«Ραντεβού στα τυφλά με τον νέο χρόνο»

«Καθημερινές εικόνες, με την καθεμία να έχει τη δική της ιστορία. Το δικό της τέλος. Ή και όχι… Ίσως κάποιος από όλους αυτούς να καταφέρει το πολυπόθητο «για πάντα». » 
– από την Μαρία Ιατρίδη Συνεχίστε την ανάγνωση «Ραντεβού στα τυφλά με τον νέο χρόνο»

«Όνειρα»

«Σήμερα πέθανα ίσως και χτες, μου απαντάει ο περιπτεράς, αλλά δεν έχουν χώρο στην κόλαση, είναι κι η απεργία των νεκροπομπών και δουλεύω ακόμα. «- από τον Δημήτρη Κουτσιφέλη Συνεχίστε την ανάγνωση «Όνειρα»

«Οι μεγάλες λέξεις»

«Η αιώνια επιστροφή στην αρχή των όλων, δεν ανατρέπει τα προπατορικά ατοπήματα, ίσα ίσα τα ενισχύει καταθλιπτικά» – από τον Χριστόφορο Τριάντη Συνεχίστε την ανάγνωση «Οι μεγάλες λέξεις»

Για τα 11 «Σονέτα του σκοτεινού έρωτα» του F.G. Lorca

«»Τον Δεκέμβριο του 1983, καθηγητές, ποιητές, κριτικοί και μελετητές του Federico García Lorca, βρίσκουν στο γραμματοκιβώτιό τους μια λαθραία έκδοση με έντεκα αδημοσίευτα σονέτα..» – γράφει η Ευτυχία Μισύρη Συνεχίστε την ανάγνωση Για τα 11 «Σονέτα του σκοτεινού έρωτα» του F.G. Lorca

«Μονόλογος παράκρουσης»

«Σ’ αυτόν τον κόσμο επιβιώνει μόνο το απόλυτο κενό. Μαζί με το στραβό. Βουβό και σκοτεινό. Εκεί που δεν γεννιέται τίποτα κακό και ούτε καλό.» – από την Ρένια Παπαματθαίου Ο Θεός απουσίαζε εκείνο το απόγευμα. Όσο κι αν τον … Συνεχίστε την ανάγνωση «Μονόλογος παράκρουσης»

«Οι χαρτοπετσέτες»

«Προς στιγμήν σκέφτηκε να χαρίσει τις χαρτοπετσέτες του στον κολλητό του. Όμως μετά του ήρθε στο μυαλό ο Φραντς Κάφκα και ο Μαξ Μπροντ. »
– από τον Αντώνη Καραγιώργο Συνεχίστε την ανάγνωση «Οι χαρτοπετσέτες»

«Γράμμα στο Νέο Έτος»

«Σχεδόν από την απαρχή του ανθρώπινου κόσμου είναι φτιαγμένο το Κλουβί.Κληροδοτείται με συνέπεια από γενιά σε γενιά και είναι φτιαγμένο από εκατομμύρια άλλα μικρότερα…»
– γράφει η Μαρία Λυδία Κυριακίδου Συνεχίστε την ανάγνωση «Γράμμα στο Νέο Έτος»

«Μια ευχή, για τώρα και για πάντα…»

Το είχε σκεφτεί πολύ. Ένιωθε την περιέργεια, που τον χαρακτήριζε από όταν ήταν νέος, να γιγαντώνεται ξανά μέσα του. Γράφει ο Αστροβάμων. Συνεχίστε την ανάγνωση «Μια ευχή, για τώρα και για πάντα…»

«Ο Αμερικάνος», χριστουγεννιάτικο διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

«Έβγα να ιδείς, έβγα να ιδείς,

σκύλα, κορμί που τυραγνείς.»  Συνεχίστε την ανάγνωση «Ο Αμερικάνος», χριστουγεννιάτικο διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Κάρμα

«Συγχώρεση στο κάρμα σημαίνει: πηγαίνουμε στο θύμα, του ζητάμε συγγνώμη και το παρακαλούμε να μας συγχωρέσει. » – από την Αρετή Καμπίτση Συνεχίστε την ανάγνωση Κάρμα

«Άλλο α κάμεις..»

«Όταν έχασα το δικό μου παιδί, δεν ήξερα τι να κάνω… πως διαχειρίζεσαι κάτι τέτοιο; Πως συνεχίζεις να ζεις;» – από την Ζηνοβία Βελόνγκα Συνεχίστε την ανάγνωση «Άλλο α κάμεις..»

«Μια αναπάντεχη περίσταση»

Με μία γρήγορη στροφή οριζοντίωσε πορεία καθώς το ισχυρό μαγνητικό πεδίο, λίγο πάνω από το έδαφος, ασκούσε τεράστια απωστική δύναμη στο μεταλλικό περίβλημα του σκάφους – γράφει ο Αστροβάμων Συνεχίστε την ανάγνωση «Μια αναπάντεχη περίσταση»

«Καρμίλα Τσιρέλη»

«Στις ατέλειωτες ώρες της φωταγωγημένης φυλακής μου, που όμως τόσο πολύ αγαπώ καθώς με κρατάει ασφαλή από την ερεβώδη δίψα της, σκέφτομαι πως θα έπρεπε να φανώ πιο έξυπνος και να μην την πολεμήσω. » – γράφει ο Ιωάννης Μπάχας Συνεχίστε την ανάγνωση «Καρμίλα Τσιρέλη»

«Άνοιξη αφέντρα»

Δεύτερη μέρα του Πάσχα, μόλις αρραβωνιασμένοι, κι επιστρέφαμε ευτυχισμένοι από ένα υπέροχο τετραήμερο στις Λακωνικές παραδοσιακές γωνιές. -γράφει ο Θωμάς Αργυρέας. Συνεχίστε την ανάγνωση «Άνοιξη αφέντρα»

Το τελευταίο ταξίδι (Μέρος Α’ – Μνήμη Ε’)

Ο Γιόρμα Ρύσσα αφηγείται το πώς και το γιατί βρέθηκε επισκέπτης στον πλανήτη Γη. -Γράφει ο Αστροβάμων Συνεχίστε την ανάγνωση Το τελευταίο ταξίδι (Μέρος Α’ – Μνήμη Ε’)

«Σχεδόν καλά»

«Τον κοίταξε λεπτομερώς. Πώς είναι δυνατόν όλα να έχουν αλλάξει κι όμως όλα να μένουν τόσο ίδια; Οι ρυτίδες, οι κινήσεις με μια δόση αμηχανίας, η υπεροχή της θέσης. Κι η αγάπη ίδια έμεινε.» – από την Αρετή Καμπίτση Συνεχίστε την ανάγνωση «Σχεδόν καλά»

Εμμανουήλ Ροϊδης: «Μονόλογος ευαισθήτου ανδρός»

«Ο συγγραφέας με τον παρόντα μονόλογο,  πέρα από το να καυτηριάζει  με δηκτικό τρόπο την πλήρη αναισθησία ενός μέσου ανθρώπου της εποχής του απέναντι στο ανθρώπινο, γίνεται στις μέρες μας πιο επίκαιρος από ποτέ..» – παρουσίαση – επιμέλεια, Μαρία Λυδία Κυριακίδου Συνεχίστε την ανάγνωση Εμμανουήλ Ροϊδης: «Μονόλογος ευαισθήτου ανδρός»

Κάθε άνθρωπος πιστεύει πως τα όρια του πεδίου όρασής του είναι τα όρια του κόσμου.

«Είναι σημαντικό να ξυπνήσουμε από το συλλογικό όνειρο που ονομάζουμε «πραγματικότητα» και να αφυπνιστούμε στην εσωτερική μας εμπειρία που θα μας επιτρέψει να επανακτήσουμε τη θέση μας στη Δημιουργία.» – από την Βιολέττα Ψωφάκη Συνεχίστε την ανάγνωση Κάθε άνθρωπος πιστεύει πως τα όρια του πεδίου όρασής του είναι τα όρια του κόσμου.

«Κουβέντες στην τύχη»

«Μπροστά μας ένα σταχτοδοχείο και το μπουκάλι με το τσίπουρο Σηκώναμε τα ποτήρια και πίναμε μαζί. Άλλοτε σαλπάραμε στη σιωπή..» – από τη Ρένια Παπαματθαίου Συνεχίστε την ανάγνωση «Κουβέντες στην τύχη»

«Εντελέχεια»

«Εύχομαι μια μέρα να γιατρευτούν όλες οι πληγές μου μα πιο πολύ αυτές που δεν φαίνονται. Θα ήθελα να στις δείξω, να είσαι η μητέρα που θα τις γιατρέψεις. » – από την Αρετή Καμπίτση Συνεχίστε την ανάγνωση «Εντελέχεια»

«Μια μάλλον αισιόδοξη ιστορία»

«»Εκείνο που θυμάμαι από εκείνο το καλοκαίρι είναι ένα γλέντι που είχε γίνει στο χωριό μας στον 15αύγουστο. Ανάμεσα στα τραπέζια, την μουσική και το παιχνίδι, υπήρχε ένας τύπος που πουλούσε μπαλόνια. » – γράφει ο Νίκος Βραχασωτάκης Συνεχίστε την ανάγνωση «Μια μάλλον αισιόδοξη ιστορία»

«Κατά συρροήν αυτόχειρ»

«Με κράτησαν νομίζω ως τα ξημερώματα. Δεν ηύραν άκρη. Βάλαν τη νέα ετούτη υπόθεση στο αρχείο τους, στις «ανεξιχνιάστων αιτιών αυτοκτονίες παρελθόντος χρόνου»..» – γράφει ο Άγγελος Ήβος Συνεχίστε την ανάγνωση «Κατά συρροήν αυτόχειρ»

«Το σφυρί και το καλέμι»

«Ένα χτύπημα των δακτύλων. Τόσο χρειάζεται ο ανθρώπινος νους για να ξυπνήσει ή να σαλέψει. Να ζυμώσει ή να διαλύσει. Να κοιτάξει τον καθρέπτη ή τη σκιά του.»
– γράφει ο Ραφαήλ Αρετάκης Συνεχίστε την ανάγνωση «Το σφυρί και το καλέμι»

Μια νύχτα στη σταδίου»

«Έχει μεγάλη υγρασία. Και κάπου εκεί ανάμεσα στιγμιαία ένας άνεμος ράθυμος , άφησε τα ίχνη του στους ώμους..» – από τη Ρένια Παπαματθαίου Συνεχίστε την ανάγνωση Μια νύχτα στη σταδίου»

«Για ένα πουκάμισο αδειανό»

«Ελύθηκαν τα γόνατά μου ντιπ. Ζάρωσα μουγγαμένος. Γυναίκα έμοιαζε πως ήτουνα ετούτο. Αλλά δεν ήτανε κανονικιά.»
– γράφει ο Άγγελος Ήβος Συνεχίστε την ανάγνωση «Για ένα πουκάμισο αδειανό»

«Με τριήρη στο Λέχοβο» (α’ μέρος)

«Ευτυχώς, από τους 45 επιβάτες του πλοίου κανένας δεν χτύπησε σοβαρά και μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο της Πτολεμαϊδας…»
– γράφει ο Ιωάννης Μπάχας Συνεχίστε την ανάγνωση «Με τριήρη στο Λέχοβο» (α’ μέρος)