«Kenopsia»

«Τίποτε πίσω, τίποτε μπροστά, πάντα ετοιμοπόλεμος. Παρελθόν μηδέν, μέλλον άδηλο. Ένα αυτοκίνητο, που κουβαλάει εσένα και όλο το βιός σου»
-γράφει ο Γιώργος Σκαρβέλης

retro-styled-image-old-car-radio-inside-green-classic-52458889Οδηγώντας ένα υπέρβαρο αυτοκίνητο, στα όρια της αντοχής του, κατεβαίνεις τις στροφές του βουνού ένα Σεπτεμβριάτικο βράδυ. Ήπιος καιρός, παράθυρα ανοιχτά, μυρίζει θυμάρι. Μια φέτα φεγγάρι πάνω απ’ τη λίμνη.

Πόλη προορισμός και αφετηρία. Η γοητεία του αγνώστου.

Κλειστή στροφή, κατέβασμα τρίτη-δεύτερη, ανάποδη κλίση. Καθόλου φρένο. Και η Billie τραγουδά το «Deep Song». Κάποια στιγμή θα σου ξεφύγει και θα τουμπάρεις. Δεν πειράζει. Σε κρατά η Billie.

Τίποτε πίσω, τίποτε μπροστά, πάντα ετοιμοπόλεμος. Παρελθόν μηδέν, μέλλον άδηλο. Ένα αυτοκίνητο, που κουβαλάει εσένα και όλο το βιός σου. Λίγα χρήματα φαγητού και καυσίμων. Θα δούμε.

Το μηδέν, η Billie κι’ εσύ. Και μια φέτα φεγγάρι πάνω απ’ τη λίμνη. Όλα μια αρχή. Όλα καινούργια. Δεν φοβάσαι. Ο καθένας είναι αρχιτέκτονας της μοίρας του. Στην τελευταία ευθεία, στην είσοδο της πόλης, ξεκουράζεις επιτέλους τις παλάμες σου επάνω στο τιμόνι. Τετάρτη – Πέμπτη – γουργουρητό του κινητήρα και άνετα.

Στο ξενοδοχείο, στην κεντρική πλατεία σε κοιτούν παραξενεμένοι. Δεν έχεις παρά μόνο ένα σακίδιο. Περαστικός? Πλανόδιος? Τα χρήματα επαρκούν για τέσσερις μέρες.

Τα λίγα υπάρχοντά σου αναπαύονται στο parking. Ο κουρασμένος κινητήρας αναστενάζει καθώς κρυώνει σιγά-σιγά. Κάπως θα ξαναρχίσεις.

Ένας μόνον τρόπος υπάρχει για να εισέλθεις σε μια πόλη: να πας εκεί που χτυπά η καρδιά της. Στον κόσμο της. Εκεί που μπορείς να είσαι μόνος.

Στην κεντρική πλατεία πίνεις ένα Black Russian, εκ του περισσεύματος της τσέπης σου. Έτσι για το «καλώς όρισες». Και παρατηρείς σιωπηλά.

Η «μπάρα» δεν προσφέρεται για μοναχικές καρδιές, εκτός αν ψάχνουν ταίριασμα. Πράγμα που εσύ καθόλου δεν έχεις ανάγκη. Τα χαμόγελα είναι ενοχλήσεις.

Έτσι βγαίνεις έξω και κάθεσαι στο πεζοδρόμιο. Ακούς πιο άνετα τη Jennifer Warnes να τραγουδά «First we take Manhattan”.

Ξένος σε ξένη χώρα*. Και μια φέτα φεγγάρι πάνω απ’ τη λίμνη.

Σεπτέμβριος 1989

*Από βιβλίο του Ρόμπερτ Χάϊνλαϊν

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.