“Ο αποχαιρετισμός”

“Οι γδούποι ξάφνου σταμάτησαν.
Εισέβαλαν οι φρουροί της Εγκράτειας μες στο κάστρο.” – από την Ευαγγελία Αγγελούση

say_goodbye_to_winter_by_k_anu-db0xj8k
Σπίθιζε το βλέμμα την ώρα του «Aντίο».
Μια σπίθα ξέφυγε κι έκαψε το λακκάκι στο λαιμό της.
Σημάδι πάνω στο φετίχ του. Σημάδι απ’ αυτόν για μισή ακόμα ζωή, χωρίς αυτόν.
Τα λόγια συνωστίστηκαν στο απόρθητο κάστρο του νου και κρέμονταν πια απ’ τις πολεμίστρες. Δε χωρούσαν μες στο κάστρο.
Κι αυτός δεν άνοιγε την καστρόπορτα να ξεχυθούν, να αδειάσει ο νους του μονομιάς.
Ένας λόγος κατάφερε να πέσει χάμω, να ακουστεί ο γδούπος του: «Σ’ ευχαριστώ».
Ακολούθησαν το παράδειγμά του κι άλλοι που κρέμονταν . Κι οι γδούποι ακούγονταν ο ένας πιο βαρύς απ΄ τον άλλον: «Δε μετανιώνω». «Σε ήθελα». «Σ’ ερωτεύτηκα». «Είμαι ακόμα ερωτευμένος»…
Οι γδούποι ξάφνου σταμάτησαν.
Εισέβαλαν οι φρουροί της Εγκράτειας μες στο κάστρο.
Κυνήγησαν και συνέλαβαν τους επαναστάτες άφρονες λόγους, που τον εξέθεταν τόση ώρα αλόγιστα.
«Σβήστε τους πύρινους λόγους. Σβήστε τους στο κοντινό ποτάμι.»
Εκεί που είχαν βυθιστεί τα συναισθήματά του εδώ και καιρό. Είχαν βολευτεί εκεί μέσα στην υδρόβια ζωή. Τους είχε λείψει η δροσιά, η υγρασία. Αυτός το κάστρο του το διατηρούσε στεγνό. Η ξηρασία αυτή τους φλόγισε τους λόγους.
Καταπόντισε η μέγαιρα η Εγκράτεια με τους φρουρούς της τους φλεγόμενους και μη καιόμενους λόγους.
Κι έζησαν για πάντα στο βυθό του διπλανού ποταμού περιμένοντας μάταια για έναν δύτη να τους βγάλει πάλι στην επιφάνεια.
Πρόλαβαν, όμως, έστω κι έτσι, ασθμαίνοντας, να πετάξουν μια μικρή σπίθα αποχαιρετισμού.
Αντίο…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s