Ντάστιν Χόφμαν: “Ο Θεός ξέρει, πως έχω κάνει αρκετές μαλακίες στη ζωή μου, για να καταφέρω λίγα λουλούδια να φυτρώσουν.”

Ο Λόρενς Ολίβιε κάποτε του είπε: “Καλό μου παιδί, γιατί δε δοκιμάζεις να παίξεις;” – από τον Γιώργο Κόνιαρη


[Εν αρχή…]

dustin-hoffman-young.jpg

Ο Dustin Lee Hoffman γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου του 1937 στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια. Ήταν ο δεύτερος γιος της Lillian (το γένος Gold, 1909-1982) και του Harry Hoffman (1908-1987). Ο πατέρας του εργαζόταν ως prop supervisor (υπεύθυνος σκηνικών αντικειμένων – φροντιστής) στις ταινίες της Columbia Pictures, προτού γίνει πωλητής επίπλων.

Το ξεχωριστό όνομά του το “οφείλει” στον μέγα σταρ του θεάτρου και του βωβού κινηματογράφου, Dustin Farnum. Το δε επώνυμό του είναι εβραϊκό και προέρχεται από οικογένεια Ασκεναζιτών μεταναστών, με ρίζες από τη σημερινή Ουκρανία, Πολωνία και Ρουμανία. Ωστόσο, η οικογένεια του δεν ήταν καθόλου θρησκευόμενη. Ο ίδιος είχε δηλώσει, “Δεν έχω καμία ανάμνηση από εορτασμούς αγίων ημερών του Ιουδαϊσμού, κατά τα παιδικά μου χρόνια”.

Το 1955, ο νεαρός Dustin αποφοίτησε από το Los Angeles High School κι εν συνεχεία γράφτηκε στο Κολέγιο της Santa Monica, με σκοπό να σπουδάσει ιατρική. Μόλις ένα χρόνο μετά, παράτησε τις “βαρυσήμαντες” σπουδές του, για να ενταχθεί στο Pasadena Playhouse. Παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής και στο Neighborhood Playhouse της Νέας Υόρκης.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η οικογένειά του δεν είδε με καλό μάτι ούτε την αλλαγή ρότας που είχε αποφασίσει, αλλά ούτε και τον ίδιο.Χαρακτηριστικά, μία θεία του τον προειδοποίησε, λέγοντάς του :“Δεν μπορείς να γίνεις ηθοποιός. Δεν είσαι αρκετά εμφανίσιμος”.

Ευτυχώς, για όλους τους σινεφίλ, ο πεισματάρης Dustin δεν αποθαρρύνθηκε ιδιαιτέρως…

Dustin_Farnum_JWS19800

Ο Dustin Farnum επί τω έργω.

Visit_Page_2230x1220-1-1200x800
Εδώ ξεκίνησαν όλα, στο Pasadena Playhouse.

 [Roaring 60’s]

150216-dustin-hoffman-01.jpg

Ο ανήσυχος νεαρός Dustin πέρασε από αρκετά σκαμπανεβάσματα μέχρι να βρει το δρόμο του. Έχοντας αρκετές γνώσεις μουσικής από τα παιδικά του χρόνια, του περνούσε από το μυαλό να γίνει τζαζ πιανίστας. Φοιτώντας ακόμη στο κολέγιο, παρακολούθησε το μάθημα υποκριτικής κι εκεί, όμως, αποφάσισε πως η ηθοποιία τού ταίριαζε περισσότερο. Εν τούτοις, έχει συνθέσει ένα τραγούδι με τον τίτλο “Shooting the Breeze” στο οποίο προσέθεσε τους στίχους η Bette Midler. Κι είναι πράγματι πολύ όμορφο…

Στο μεταξύ άλλαξε πολλές δουλειές, έμενε και άνεργος ανά διαστήματα, ενώ προσπαθούσε να “τσιμπήσει” σύντομους ρόλους και περάσματα, που θα τον έβαζαν στο χώρο του θεάματος.

Στο ξεκίνημά του έπαιξε μαζί με τον μετέπειτα βραβευμένο ηθοποιό Gene Hackman, με τον οποίο ανέπτυξαν και στενούς δεσμούς. Όταν ο τελευταίος πήγε στη Νέα Υόρκη, λίγο αργότερα ακολούθησε και ο Hoffman και, αφού γνωρίστηκαν και με τον ανερχόμενο τότε Robert Duvall, έμειναν όλοι μαζί, στηρίζοντας ο ένας τον άλλον στο σκληρό κυνήγι της ανεύρεσης εργασίας. Στην προκειμένη περίπτωση, δεν θα ταίριαζε ο όρος “κυνήγι της επιτυχίας”, γιατί κανείς τους δεν πίστευε πως θα διαπρέψουν στη show business. Απλώς ήθελαν να δουλεύουν, όπως έχουν δηλώσει κατά καιρούς σε συνεντεύξεις τους.

Σποραδικά, ο Hoffman κατάφερνε να κάνει κάνα μικρό πέρασμα σε τηλεοπτικά σίριαλ και σε διαφημίσεις της δεκαετίας του ’60. Αφού πρώτα μαθήτευσε και στο περίφημο Actors Studio κι έγινε ένας πιστός ηθοποιός της Μεθόδου, εμφανίστηκε σε off-Broadway παραστάσεις. Εκεί τον ανακάλυψε ο παραγωγός και σκηνοθέτης Sidney W. Pink, ο οποίος και του έδωσε το “βάπτισμα του πυρός” στη μεγάλη οθόνη, με την αστυνομική κωμωδία “Madigan’s Millions” (1966, αλλά κυκλοφόρησε στις αίθουσες το 1968). Ακολούθησε άλλη μία κωμωδία, με τον τίτλο “The Tiger Makes Out” (σκηνοθεσία: Arthur Hiller) κι ύστερα ήρθε η μεγάλη στιγμή.

Ο σκηνοθέτης Mike Nichols κάνει ακρόαση για ένα θεατρικό μιούζικαλ και ο Hoffman  αποτυγχάνει λόγω φτωχού φωνητικού ταλέντου. Ενθουσιασμένος, όμως, από την όλη του παρουσία, ο Nichols ρισκάρει αναθέτοντάς του τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη νέα ταινία που ετοίμαζε, με τίτλο, ο “Πρωτάρη” (The Graduate). Ό,τι ακολούθησε έχει γράψει πλέον ιστορία. Η ταινία σημείωσε τεράστια εισπρακτική και καλλιτεχνική επιτυχία, με τον βραχύσωμο και – μέχρι τότε – άσημο ηθοποιό, να γίνεται σταρ, να δέχεται διθυραμβικές κριτικές και να αποσπά την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ στην κατηγορία του Α’ Ανδρικού Ρόλου.

Η δε ατάκα “Mrs. Robinson, you’re trying to seduce me. Aren’t you?” έχει ψηφιστεί 63η πιο δημοφιλής στη λίστα του American Film Institute…

Δύο χρόνια μετά, ο Dustin Hoffman πείθει τον Βρετανό σκηνοθέτη John Schlesinger, να του εμπιστευθεί τον πρωταγωνιστικό ρόλου του Ratso Rizzo, στην ταινία “Midnight Cowboy”, θέλοντας να διαψεύσει τις κακεντρεχείς αναλύσεις ορισμένων κριτικών, που δεν πίστευαν σε αυτόν. Εν τέλει, κέρδισε το στοίχημα! Συμπρωταγωνιστώντας με τον Jon Voight, αποτέλεσαν ένα δυναμικό δίδυμο, σμίλευσαν δύο εμβληματικούς χαρακτήρες του παγκόσμιου κινηματογράφου της δεκαετίας του ’60, εξέφρασαν μία ολόκληρη γενιά και απέσπασαν ο καθένας από μία υποψηφιότητα για Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου. Η ίδια η ταινία κέρδισε τρία βασικά χρυσά αγαλματίδια στην κατηγορία της Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας και Διασκευασμένου Σεναρίου.

Μία σπουδαία καριέρα διαφαινόταν και η πορεία του Hoffman είχε μπει σε τροχιά.


[Η Καταξίωση]

20706984_10211988827548898_345368217_o

Στις δεκαετίες που ακολούθησαν, το όνομα και η φήμη του πολλά υποσχόμενου πρωταγωνιστή, εδραιώθηκαν και έτσι επήλθε η απόλυτη καταξίωση. Ο Dustin Hoffman συνεργάστηκε με σκηνοθέτες , όπως οι Arthur Penn,  Sam Peckinpah, Pietro Germi, Bob Fosse, Alan J. Pakula, Robert Benton, Sydney Pollack, Volker Schlöndorff , κ. ά. Έπαιξε δίπλα σε ηθοποιούς, όπως οι Meryl Streep,  Warren Beatty, Isabelle Adjani,  Laurence Olivier, Roy Scheider, Vanessa Redgrave και Robert Redford.

Το 1979 προβάλλεται στις αίθουσες ένα εξαιρετικό οικογενειακό δράμα με βαθιά ρεαλιστικές ερμηνείες και σκηνοθετική προσέγγιση κι ένα σενάριο που άγγιξε ευαίσθητες χορδές εκατομμυρίων θεατών ανά τον κόσμο. Οι Hoffman και Meryl Streep είναι οι “Kramer vs. Kramer” και ο Robert Benton από τη θέση του σκηνοθέτη ξέρει να τους βγάλει προς τα έξω τον καλύτερο εαυτό τους ως ηθοποιοί. Η ταινία σημειώνει τεράστια επιτυχία εισπρακτική και καλλιτεχνική. Μεταξύ άλλων διακρίσεων, της αποδίδονται πέντε βασικά Όσκαρ και ο Hoffman παίρνει μαζί του το πρώτο του πολυπόθητο αγαλματίδιο, καθώς η Ακαδημία τον ανακηρύσσει καλύτερο ηθοποιό της χρονιάς. 

03-kramer-vs-kramer-3.w750.h560.2x

Αφού έκανε ένα επιτυχημένο πέρασμα κι από την κωμωδία, με την “Tootsie” (1982) του S. Pollack – κερδίζοντας Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού σε Κωμωδία – και ορισμένες άλλες λιγότερο καλές επιλογές στα χρόνια του ’80, ο Hoffman έκλεισε τη δεκαετία αυτή με το δεύτερό του Όσκαρ και άλλη μία δημοφιλή ταινία, το “Rain Man” [“Ο Άνθρωπος της Βροχής”] (1988) σε σκηνοθεσία του Barry Levinson.

O τελευταίος είχε δηλώσει για τον απρόβλεπτο πρωταγωνιστή του: “Δεν μπορείς να ορίσεις τον Dustin Hoffman, γιατί είναι μοναδικός. Είναι τόσο ξεχωριστός και δεν είναι ένας μόνο χαρακτήρας . Δεν υπάρχει Dustin Hoffman. Πρόκειται για πολλούς, πολλούς ανθρώπους σε ένα.”

fhd988RMN_Dustin_Hoffman_026


[“The truth is, the older you get,
the less variety of parts you are offered”]

DI-Outbreak-1

Τη δεκαετία του ’90, το όνομα του Hoffman μπήκε σε αρκετές αποτυχημένες ταινίες (βλ. “Hook”, “Billy Bathgate”), που σε καμία περίπτωση δεν φάνηκαν αντάξιες της περιόδου ακμής του. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την πέμπτη δεκαετία της ζωής του που διέτρεχε, τον οδήγησαν είτε σε δεύτερους ρόλους είτε σε πρωταγωνιστικούς ρόλους, αλλά σε χαμηλότερου budget και συχνά μέτριας αξίας ταινίες.

Μετρημένες στα δάχτυλα ήταν οι εξαιρέσεις στην κάμψη της πορείας του, όπως το “Outbreak” (1995) του Wolfgang Petersen, το “Wag the Dog” (1997) (με το οποίο έφτασε ξανά στις οσκαρικές υποψηφιότητες), πολύ αργότερα τα “Finding Neverland” (2004) και “Stranger Than Fiction” (2006) του Marc Forster και η δημοφιλής τριλογία του Kung Fu Panda, όπου χαρίζει τη φωνή του στον δάσκαλο Shifu.

Το 2013 κατάφερε να θεραπευθεί από τον καρκίνο, μετά από επιτυχή χειρουργική επέμβαση κι επέστρεψε δριμύτερος.

Προσφάτως, πέρασε και στη μικρή οθόνη, όπου συμμετείχε στη σειρά “Medici: Masters of Florence” (2016).


[ #4 γεγονότα που δεν γνώριζες για τον αγαπημένο σου ηθοποιό]
  • Απέρριψε το ρόλο του κακού Lex Luthor στο κλασικό πλέον “Superman” (1978) του Richard Donner. Τελικά τον ρόλο πήρε ο πάλαι ποτέ συγκάτοικός του και στενός του φίλος, Gene Hackman.

  • Αποτελούσε την πρώτη επιλογή της Warner Bros για τον ρόλο του Penguin στο “Batman Returns” (1992) του Tim Burton.

  • Τον Οκτώβριο του 1997, το βρετανικό περιοδικό Empire τον κατέταξε στην 41η θέση της λίστας με τους “100 Κορυφαίους Κινηματογραφικούς Σταρ όλων των Εποχών”.

  • Όντας γείτονας με τον σκηνοθέτη/σεναριογράφο Mel Brooks στη Νέα Υόρκη, είχαν συμφωνήσει να παίξει το ρόλο του σαλεμένου ναζιστή ψευτοσυγγραφέα στην πρώτη ταινία του τελευταίου, με τίτλο “The Producers” (1967). Λίγο πριν ξεκινήσει η παραγωγή, τού προτάθηκε ο πρωταγωνιστικός ρόλος στον “Πρωτάρη” (“The Graduate”) όπου θα έπαιζε πλάι στην σύζυγο του Brooks, την Anne Bancroft. Τότε ο Hoffman ζήτησε να “σπάσει” το συμβόλαιό του, κι έτσι ο ρόλος του Franz Liebkind ανατέθηκε στον Kenneth Mars.

Ο Dustin Hoffman και η Bette Midler ερμηνεύουν το “Shoot the Breeze”.

O Dustin Hoffman σχολιάζει την “συμβουλή” του Sir Laurence Olivier και αφηγείται μία άγνωστη ιστορία από ένα αξέχαστο δείπνο τους…


Πηγες:

  • imdb.com
  • wikipedia.org
  • Film Reference.com biography
  • The New York Times
  • Vanity Fair
  • ABC News

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s