“Ένα αλλιώτικο χριστουγεννιάτικο δέντρο”

“Τα λαμπάκια τρεμοσβήνουν. Κι εσύ τρέμεις. Αλλά το φως σου δεν το σβήνεις ποτέ.
Μήπως και κάποια στιγμή του φωτίσει τον δρόμο της επιστροφής.”
– από την Μαρία Ιατρίδη

fading_christmas_by_jayanar
Πρώτη φορά βάζεις τίτλο στο ποίημά σου πριν το γράψεις.

Ίσως γιατί είναι η πρώτη φορά που ξέρεις ακριβώς τι θέλεις να γράψεις.

Άλλες φορές, η μία λέξη φέρνει την άλλη. Δεν ξέρεις πού θα σε οδηγήσουν. Τώρα ξέρεις πού θέλεις να πας.

Να ανέβεις στην κορφή του χριστουγεννιάτικου δέντρου.

Υπήρχε ένα αστέρι. Ένα αλλιώτικο αστέρι. Δεν υπάρχει πια.

Αλλά θέλεις να ανέβεις να κοιτάξεις από ψηλά.
Λένε ότι όταν κοιτάς τα πράγματα από απόσταση μόνο τότε καταλαβαίνεις.

Τα στολίδια θα πέσουν. Τα στολίδια που έβαλες για να γεμίσεις το κενό.
Κάποιος είπε ότι είναι λίγα. Ότι λείπουν κάποια. «Θες να σου φέρω;» «Όχι».

Ποτέ και τίποτα δεν θα είναι αρκετό για να γεμίσει το κενό.
Ανάβεις τα λαμπάκια. Φωτίζει το δωμάτιο. Το σκοτεινό δωμάτιο.

Κενό όχι. Είναι γεμάτο από τις σκέψεις σου κάθε βράδυ.
Κάθε βράδυ που ανάβεις τα λαμπάκια, φωτίζεται το χθες.

Θα ήθελες να είναι εκεί. Στο σήμερα. Όχι στο χθες.

Όχι για να στολίσετε μαζί το δέντρο. Όχι για να σου φέρει κι άλλα στολίδια.
Δεν χρειάζεται να φέρει κάτι. Η παρουσία του και μόνο γεμίζει το κενό.

Και ξαφνικά το δωμάτιο αδειάζει από σκέψεις. Μόνο κοιτάς. Μόνο αισθήσεις.
Δεν ακουμπάς. Δεν επιτρέπεται. Μόνο κοιτάς. Και ακούς. Τον ακούς να μιλάει.

Σου έχει λείψει αυτό, παραδέξου το.

Τα λαμπάκια τρεμοσβήνουν. Κι εσύ τρέμεις. Αλλά το φως σου δεν το σβήνεις ποτέ.
Μήπως και κάποια στιγμή του φωτίσει τον δρόμο της επιστροφής.

«Πού είναι το αστέρι;» σε ρωτάει.

Τι να του πεις; Ότι από τη μέρα που έφυγε, έσβησε;
Ξέρω, ξέρω, θα είναι πολύ ρομαντικό. Όχι δεν θα του πεις αυτό.

Θα του πεις: «Σε περιμένει να το τοποθετήσεις εσύ».

Κι έτσι το δέντρο χρόνια μένει χωρίς αστέρι. Εξακολουθεί να είναι όμορφο. Με τα στολίδια, τα λαμπάκια του, το σκοτεινό δωμάτιο, τις σκέψεις…

Αλλά χωρίς αστέρι.

Ξημερώνει. Βγαίνει ο ήλιος και τα αστέρια «σβήνουν» από τον ουρανό.
Τα μετράς κάθε βράδυ. Κι ας είναι, όπως λένε, γρουσουζιά. Τα μετράς με αγωνία μήπως λείψει ένα. Αυτό που έχει την ευχή σου.

Αλλά δεν έχει πέσει ακόμα. Είναι εκεί πάνω. Ψηλά. Μακριά. Πολύ μακριά.
Εγώ θα σε «κοιτάζω» από μακριά κάθε βράδυ. Κι ένα από αυτά θα έρθεις στο δέντρο μου.

Το ξέρω.

Να φωτίσεις το δωμάτιο. Να φωτίσεις τον κόσμο μας.

Καλά Χριστούγεννα.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s