«The Haunting of Hill House», μια πρωτότυπη σειρά μυστηρίου του Netflix

«Τα παράξενα περιστατικά συσσωρεύονται και οδηγούν τελικά σε ένα αιματοβαμμένο κρεσέντο, που είκοσι χρόνια μετά τα εναπομείναντα μέλη ακόμα δεν μπορούν να ερμηνεύσουν δια της λογικής»
– γράφει ο Γιώργος Καστέλλης

46504092_197998444419915_5271180729219284992_n

Τον Mike Flanagan τον γνωρίσαμε το 2013 με το “Occulus”, ένα στην ουσία οικογενειακό δράμα τυλιγμένο όμως σε συσκευασία μεταφυσικής ταινίας τρόμου. Το ίδιο ακριβώς πακέτο μας παραδίδει πέντε χρόνια κι αρκετές ταινίες μετά, αυτή τη φορά ως σειρά δέκα επεισοδίων.

Το “ The haunting of Hill House” που δημιούργησε για λογαριασμό του Netflix, αποτελεί μια ελεύθερη διασκευή του ομώνυμου μυθιστορήματος της Shirley Jackson, παρόλα αυτά κι εδώ ο σκηνοθέτης εξερευνά δραματουργικά τα ίδια θέματα με τα οποία ασχολήθηκε και στην παρθενική του κινηματογραφική εμφάνιση: τους οικογενιακούς δεσμούς και την τοξικότητα που ενίοτε τους σφυρηλατεί μαζί με την αγάπη, τα τραύματα της παιδική ηλικίας που σ’ακολουθούν και καθορίζουν την ενήλικη ζωή και τα λεπτά όρια που χωρίζουν τον ψυχολογικό τρόμο με τον παραψυχολογικό.

Η πλοκή ξεκινά πάνω στο χιλιοειδωμένο μοτίβο που θέλει μια τυπική αμερικάνικη οικογένεια να μετακομίζει σ’ένα σπίτι που κατά τα φαινόμενα είναι στοιχειωμένο. Τα παράξενα περιστατικά συσσωρεύονται και οδηγούν τελικά σε ένα αιματοβαμμένο κρεσέντο, που είκοσι χρόνια μετά τα εναπομείναντα μέλη ακόμα δεν μπορούν να ερμηνεύσουν δια της λογικής.
46506230_1947408818628402_1496401287787315200_n

Φταίει άραγε ότι όντως τα γεγονότα που έλαβαν χώρα ήταν ανεξήγητα ή φταίει η αδυναμία των επιζώντων να αντιμετωπίσουν την αλήθεια κατάματα; Το ερωτηματικό αυτό στοιχειώνει ακόμα τα αδέλφια της οικογένειας Κρέην, μαζί με όλα τα φαντάσματα του παρελθόντος που επιστρέφουν βίαια διεκδικώντας επίμονα μια κάποιου είδους λύτρωση.

Κι αν και όπως προείπαμε αυτό το premise δεν είναι ιδιαιτέρως πρωτοποριακό, ο τρόπος που το διαχειρίζεται ο Flanagan και η συγγραφική του ομάδα είναι υποδειγματικός, κυρίως γιατί οι δημιουργοί δεν επιδιώκουν να κερδίσουν τον θεατή με τα γνωστά εφετζίδικα θριλερικά τερτίπια (αν και υπάρχουν κι αυτά σε γενναίες δόσεις), όσο να τον βοηθήσουν να ταυτιστεί με τους ήρωες. Πολύ γρήγορα καταλαβαίνουμε ότι τα τέρατα που καραδοκούν στις σκοτεινές γωνίες του οίκου των Κρέην, δεν διαφέρουν από τους σκελετούς που κρύβουμε οι περισσότεροι στη ντουλάπα μας.

46499095_265340787514930_8988064075925684224_n

Ταυτόχρονα το concept λειτουργεί το ίδιο συναρπαστικά και σε πρώτο επίπεδο ανάγνωσης. Και αν και υπάρχουν στιγμές σεναριακής σύγχυσης όπου οι κώδικες που επιβάλλει το θρίλερ, μπερδέυονται με τις αλληγορικές προθέσεις του subtext, το σύνολο παραμένει συμπαγές τόσο εξαιτίας της άρτια εκτελεσμένης σε εικαστικό επίπεδο παραγωγής, όσο και του cast που οι ερμηνείες του πατάνε με ακρίβεια στο ύφος και την ατμόσφαιρα που οραματίζεται κι εντέλει επιβάλλει ο δημιουργός.
Για να είμαστε ειλικρινείς δεν έχουμε δυστυχώς γνώση του πρωτότυπου υλικού, παρόλα αυτά η τηλεοπτική διασκευή του Flanagan, αν και κατα πως λένε ξεστρατίζει πολύ από αυτό, αναμφίβολα το δικαιώνει περίσσοτερο από την πιστότερη αλλά εν τέλει αποτυχημένη αντίστοιχη κινηματογραφική απόπειρα του 1999.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.