«Συμβατό με την κλινική εικόνα»

Είναι τόσα αυτά που φοβάμαι
και άλλα τόσα αυτά που αποφεύγω.
..- γράφει η Ελένη Μακρή

diagnΦοβάμαι το μαύρο χρώμα της μέρας,
το κόκκινο της θάλασσας,
την βουβή παιδική χαρά,
τον εκκωφαντικό θόρυβο της σιωπής.

Είναι τόσα αυτά που φοβάμαι
και άλλα τόσα αυτά που αποφεύγω.

Εκείνα που  λατρεύω να νιώσω είναι ερημικά κλεισμένα
σε ένα ξεχασμένο μέρος του μυαλού μου και προσμένουν να ζήσουν,
η τρελή φαντασία μου έρχεται και φεύγει σαν τη δύση του ηλίου.

Την ανατολή την αποφεύγω, πάντα την απέφευγα…
μου θυμίζει τον δειλό εαυτό μου που νοσταλγεί, αναπολεί
σε μια αέναη προσπάθεια.

Αιχμάλωτος φυλακισμένος της λήθης.
Τρομάζω στην ευτυχισμένη εκδοχή του.
Τόσο παράλογη, μελαγχολική
με μια νότα νοσταλγίας μιας αβίωτης ευτυχίας.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.