«Ένα όνειρο»

Έμεινε σχεδόν ευτυχής, κοιτάζοντας τό δροσερό δάσος ν’ ανοίγεται μπροστά του. Η χαρά προχώρησε βαθιά μέσα στην ψυχή του. γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης

Το όνειρο ξεκίνησε με την πτώση του.

Κλασικό ονειρικό σκηνικό για πραγματικούς και φανταστικούς πεπτωκότες. Κατά την προσγείωση, τα πόδια του δεν έσπασαν, ούτε κάποιο άλλο σημείο του σώματος έπαθε ζημιά. Ένιωθε έναν μυστικό πόνο, αλλά δεν το επηρέαζε.

Έμεινε σχεδόν ευτυχής, κοιτάζοντας τό δροσερό δάσος ν’ ανοίγεται μπροστά του. Η χαρά προχώρησε βαθιά μέσα στην ψυχή του. Τα γερά του πόδια ξεκίνησαν τα βήματα πάνω στη χλόη και το φθινοπωρινό χώμα.

dream-interpretation-forest_1200x0-825x510Από ψηλά μια ξανθιά γυναίκα, πάνω σε ένα αερόστατο, τού χαμογελούσε. Δεν κατάλαβε πώς βρέθηκε εκείνη η γυναίκα στα ψηλά να παρακολουθεί την κίνησή του στις άκρες του δάσους. Στο ξέφωτο μπροστά του, τα δέντρα παρατάχθηκαν, βοηθώντας τις αισθήσεις να αποφύγουν τον αυτοχειριασμό, λόγω ευτυχίας.

Ανεπαίσθητα, αναζήτησε τη γυναίκα στο αερόστατο, μα δεν την είδε να υπάρχει στη σχηματισθείσα εικονοποιία. Η πληρότητα και η δροσιά κάλυψαν την πορεία και τον ύπνο του. Όλο το κορμί συμμετείχε στον περίπατο. Μια κίνηση σαν ακινησία, που έφερε ηδονές ανάμεσα στον λήθαργο και τον ξύπνιο.

Η συνέχεια ακυρώθηκε από την αλλαγή του ονείρου. Τα βλέφαρα έκλεισαν για να ξανανοίξουν, πίσω από τις γρίλιες και την ακυρωθείσα συνέχεια. Αλλά ξαφνικά όλα πήρανε άλλη κατεύθυνση στο όνειρο. Υπήρξε τελικά συνέχεια.

Κάπως «ανησυχαστικά» βρέθηκε ακριβώς απέναντι από τον Θεό. Ευτυχώς, μπορούσε να διαπιστώσει ότι η ώρα είχε αλλάξει και ήταν βαθιά – βαθιά μεσάνυχτα. Ο Θεός αυτοπαρουσιάστηκε, για να μην τον αιφνιδιάσει και αλλάξει η ροή του ονείρου.

Αυτό που είχε να παρατηρήσει ήταν ότι ο Θεός δεν του προκαλούσε κανένα φόβο. Είχε ανθρώπινη μορφή που άλλαζε τακτικά και ανεπαίσθητα, δημιουργώντας γύρω αρμονία. Η διάθεσή του ήταν αντίστοιχη της θεϊκής παρουσίας. Ένιωθε ισορροπημένη ευτυχία, η οποία αυξανόταν ανάλογα με τις χρωματικές και αισθητικές αποχρώσεις του σκηνικού.

Σίγουρα βρισκόταν στον παράδεισο, δεν υπήρχε αμφιβολία γι’ αυτό. Τόλμησε να ρωτήσει ποια ήταν τα πρόσωπα που διακρινόταν στο βάθος, πίσω ακριβώς από τον Θεό. Ήταν όλοι οι διάσημοι άθεοι, φανεροί και κρυφοί.

Απόρησε γιατί απολάμβαναν τέτοιο προνόμια. Η θεϊκή απάντηση ήταν κλασική : και οι φανατικοί «θεϊκοί» υποστηρικτές τις ίδιες αδυναμίες έχουν με τους άθεους, επιβεβαιωμένα όμως πιο υποκριτικές και εντελώς αντεπαναστατικές.

Δεν χρειάστηκε άλλη απάντηση. Το πρόσωπό του φωτίστηκε και ακολούθησε η έξοδος από τον παράδεισο. Έλειπε όμως κάποιος πόνος. Είχε μείνει κοντά στον Θεό, ως η προσωπική του συμμετοχή στην αιωνιότητα και το όνειρο.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.