Γονείς και παιδιά

“Πρόκειται για τους γονείς ενός δεκάχρονου κοριτσιού με αυτιστική διαταραχή κι ενός οκτάχρονου αγοριού με σύνδρομο Asperger..”- από την Ευαγγελία Αγγελούση

family_by_pejterek.jpg

Υπάρχουν κι αυτοί οι γονείς!!!
Καθώς η μέρα η αυριανή είναι σημαντική για μένα – και οι πολύ οικείοι μου ξέρουν γιατί – αποφάσισα από αυτό το βήμα, το τόσο παρεξηγημένο, παρεξηγήσιμο, αλλά ενίοτε και χρήσιμο, να γράψω δυο λόγια από καρδιάς. ( καλά, όχι δυο ακριβώς… αλλά σίγουρα από καρδιάς!)
Φέτος το καλοκαίρι οι διακοπές ήταν για μένα και την οικογένειά μου μια απόφαση της τελευταίας στιγμής, αυθόρμητη και παρορμητική. Αλλά συνάμα ήταν μια επιλογή για την οποία, όχι μόνο δε μετάνιωσα, μια και πέρασα υπέροχα με ανθρώπους με τους οποίους λίγες μόνο φορές το χρόνο συναντιέμαι, αλλά και θα την ξαναέκανα απόλυτα συνειδητά πλέον.
Γιατί; Γιατί σπάνια οι διακοπές προσφέρουν σε κάποιον διδακτισμό.Και δεν αναφέρομαι ασφαλώς σε αρχαιολογικούς χώρους, ιστορικά μνημεία, διαφορετική κουλτούρα και τα συναφή, που ομολογουμένως, βέβαια, είναι ωφέλιμα κι αξιοπόθητα.
Αναφέρομαι σε κάτι πιο εμπειρικό και βιωματικό : την ανθρώπινη συναναστροφή και μάλιστα σε μια έκφανσή της πολύ διδακτική, όπως θα διαφανεί παρακάτω.
Είχα την τύχη, λοιπόν, να περάσω εγώ κι η οικογένειά μου τρεις –τέσσερις μέρες με δυο αξιέπαινους ΓΟΝΕΙΣ και τα ιδιαίτερα, αλλά χαρισματικά, παιδιά τους.Και γράφω τη λέξη «ΓΟΝΕΙΣ» με κεφαλαία γράμματα αναφερόμενη σε αυτούς τους δυο ανθρώπους, γιατί πρόσφεραν αναμφισβήτητα – τουλάχιστον σ’ εμένα και το σύζυγό μου – τον ακριβή ορισμό της έννοιας «γονέας» σε όλες τις πτυχές της.
Πρόκειται για τους γονείς ενός δεκάχρονου κοριτσιού με αυτιστική διαταραχή κι ενός οκτάχρονου αγοριού με σύνδρομο Asperger, διαταραχή που ανήκει στο φάσμα του αυτισμού.
Δε θα μπω στη διαδικασία να απαριθμήσω τις ιδιαιτερότητες και τα προικίσματα αυτών των παιδιών –όχι τουλάχιστον σ’ αυτό το κείμενο. Σκοπεύω να το κάνω, όμως, στο εγγύς μέλλον .
Κι αυτό γιατί νιώθω πως οφείλουμε όλοι οι εν δυνάμει και εν ενεργεία γονείς, θείοι, νονοί κ.α να ενημερωθούμε γι’ αυτές τις δυο –κι όχι μόνο –διαταραχές, ούτως ώστε να μπορέσουμε να αγκαλιάσουμε όσους ανήκουν στο φάσμα τους, όπως πραγματικά τους αξίζει.a_family_by_ineedchemicalx-d98bafw.jpg
Προς το παρόν , όμως, νιώθω την ανάγκη να εκφράσω το θαυμασμό μου και τον απεριόριστο σεβασμό μου για δυο νέους ανθρώπους, οι οποίοι παρόλο που βιώνουν αντιξοότητες σοβαρές και δυσκολίες – για άλλους – ανυπέρβλητες δεν εμπνέουν σε καμιά περίπτωση τον οίκτο.
Εμπνέουν μόνο θαυμασμό και σεβασμό που θα τολμούσα να πω ότι αγγίζει τα όρια του δέους, κι ας μου συγχωρεθεί η υπερβολή.Έχω συναναστραφεί με γονείς που συνηθίζουν να παραπονιούνται γιατί τα παιδιά τους είναι ατίθασα κι ανυπάκουα, γιατί δεν κοιμούνται όταν πρέπει για να κοιμηθούν κι οι ίδιοι, γιατί δεν έχουν καλές επιδόσεις στο σχολείο, γιατί δεν τρώνε, γιατί δεν ψηλώνουν, γιατί…γιατί…
Και με απόλυτη επίγνωση του τι γράφω, ομολογώ ενοχικά ότι υπήρξα κι εγώ γονέας που γκρίνιαξα για κάποιους από αυτούς τους λόγους, που εγωιστικά διόγκωσα στο μυαλό μου.

Στην αντίπερα όχθη όλων αυτών, οι δυο αυτοί γονείς δεν εστίασαν ούτε στιγμή στα «δεν» των παιδιών τους. Τουναντίον, εστίαζαν στα χαρίσματά τους, γιατί πράγματι – όπως διαπίστωσα – τα παιδιά αυτά είναι και προικισμένα.

Να σας πω εγώ, λοιπόν, τα «δεν» αυτών των γονιών.
Δεν είδα μιζέρια στο πρόσωπό τους, ακόμα κι όταν δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν την παρέα στη διασκέδαση λόγω των παιδιών τους. Δεν απελπίστηκαν ούτε όταν κινδύνευσαν να χάσουν το κοριτσάκι τους γιατί τρέχει σαν πρωταθλήτρια στίβου μακριά τους κυνηγώντας ένα ερέθισμα που θα την εμπνεύσει (χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτών των παιδιών). Δεν ενοχοποίησαν ο ένας τον άλλον για πιθανούς εσφαλμένους χειρισμούς . Δε σταμάτησαν να προσέχουν και να φροντίζουν ο ένας τον άλλον για να ανατροφοδοτούνται, γιατί ξέρουν ότι μόνο μαζί μπορούν να τα καταφέρουν να σταθούν αξιοπρεπώς στο πλευρό των παιδιών τους. Δεν παραπονέθηκαν που έπρεπε να αλλάζουν βάρδιες για να είναι πάντα ο ένας με τα παιδιά κι ο άλλος να μπορεί να ξεκουράζεται. Δε σταμάτησαν να κοιτούν τα παιδιά τους με θαυμασμό και τρυφερότητα, ακόμα κι όταν μέσα τους «κραύγαζε» η φωνή της εξάντλησης. Δεν έπαψαν να ρωτούν για τα παιδιά των άλλων και τα θέματά τους, ακόμα κι αν, ίσως, -όπως είναι αναμενόμενο και λογικό – στα μάτια τους αυτά τα θέματα φάνταζαν τετριμμένα και εύκολα. Δεν επεδίωξαν ποτέ να μονοπωλήσουν τη συζήτηση, αν και το δικαιούνταν. Δεν κάκιωσαν με κανέναν περαστικό , που μπορεί να κοίταξε περίεργα τα παιδιά τους ή τους ίδιους κι αυτό γιατί γνωρίζουν πόσο απαίδευτη ακόμα, δυστυχώς, είναι η κοινωνία μας σε τέτοιου είδους θέματα.
Κι όμως, διερωτώμαι, πόση στήριξη θα μπορούσαμε να προσφέρουμε όλοι σ’ αυτούς τους ανθρώπους μόνο και μόνο αν φροντίζαμε να κάνουμε το αυτονόητο, δηλαδή να ενημερωθούμε. Η ενημέρωση ρέει μέσα στο σπίτι μας κι οι περισσότεροι από αυτή τη ροή επιλέγουμε , ενίοτε εγωιστικά σκεπτόμενοι, μόνο ό, τι μας αφορά αποκλειστικά. Ωστόσο, κάποτε πρέπει να βγούμε από την αποστειρωμένη μας ατμόσφαιρα, να στρέψουμε το βλέμμα μας και πέρα από τον ορίζοντα των προσωπικών μας προβλημάτων , που, βέβαια αναμφίβολα, μπορεί να είναι πραγματικά δύσκολα πολλές φορές.

Και τότε, αν μη τι άλλο, θα κατορθώσουμε να εκτιμήσουμε πιο εύστοχα τις καταστάσεις που βιώνουμε, θα προσφέρουμε, αλλά και θα αντλήσουμε βοήθεια και ψυχικά αποθέματα από τέτοιες -όχι και τόσο σπάνιες πλέον –περιπτώσεις.
Εγώ προσωπικά –εκτός του ότι δεσμεύομαι απέναντι σ’ αυτούς τους δυο ανθρώπους να βοηθήσω, όπως εκείνοι κρίνουν ότι μπορώ από το πόστο μου – θέλω από καρδιάς να τους ευχαριστήσω γιατί μου ακύρωσαν τα γονικά «άλλοθι», με βοήθησαν να επαναπροσδιορίσω με βελτιωμένους όρους τη σχέση μου με τα παιδιά μου και σε γενικότερο πλαίσιο μου πρόσφεραν ένα τριήμερο «σεμινάριο» που, ίσως, καμιά σύγχρονη σχολή γονέων δε θα μπορούσε να μου προσφέρει.

salt_lake_6_bw____by_salihguler
Ας αγκαλιάσουμε, λοιπόν, όλοι τα παιδιά μας με θαυμασμό και περηφάνια, με διάθεση να εντοπίσουμε για να υπερκεράσουμε κι όχι να δαιμονοποιήσουμε τις δυσκολίες και τα τυχόντα προβλήματά τους. Ας τα βοηθήσουμε να αγαπήσουν τον εαυτό τους για να αγαπηθούν κι από άλλους εκτός από τους γονείς τους. Ας μη διστάσουμε να κάνουμε θυσίες γι’ αυτά, γατί τελικά καμιά γονική θυσία δε χάνεται στο διάβα της ζωής του παιδιού. Όλες κάποτε θα εξαργυρωθούν από την εξέλιξη του παιδιού, με βήματα άλλοτε αργά, άλλοτε γοργά.

 

Κι αυτός ο βηματισμός δεν είναι αυτονόητος και σύμφυτος, όπως ο κυριολεκτικός, δηλαδή τα πρώτα βήματα ενός παιδιού, όπου ο ρόλος του γονέα είναι αρκετά σημαντικός, αλλά απλός.

Αυτός ο βηματισμός είναι πιο σύνθετος, πιο περίπλοκος, είναι βηματισμός-δρομολόγηση μιας ολόκληρης ζωής και σ’ αυτόν ο ρόλος του γονέα που θα μπορέσει να αντεπεξέλθει είναι ρόλος πυξίδας, φωτεινού σηματοδότη, ρόλος πολυσήμαντος και βαθιά ενεργητικός.
Προς το παρόν, λοιπόν, ευχαριστώ ολόψυχα αυτούς τους δυο γονείς γιατί έγιναν οι δικοί μου βηματοδότες.

Να ΄στε πάντα υγιείς, δυνατοί κι ευτυχισμένοι.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s