Η πλαστελίνη

“Τη σεβόταν. Την κρατούσε μαλακά και την άφηνε να παίρνει τα σχήματα που η ίδια ήθελε. Την πρόσεχε.”- από την Ευαγγελία Αγγελούση

e91a1c39227b8cf2017dc901cac7e827-d2jl9fg
Ήταν κάποτε μια πλαστελίνη που ζούσε σ’ ένα κουτί περιμένοντας να την αγοράσουν.
Ήξερε από τις άλλες πως η μοίρα της ήταν να την πιάνουν στα χέρια τους οι άνθρωποι και να της δίνουν το σχήμα που εκείνοι ήθελαν. Να την πιέζουν, να τη ζυμώνουν, να τη χτυπούν δυνατά μέχρι να γίνει λεία. Ένα απλό παιχνίδι στα χέρια τους.
Αυτή, όμως, στάθηκε τυχερή. Την αγόρασε ένα ξεχωριστό παιδί. Τη σεβόταν. Την κρατούσε μαλακά και την άφηνε να παίρνει τα σχήματα που η ίδια ήθελε. Την πρόσεχε. Τη νότιζε με την ανάσα του όταν αυτή στέγνωνε τόσο και γινόταν άκαμπτη από μια ατμόσφαιρα ξηρή που δεν άντεχε.
Φρόντιζε να μη χάσει ούτε ένα μικρό κομματάκι της. Κάποια μέρα ρώτησε η πλαστελίνη το παιδάκι: «Γιατί μου φέρεσαι τόσο καλά; Γιατί με σέβεσαι; Γιατί δε μου δίνεις τα σχήματα που θες εσύ; Γιατί φροντίζεις να μη χάσω ούτε ένα κομματάκι μου;»
Και το παιδί απάντησε: «Γιατί σ’ εσένα βλέπω τον εαυτό μου. Κάθε παιδί είναι μια πλαστελίνη που θα ήθελε να έχει κάποιον να το προσέχει και να το σέβεται όπως εγώ εσένα.»

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s