Τα κορίτσια της μονόχρωμης κουρτίνας

“Κάτι γυναίκες
Καρικατούρες
Θλιβερές,ανέραστες στην ψυχή
Θυμάσαι;”- από την Στέλλα Κόρδη


our_bodies_playing_mute_films_by_psycheanamnesis-d5r1dvc

Κάτι κορίτσια στο δίπλα θρανίο
Θυμάσαι;
Που έκλεβαν τα κοκκαλάκια σου
Κι εσύ τους μοίραζες το φαγητό σου;
“Έλα να γίνουμε φίλες”
Θυμάσαι;
Εκείνες οι έφηβες ;
Στο διάλλειμα
Θυμάσαι;
Με τα κάτασπρα δόντια
Που χαμογέλαγαν δαγκώνοντας την γλώσσα, στο αγόρι σου;
“Είσαι η μόνη που έχω”
Θυμάσαι;
Κάτι γυναίκες
Καρικατούρες
Θλιβερές,ανέραστες στην ψυχή
Θυμάσαι;
Που κάποτε δήθεν ράβανε στα μπαλκόνια
Κι εκσπερμάτιζαν στα καλοϊσιωμένα τους σεντόνια
Κρυφοκοιτάζοντας σε,πίσω απο μονόχρωμες κουρτίνες
Όλες ίδιες
Θυμάσαι;
Δίπλα σου
Στο φανάρι
Στην δουλειά σου
Στα ποστ και στα λαϊκ τους
Και στο σπίτι σου
Με το έτσι θέλω
“Έλα να γίνεις όμοιά μας”
Γι αυτές σου λέω
Τις θυμάσαι;
Χίλιες ζωές πιο εύκολο,
να σταματήσεις πεινασμένο τσιτάχ
με τα γυμνά σου χέρια στο μέσο της ερήμου
Παρά την διψασμένη,μίζερη, ανθρωπολαγνεία τους
Κι όποτε κάνεις να ξεφύγεις
-(Τις ξεγελάς ή εσκεμμένα απατάσαι;;)-
Έξω απο την πόρτα σου με μια
μια δικαιολογία

“Μην χάνεσαι..μας λείπεις”

Να λυπηθείς
Ή να φοβάσαι;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s