Ο φάρος

“Ψηλή, η μαντίλα της καλύπτει το μισό πρόσωπο και σκεπάζει τους ώμους της. Το κάλεσμά της ανεκπλήρωτος πόθος.” – από την Ρένια Παπαματθαίου

old_tower_by_leonidafremov-d9x7j5o
«Και κάθε που το βλέμμα μου γυρίζει…».
Το καλοκαίρι, αυτό, ήταν αλλιώτικο. Η θάλασσα, πιο αλμυρή. Ο ήλιος έκαιγε αφόρητα και τα βράχια αντανακλούσαν τη θέρμη του στα σκαμμένα πρόσωπα των ψαράδων. Περίμενα τη δύση, όπως τότε. Μπήκα σε μια βάρκα. Έκλεισα το βιβλίο κι άρχισα να κωπηλατώ μέχρι τα Μικρασιατικά παράλια. Συκαμινιά – Αϊβαλί…«Δυο τσιγάρα δρόμος», έλεγαν οι ψαράδες.
Αϊβαλί. Εκεί πήγαινε η ψυχή μου. Από παιδί. Να φτάσω στην απαγορευμένη στεριά και ν’ αρπάξω το φιλί της.
Ψηλή, η μαντίλα της καλύπτει το μισό πρόσωπο και σκεπάζει τους ώμους της. Το κάλεσμά της ανεκπλήρωτος πόθος. Τα βράδυα, το κορμί της πάνω στα σβησμένα κύματα, μ’ έλιωνε από επιθυμία. Βλέπω τα πρώτα φώτα στην αντικρυνή μεριά.
Η θάλασσα με τη δικιά τους, ένα. Και το πέρασμα ελεύθερο.
Πηδάω από τη βάρκα. Το νερό φτάνει στα γόνατα. Τινάζω από τα βλέφαρα την περισσή αρμύρα. Δεν υπάρχει τίποτα, πέρα από τα σβησμένα απόνερα στην ακτή. Το κόκκινο φως του φάρου αναβοσβήνει. Και η σκιά του πάνω στον βράχο τρέμει σαν λυγερόκορμη κοπέλα.
Πόσα βράδια, μου ’παίζε παιχνίδια η μοίρα… «Και κάθε που το βλέμμα μου γυρίζει, στο μέρος που προσμένει κι αρμενίζει…».

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s