“Η συνάντηση”

” Είχαν περάσει τόσα μαζί, αλλά δεν της έλεγε ο βλάκας, ο εγωιστής, πόσο την είχε ερωτευτεί.”- από την Ευαγγελία Αγγελούση

we_played_you_lost_by_pictures_93-d3jp6w1
Κάθε μέρα την ίδια ώρα, μετά τη δουλειά, πηγαίνει να τη βρει στο γνωστό μέρος.
Κάθεται απέναντί της και την κοιτάζει, κατορθώνοντας να συμμαζέψει όλα τα συναισθήματα που του ενέπνευσε ποτέ για να της τα εκφράσει. Είχαν περάσει τόσα μαζί, αλλά δεν της έλεγε ο βλάκας, ο εγωιστής, πόσο την είχε ερωτευτεί.

 

Μετά τον τελευταίο χωρισμό τους, όμως, υποσχέθηκε στον εαυτό του ότι θα της το εξομολογείται κάθε μέρα. Κάθε μέρα, τέτοια ώρα, είναι η ώρα τους. Της λέει πόσο την αγάπησε, πόσο τη θαύμασε, για τα ζυγωματικά της που τα λάτρεψε, για το λακκάκι πάνω απ’ τα χείλη της που είχε γίνει το φετίχ του, για τη φωνή της που τον συνόδευε υπόκωφα μέσα στη μέρα, ενίοτε και κατά τη νύχτα, για…για…για.

Τον θλίβει που εκείνη τον κοιτά με το ίδιο πάντα βλέμμα που το πάγωσε ο χρόνος σ’ ένα στιγμιότυπο, μα αυτή μάλλον είναι η «τιμωρία» του γιατί δεν πρόλαβε. Έχει πλέον συμβιβαστεί. Δεν πρόλαβε. Δεν πρόβλεψε. Στο τέλος κάθε εξομολόγησης αυτή η ίδια πικρή γεύση. Δε θα λυτρωθεί ποτέ άραγε απ’ αυτή;

Σηκώνεται , τοποθετεί με προσοχή τη φωτογραφία της στο μέρος της , της ψιθυρίζει την ατάκα τους, στρέφει τα νώτα του και βαδίζει νωχελικά κι απρόθυμα το μονοπάτι που οδηγεί στην έξοδο του κοιμητηρίου…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s