“Μόνος με τη μητέρα.”

Μνήμες που πονούν, από τότε, μικρό παιδάκι, που είδα την μητέρα να κλαίει γοερά και να ζαρώνει από φόβο και μοναξιά. από τον Αστροβάμονα

Είχα τελειώσει την τρίτη τάξη του σχολείου και είχα παρουσιάσει εξαιρετικές επιδόσεις στην κατανόηση των φυσικών φαινομένων και στα μαθηματικά. Πλέον, διαφαινόταν ότι οι δάσκαλοί μου θα με προόριζαν για την κατεύθυνση των θετικών μαθημάτων, αν παρουσίαζα ακόμη καλύτερη επίδοση στην επόμενη τάξη.

Είχαν περάσει 3 μέρες από την εκδρομή στην παραλία με τις Αμμοθίνες. Η μαμά κοιτούσε τα αποτελέσματα των τελικών εξετάσεών μου και χαμογελούσε ευτυχισμένη. Καθίσαμε χαρούμενοι στο τραπέζι και σερβιριστήκαμε το μεσημεριανό μας από την γυάλινη γαβάθα που ήταν στο κέντρο του τραπεζιού.

– Βλέπω, καλέ μου Γιόρμα, ότι σε ενθουσιάζουν οι φυσικές επιστήμες και τα μαθηματικά.
– Ναί μαμά, λατρεύω να διαβάζω για το Τοπικό Σμήνος, για τους πλανήτες του ήλιου μας και για τον μεγάλο Γαλαξία. Και μου αρέσει να καταστρώνω και να λύνω προβλήματα μαθηματικών.
– Τι ονειρεύεσαι να γίνεις;
– Να μελετάω τα άστρα και τους γαλαξίες.
– Ωραία. Πολύ χαίρομαι. Και θα χαρεί πολύ κι ο μπαμπάς μόλις του το πείς.
– Ο μπαμπάς; Θα του το πω; Πότε;
– Σε 15 μέρες παίρνει την άδειά του από το μέτωπο και θα έρθει να μας βρεί.

Πετάχτηκα όρθιος κι άρχισα να χορεύω στην κουζίνα φωνάζοντας “θα δω τον μπαμπά, θα δω τον μπαμπά”. Σηκώθηκε και η μαμά και χορεύαμε μαζί για λίγο κι ύστερα καθίσαμε στο τραπέζι κι αποσώσαμε το γεύμα.

Μετά το φαγητό πήρα ένα βιβλίο με εικόνες από το μεγάλο τηλεσκόπιο του Κέρουα κι άρχισα να το ξεφυλλίζω, ονειρευόμενος ότι ταξιδεύω ανάμεσα στα άστρα, ενώ η μαμά ξάπλωσε στον καναπέ κι άνοιξε την τηλεόραση να δεί ειδήσεις. Εκεί είδαμε ότι ο πόλεμος είχε φτάσει σε κρίσιμη φάση αλλά πλέον, μετά τις περυσινές τρομακτικές καταστροφές από τις πυρηνικές βόμβες οι μάχες μαίνονταν στα όρια των συνόρων μεταξύ των δύο κρατών με φονικές επιθέσεις και αντεπιθέσεις.

neutron-bombΜάθαμε, μάλιστα, ότι χθες ο αντίπαλος είχε καταφέρει να ρίξει δύο τακτικά πυρηνικά εναντίον του στρατού μας, προκαλώντας χιλιάδες θανάτους στρατιωτών. Είδα την μαμά να σηκώνεται και να γυροφέρνει το σπίτι και την κουζίνα ανήσυχη.

Η ανησυχία της κορυφώθηκε όταν ένας στρατιώτης χτύπησε την πόρτα του σπιτιού μας. Η μαμά άνοιξε και μετά από λίγο επέστρεψε χλωμή, κρατώντας στα χέρια έναν φάκελο που είχε επάνω του τον δίγραμμο οφθαλμό κι έγραφε “εμπιστευτικό”. Πρόσεξα ότι το χέρι της έτρεμε ελαφρά.

Την ρώτησα τι γράφει, μου απάντησε κοφτά “δεν ξέρω”, τον έβαλε στην τσάντα της, ντύθηκε κι έφυγε, λέγοντάς μου να μείνω στο σπίτι μέχρι να γυρίσει.

Σιγά μην έμενα. Ντύθηκα κι εγώ βιαστικά κι έφυγα τρέχοντας προσπαθώντας να εντοπίσω κατά πού πήγε. Κατηφόρισα προς την παραλία, ώσπου την είδα μακριά στην άκρη της αμμουδιάς να κάθεται σε ένα παγκάκι και να βγάζει το γράμμα από την τσάντα.

momΣταμάτησα το τρεχαλητό και κρύφτηκα μην με δεί. Όταν άρχισε να διαβάζει, έτρεξα πάλι προς το μέρος της, όσο πιο αθόρυβα μπορούσα. Πλησίαζα στο παγκάκι όταν την άκουσα να βγάζει μια μικρή κραυγή και μετά να κλαίει γοερά, φωνάζοντας “όχι, όχι, όχι”. Έτρεξα έκατσα δίπλα της και την αγκάλιασα φωνάζοντας “μανούλα, μαμά, τι έχεις; Τι έγινε;”.

Γύρισε προς το μέρος μου, με το πρόσωπο παραμορφωμένο από πόνο, έγειρε το κεφάλι της στον δεξί ώμο μου και συνέχισε να κλαίει. Την αγκάλιασα και της χάϊδευα την πλάτη περιμένοντας να μου πεί. Αφού κόπασε το γοερό κλάμα, ανασήκωσε το σώμα της στο παγκάκι, σκούπισε τα δάκρυά της και γυρίζοντας προς το μέρος μου με ύφος σκληρό μίλησε:

– Ο πατέρας σου δεν υπάρχει πια. Τον πήρε ο πόλεμος. Για πάντα…
– Δηλαδή; Σκοτώθηκε;
– Δεν βρέθηκε ούτε το σώμα του.
– …
– Ήταν εκεί ακριβώς που έσκασε το μικρό πυρηνικό στην γραμμή του βορείου μετώπου.
Έμεινα για λίγο να την κοιτώ ακίνητος. Δεν ήξερα τι να σκεφτώ. Ένιωσα φόβο και λύπη. Έβαλα τα κλάματα.
– Και τώρα; Δεν έχω μπαμπά; Και πώς θα ζήσουμε; Τι θα κάνουμε;
– Δεν ξέρω μωρό μου. Θα πάμε αύριο στην κεντρική πλατεία της Κενάβα, όπου θα γίνει τελετή προς τιμή των πεσόντων για όλες τις οικογένειες εδώ που έχασαν δικό τους, όπου και θα μας παραδοθεί η σημαία του κράτους σε ένδειξη τιμής.

Κοιταχτήκαμε για λίγο σιωπηλοί και βάλαμε τα κλάματα. Ήσυχα, βουβά, πονεμένα. Πήραμε αγκαλιά ο ένας τον άλλο κι εγώ, παίρνοντας σοβαρό ύφος, με αρκετή αφέλεια, της ψιθύρισα.

– Μητέρα, μην φοβάσαι, εγώ θα είμαι εδώ για σένα. Θα έχεις εμένα να σε φροντίζω.

Με κοίταξε για λίγο και μετά με αγκάλιασε και ξέσπασε σε κλάμα, γοερό, με σπασμούς και αναφιλητά για ώρα πολλή, μέχρι που έδυσε ο ήλιος και πήρε να βραδιάζει.

Σηκωθήκαμε αγκαλιασμένοι και προχωρήσαμε στην ανηφόρα για το σπίτι, αμίλητοι, με χέρια που έτρεμαν από πόνο και φόβο. Ήταν μάταιο να περιμένω, δεν θα έβλεπα ξανά τον πατέρα και πάσχιζα να συγκρατήσω στο μυαλό μου όλες εκείνες τις μικρές στιγμές μαζί του που μπορούσα να θυμηθώ.

Κλαίγαμε και σταματούσαμε και ξανά, πάλι, κάποιο αναφιλητό κι ήταν αδύνατον να φάμε οτιδήποτε για βράδυ. Έτσι, σιωπηλοί, ανεβήκαμε την εσωτερική σκάλα και πήγαμε στα κρεβάτια μας. Όμως, κάθε τόσο, άκουγα την μαμά να κλαίει πνιχτά με το πρόσωπο στο μαξιλάρι.

Σηκώθηκα, πήρα το μαξιλάρι μου και πήγα στο υπνοδωμάτιό της. Ξάπλωσα δίπλα της, την πήρα αγκαλιά, κι έτσι αγκαλιασμένοι, δυό άνθρωποι μόνοι και φοβισμένοι, αποκοιμηθήκαμε, έναν ύπνο βαρύ, σκοτεινό, λυτρωτικό.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Η τελετή, ήταν σεμνή, οι 35 γυναίκες, που έχασαν δικό τους, έκλαιγαν, θρηνούσαν και παρελάμβαναν την τιμητική σημαία. Και τότε είδα την Λουκίνα δίπλα στην μητέρα της να κλαίνε σιωπηλές. Δεν είναι δυνατόν. Έχασαν κι εκείνες τον πατέρα;

Τότε η μαμά τις είδε, πήγε κοντά τους, αγκαλιάστηκαν οι μητέρες μας κι άρχισαν να κλαίνε η μία στον ώμο της άλλης, ενώ εγώ πήρα την Λουκίνα από το χέρι και καθίσαμε σε ένα από τα παγκάκια της πλατείας και δεν μιλούσαμε πια, ούτε κάναμε χαρές, ούτε πείραζε ο ένας τον άλλον. Μόνο ήμασταν εκεί, αγκαλιά και βουβοί, να κοιτάζουμε ο ένας τον άλλον, να καταλαγιάζουμε ό ένας τον πόνο του άλλου, να απαλύνουμε την θλίψη, μέχρι να τελειώσει η μικρή τελετή.

(Απόσπασμα μνήμης Β3:
Πόλη Κενάβα, θέρετρο, τόπος προσωρινής μετεγκατάστασης
επιζώντων από πυρηνικά ολοκαυτώματα πόλεων)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s