“Σημάδια”

“Άνθρωπος δεν άγγιξε τα μύχια της ψυχής μου όπως εσύ που χωρίς να βγάλω ρούχα σου αποκάλυψα αυτά που υπήρχαν μέσα στην ψυχή μου.”
– από τη Μαρία Σκαμπαρδώνη

 


x_marks_the_spot_by_shraka

Τα σημάδια που μου άφησες ποτέ δεν έφυγαν από μέσα μου. Τα χείλη σου σα βύσσινο έμειναν επάνω στα δικά μου και ποτέ δεν τα έσβησε άλλος κανείς. Άνθρωπος δεν άγγιξε τα μύχια της ψυχής μου όπως εσύ που χωρίς να βγάλω ρούχα σου αποκάλυψα αυτά που υπήρχαν μέσα στην ψυχή μου.
Γυρνούσα άσκοπα στα μπαρ, στις καφετέριες, σκορπώντας τον εαυτό μου σε ανόητες και φλύαρες παρέες απλά για να μη νοιώθω μόνη. Σε φίλους που το μέσα μου δεν κοίταξαν, μόνο να πάρουν και να φύγουν. Σε παρέες που ζαλιζόμουν από τις ανούσιες φλυαρίες και ομιλίες. Μπορεί και να έψαχνα να σε βρω, δεν ξέρω…
Τα σημάδια που μου άφησες ποτέ δεν έσβησαν από μέσα μου. Ήταν ένα αγκάθι στην καρδιά που με πονούσε, αλλά ταυτόχρονα με έκανε να νοιώθω ευλογημένη επειδή σε γνώρισα. Ίσως γιατί στη ζωή τελικά δεν έχει το πάντα, αλλά το λίγο και να είναι αληθινό..
Τα σημάδια που μου άφησες ακόμα με πονάνε. Τις νύχτες που οι αλήθειες μας βγαίνουν στην επιφάνεια, σε σκέφτομαι ακόμα περισσότερο. Η ομορφιά, η δύναμη που είχες θα είναι άραγε ίδια;
Φοβάμαι πως συνήθισα να σε αγαπώ πια από απόσταση.. και όμως, ακόμα είναι δυνατή αυτή η αγάπη , ψάχνει να σε βρει στα πάρκα, στα σχολεία.. πόση δύναμη, τελικά, είχαν τα σημάδια σου!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s