“Σχεδόν καλά”

 

“Τον κοίταξε λεπτομερώς. Πώς είναι δυνατόν όλα να έχουν αλλάξει κι όμως όλα να μένουν τόσο ίδια; Οι ρυτίδες, οι κινήσεις με μια δόση αμηχανίας, η υπεροχή της θέσης. Κι η αγάπη ίδια έμεινε.” – από την Αρετή Καμπίτση

because_it__s_always_raining_by_pinkmango77.jpg

Τον είδε να κάθεται στην καρέκλα πίσω από το γραφείο. Πέρασε δειλά την πόρτα και κάθισε απέναντί του. Τίποτα δεν είχε αλλάξει. Όλα ήταν ίδια όπως τότε, τον παλιό καλό καιρό. Το κουτάκι με τα στυλό, ο υπολογιστής, χαρτιά πεταμένα άναρχα εδώ κι εκεί, η γλάστρα με το καταπράσινο φυτό που είχε μεγαλώσει και κάλυπτε σχεδόν την μισή γωνία πια.Στους τοίχους κρεμασμένες φωτογραφίες από πρόσωπα χαμογελαστά, γεμάτα αναμνήσεις. Έπαινοι και τιμητικά βραβεία παντού ανακατεμένα με μια δόση υπερβολής. “Κοιτάχτε με, κοιτάχτε μας, εμείς τα κάναμε όλα αυτά” και άλλα πολλά που ήθελε να φωνάξει αλλά δεν μπόρεσε.

Οι επισκέπτες έμπαιναν κι έβγαιναν κι αλλοίμονο αν υπήρχε χρόνος και διάθεση σε αυτήν εδώ την κατάσταση για λόγια που χρειάζονταν κάποιο ιδιαίτερο υπόβαθρο για να βγουν από το στόμα και πόσο μάλλον να ακουστούν, να πειστούν πως έχουν δίκιο και να κερδίσουν μια συγγνώμη.

Μια συγγνώμη όχι για το γαμώτο. Μια συγγνώμη για όσα έγιναν. Να φωνάξει, να πει, να κλάψει, να δικαιολογηθεί ,πως όλα έγιναν για την αγάπη. Μιαν αγάπη που δεν τέλειωσε, που δεν έφυγε ποτέ από την καρδιά κι ας μετατράπηκε σε μίσος κι εκδίκηση όταν άνοιξε την πόρτα να κάνει ένα βήμα έξω από αυτήν. Κι όταν η αγάπη γίνεται μίσος πονάει κι ο πόνος θολώνει το μυαλό και κάνει πράγματα ανήκουστα.
Ποιος πρόδωσε και ποιος προδόθηκε είναι μια ερώτηση που κανένας δεν θα πάρει απάντηση. Ποιος πόνεσε, ποιος γέλασε, ποιος έμεινε μόνος να ξύνει πληγές, να τις μετρά μια προς μια με μια ψυχή κατακρεουργημένη, διαλυμένη και μιαν αθωότητα περασμένη στο παρελθόν.
Τον κοίταξε λεπτομερώς. Πώς είναι δυνατόν όλα να έχουν αλλάξει κι όμως όλα να μένουν τόσο ίδια; Οι ρυτίδες, οι κινήσεις με μια δόση αμηχανίας, η υπεροχή της θέσης. Κι η αγάπη ίδια έμεινε. Το πρόσεξε σαν την κοίταξε για μια στιγμή και κάρφωσε το βλέμμα του στο δικό της. Γεμάτο αγάπη αλλά και απορία μαζί. Κι αυτή η απορία δεν ήταν τίποτα άλλο από μια συγγνώμη. Κι ας μην την είπε με λέξεις. Όχι για όσα έγιναν, μα μια συγγνώμη που όλα έγιναν από την αγάπη. Κι αν την είχε αγαπήσει λιγότερο τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο.
-Σ’ αγαπώ.
-Κι εγώ.
-Συγγνώμη.
-Ευχαριστώ.
-Σε έχω ανάγκη.
-Πολύ.
-Μου έλειψες.
-Περισσότερο.
-Σε θέλω.
-Κι άλλο.

Αντί αυτού:
-Πέρασε, κάθισε τι άλλα νέα;
-Σχεδόν καλά.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s