«Αφού ξέρεις…»

«Ξέρεις πως κοιτάζω τον ουρανό κάποιες στιγμές, σηκώνοντας το ανάστημα σχεδόν ενοχικά απ’το μαγγανοπήγαδο..»
– από την Έλενα Γιασεμάκη

signals_of_distress_by_mrs_white-dbm9a8aΑφού ξέρεις…

Τις μέρες που ξυπνώ με τρόμο τις ξέρεις… Ξέρεις το άγχος, την αγωνία, τ’αδιέξοδα…
Ξέρεις για το χρόνο που δε φτάνει, για το αυτοκίνητο που χάλασε, για το φίλο που τα βγάζει δύσκολα πέρα, για το παιδί που κάνει “κακές παρέες”…
Ξέρεις και για μένα…
Πως έχω τα μάτια και την ψυχή ανοιχτά στο αδηφάγο άδικο, στη λύσσα για ζωη, στην πίκρα των άλλων…
Ξέρεις πως κοιτάζω τον ουρανό κάποιες στιγμές, σηκώνοντας το ανάστημα σχεδόν ενοχικά απ’το μαγγανοπήγαδο…
Ξέρεις πως αφουγκράζομαι, πως νιώθω, πως αγαπώ ακόμα…
Γι’αυτό σου λέω, ποτέ δε θα απολογηθω που σταματώ να μυρίσω ένα λουλούδι, που χάνομαι σ’ενα τραγούδι, που ο καφές με κουλουράκια έχει ακόμα ωραία γεύση, που το φιλί στο στόμα είναι γλυκό…
Δε θα ζητήσω συγνώμη που γεύομαι ακόμα, που οσφραίνομαι, που βλέπω…
Δε φταιω εγω που τα ηλιοβασιλέματα μοιάζουν ακόμα με φωτιές που πυρπολούν τον ορίζοντα, ούτε που η ανατολή μυρίζει έρωτα κι ελπίδα….
Φταίω μονάχα που τις νύχτες λυγίζω από ντροπή…. Και λαχτάρα….

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.