«Όταν ζήλεψε ο ουρανός…»

Πόσο θα ‘θελες να βρεις τον ουρανό σου. Αλλά έτσι με τέτοια μονότονη απόχρωση στο ψεύτικο χαμόγελό σου, δεν έχεις καμιά ελπίδα. – γράφει η Μαρία Ιατρίδη

o_ouranos_einai_galanosΘα μπορούσε να μιλήσει. Έτσι φαινόταν. Αυτό το περίεργο μοβ του ουρανού. Κάτι ήθελε να σου πει. Ότι φοράς κάθε μέρα το ίδιο χρώμα. Όχι στα ρούχα σου. Στο πρόσωπό σου. Αυτός δες πόσα αλλάζει. Ποτέ δεν τον βαριέσαι.

Πόσο θα ‘θελες να βρεις τον ουρανό σου. Αλλά έτσι με τέτοια μονότονη απόχρωση στο ψεύτικο χαμόγελό σου, δεν έχεις καμιά ελπίδα. Έψαχνες να βρεις πώς μπορείς να έχεις κι εσύ μια ιδιαίτερη απόχρωση. Χρόνια προσπάθειας ώσπου αντιλήφθηκες. Ότι τα πιο ωραία χρώματα προκύπτουν από συνδυασμό. Όποιοι δε σου ζωγράφιζαν στο πρόσωπό σου αληθινό χαμόγελο, δεν είχαν απλά το κατάλληλο χρώμα που να ταιριάζει στη μίξη με το δικό σου. Το εύκολο θα ήταν να είσαι το λευκό. Οπότε να σου ταιριάζουν όλοι και να μην ταλαιπωρείσαι. Έτσι όμως δε θα είχες προσωπικότητα. Δε θα το θυσίαζες αυτό.

Κυκλοφορούσες μέρα νύχτα με ένα λερωμένο πινέλο στα χέρια. Από τις τόσες δοκιμές. Κουράστηκες. Πήρες τον δρόμο για το σπίτι σου. Μόλις έφτασες, αντίκρισες το άλλο σου μισό χρώμα. Όποιος σε θέλει πραγματικά, ξέρει πού να σε βρει και δε χρειάζεται να ψάχνεις εσύ. Ήρθε σπίτι σου. Είναι το σπίτι σου. Πασαλειφτήκατε με υπέροχα χρώματα κι ο ουρανός ζήλευε… Περπατούσατε μαζί και σχηματίζατε πίσω σας το πιο ωραίο ουράνιο τόξο του κόσμου.

Η ευχή μία πια. Όχι χρόνια πολλά. Χρώματα πολλά…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.