Τ’ αστέρι μου

 

“Πως να καταλάβει κανείς, την ανάγκη που έχω, να γεννιέμαι τόσες πολλές φορές ένας άλλος, χωρίς παρελθόν, μα μόνο παρόν.” – από τον Ευ Ρους

 

fd68f29b79de63c64da0ec26a38ee69f

Δεν θέλω να σε φέρω στα μέτρα μου. Και οι δύο δυσανασχετούμε δικαιολογημένα. Έχω χάσει αλήθεια τον έλεγχο σε φορές – φορές. Όταν τίποτα μοιάζει να μην έχει ουσία. Γιατί δεν έχω κάψει τις φωνές μέσα μου. Εκείνους τους δαίμονες που δίνουν μόνα δεδομένα σε μια αόριστη φυγή.

Ξέρουμε πως οι άνθρωποι φεύγουν. Δικαιολογημένα – αδικαιολόγητα. Φεύγουν. Είναι αυτό που όλα σ’ αυτήν την ζωή, έχουν μια μηχανική ημερομηνία λήξης. Μα εγώ δεν πιστεύω στο τέλος της αγάπης. Στο τέλος του έρωτα. Ξανά γεννήθηκα μερικές φορές για χάρη μιας μορφής και κάποιων αδιόρατων χνώτων.

Συχνάζω σε παλιά στέκια αλλά πάντα καινούριος εγώ. Για να υποδεχθώ μιαν εποχή νέα, αγάπης. Ακούω μουσικές που μ’ άγγιξαν. Αλλά πάντα σαν την πρώτη φορά. Έτοιμος να αφιερωθούν σαν ανάθημα στον έρωτα που θα ‘ρθει, και θα κρατήσει για πάντα. Ναι, γιατί ξέρω πως θα έρθει εκείνος ο έρωτας.

Τίποτα άλλο δεδομένο να μην είχα, αυτό θα το κρατούσα σαν το πιο βαθιά κρυμμένο μυστικό. Βλέπω ταινίες που θυμίζουν τις ιδέες μου περί αιώνιου έρωτα, αδιόρατου απ’ όλους τους άλλους. Όμως, δεν έχουν ειδωθεί με άλλο βλέμμα ερωτευμένου, παρά μόνο με το βλέμμα που έχω όταν σ’ ερωτεύομαι κάθε φορά από την αρχή. Βλέπεις; Είμαι διαφορετικός. Πολύ διαφορετικός απ’ ότι ο κόσμος θα ήθελε. Και είναι που το διαφορετικό, αργά ή γρήγορα τρομάζει τους ανθρώπους.

ae081596378fbe3446ff7f44171ce590-d2wxau3

Πως να καταλάβει κανείς, την ανάγκη που έχω, να γεννιέμαι τόσες πολλές φορές ένας άλλος, χωρίς παρελθόν, μα μόνο παρόν. Χωρίς αναμνήσεις, μα μόνο αναμνήσεις και νοσταλγία από ένα φλεγόμενο μέλλον. Πως να καταλάβουν; Πως να καταλάβεις; Δεν θέλω τίποτα που να θυμίζει πως έζησα, άλλες μεγάλες στιγμές, άλλα φεγγάρια και άλλα καλοκαίρια. Δεν θέλω τίποτα, να θυμίζει πως ανέπνευσα τον παράδεισο μέσα σε άλλα θαλάσσια κρεβάτια. Πως δεν ήσουν μόνο εσύ που ξύπνησες το πάντα, το δίχως τέλος πάντα μέσα μου.

Βλέπεις; Δεν θέλω να μιλάω με παρομοιώσεις. Με παρομοιώσεις που να βρωμάνε παρελθόν. Να ξέρουν για το μυστικό μου. Πως έχω υπάρξει. Πως δεν είναι τα πρώτα γεννοφάσκια του δικού σου ατελεύτητου πάθους. Δεν θα καταλάβεις. Δεν θα καταλάβεις. Πως εγώ γεννιέμαι κάθε φορά.

Γιατί τίποτα λιγότερο δεν θα άξιζε στον έρωτα που πλάθω κάθε φορά μέσα μου. Γιατί πως να υπάρξεις μόνο για έναν άνθρωπο, αν είσαι ένα κουφάρι από φθαρμένους επιδέσμους λήθης, μνήμης. Πως να αφιερωθείς σαν άστρο, αν έχεις ήδη καεί τόσες φορές για άλλους ανθρώπους και για άλλες στιγμές. Ένα αστέρι πέφτει στη γη μόνο μια φορά.

Έτσι και εγώ, κάθε φορά, γεννιέμαι ένα άλλο αστέρι. Και κανένας εαυτός δεν μοιάζει με αυτό το αστέρι. Κι ας φωνάζουν τα πάντα μέσα μου. Κι ας είναι δυνατός ο βρυχηθμός όσων βιώθηκαν και πρέπει να καούν. Για μια καρδιά. Και έναν έρωτα, κάθε φορά πρωτόγνωρο.

Είναι επίπονο να πρέπει να σκίζεις τόσες φορές τις σάρκες σου και να πρέπει να τις πνίξεις σε κάποια φωτιά που δεν έχεις ξανά ζήσει. Στα δικά μου μέτρα αξίζει. Το πάντα.

Είμαι διαφορετικός. Τόσο που οι άνθρωποι φεύγουν. Άφησε με να σου δείξω. Είμαι διαφορετικός. Προσπάθησε να με νιώσεις. Είμαι διαφορετικός. Δεν θα καταλάβεις. Θα μπεις ή θα βγεις; Έχει τ’ αστέρι μου, μια προδιάθεση για τέτοια διλήμματα. Θα μπεις ή θα βγεις; Είναι παράξενο να ζεις μέσα σε μια βροχή αστεριών. Θα μπεις ή θα βγεις; Δεν έχει πια σημασία.

Μείνε…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s