Ο Κόκκινος Γίγαντας [Μέρος Α΄]

“Ένα κύμα μελαγχολίας με έκανε να σκυθρωπιάσω στην σκέψη ότι όλη αυτή η ζωή του πλανήτη, σύντομα, θα έπαυε να υπάρχει.” – από τον Αστροβάμονα
red-giant-1
Σήκωσα τα μάτια ψηλά. Η Ρέτα, η μικρή σελήνη, αρκετά κοντά στον πλανήτη Τέθα, καθώς πλησίαζε στο ζενίθ, προβαλλόταν σαν μισός χρυσαφί γεωβολβός στο βαθύ μαβί του ουρανού. Είκοσι μοίρες χαμηλότερα, η Μίτρι, η μεσαία σελήνη του πλανήτη, έμοιαζε χρυσό δρεπάνι, ενώ, 25 μοίρες πάνω από τον ορίζοντα, ένα λεπτό λαμπερό τόξο πρόδιδε την θέση του Λίγκα, του μεγάλου φεγγαριού, που η τροχιά του ήταν και η μακρινότερη από τα τρία φεγγάρια που στόλιζαν τον ουρανό του πλανήτη.
 Ο μπάρμαν πίσω μου, ψιθύρισε, “σε λίγο ανατέλλουν” και σταμάτησε την τακτική του καθαριότητα στην μπάρα. Στράφηκα πάλι στον ορίζοντα. Στα αριστερά του οπτικού μου πεδίου, δίπλα στην ακτή που ξεμάκραινε, το χρυσαφί φώς που διαχέονταν πάνω από τον ορίζοντα είχε γίνει σχεδόν εκτυφλωτικό, υποδηλώνοντας ότι ο ήλιος μόλις που άγγιζε την γραμμή που χώριζε τον ουρανό από την θάλασσα.
Όλοι οι θαμώνες και ο μπάρμαν, με μια κίνηση, φορέσαμε τα ειδικά προστατευτικά γυαλιά. Μόλις ανακουφίστηκαν τα μάτια μου, είδα τον ηλιακό δίσκο σε όλη την μεγαλοπρέπειά του, να υψώνεται αργά-αργά πάνω από το νερό, χαρίζοντας στον ωκεανό, ένα ολόχρυσο μονοπάτι.
Είχε ήδη υψωθεί κάτι περισσότερο από το μισό όταν, δεξιά του, ξεπρόβαλλε μια λεπτή κόκκινη γραμμή που άρχιζε κι αυτή να μεγαλώνει, να πλαταίνει και να ανυψώνεται σχηματίζοντας ένα πολύ μεγαλύτερο τόξο.
Ο χρυσαφί ήλιος, ένας κίτρινος νάνος, είχε υψωθεί ολόκληρος πάνω από το νερό, όμως, πίσω του, ο κόκκινος ήλιος ακόμα μεγάλωνε καθώς σκαρφάλωνε κι αυτός πάνω από τον ορίζοντα. Οι θαμώνες του παράκτιου μπαρ, παρακολουθούσαμε με κομμένη την ανάσα.
Μέχρι να υψωθεί ολόκληρος ο γιγάντιος κόκκινος ήλιος πέρασε αρκετή ώρα, όπου παρακολουθούσαμε μαγεμένοι, πίσω από τα προστατευτικά γυαλιά, τον γίγαντα αυτόν να ακολουθεί τον κίτρινο νάνο και να χαρίζουν από κοινού μια χρυσοκόκκινη απόχρωση στο τοπίο. Τώρα, ένα φαρδύ κόκκινο μονοπάτι φώτιζε τα νερά και μέσα του έκλεινε ένα στενότερο χρυσαφί.
Ευτυχισμένοι που αξιωθήκαμε να χαρούμε την μοναδική ομορφιά αυτής της ανατολής, βγάλαμε τα ειδικά γυαλιά και συνεχίσαμε να πίνουμε δροσιστικά ποτά. Κάποιοι από τους παρευρισκόμενους πήραν την τσάντα τους και κατέβηκαν ν’ απολαύσουν ένα κρύο πρωϊνό μπάνιο στις μικρές αμμουδιές που αγκάλιαζε κατά τόπους η βραχώδης ακτή.
Γύρισα προς τον μπάρμαν. Με κοίταξε ανήσυχος και μίλησε, ψιθυριστά για να μην ακουστεί.
red-giant-2
– Τα τελευταία δύο χρόνια, έχω την αίσθηση ότι ο κόκκινος γίγαντας έχει μεγαλώσει κι από όσο παρακολουθώ τις ειδήσεις κάτι δυσάρεστο πρέπει να συμβαίνει.
– Πράγματι, απάντησα, δεν ήρθα εδώ για τουρισμό αλλά για να βοηθήσω να οργανωθεί η εκκένωση του Τέθα, πριν ο κόκκινος γίγαντας μεγαλώσει τόσο ώστε να ξεπεράσει το μηδενικό σημείο βαρύτητας μεταξύ των δύο ηλίων και ν’ αρχίσει να μεταφέρεται η ύλη του στον κίτρινο νάνο.
– Δηλαδή, θα αρχίσει να μεγαλώνει και ο μικρός;
– Ναι, και όπως καταλαβαίνεις, ο μεν κόκκινος γίγαντας θα χάσει το εξωτερικό κέλυφος διάπυρης ύλης και θα συρρικνωθεί σε λευκό νάνο, ο δε μικρός, με μια εκτυφλωτική έκρηξη που θα πυροδοτηθεί από τα νέα καύσιμα που απορρόφησε, θ’ αρχίσει να γίνεται με την σειρά του ο κύριος ήλιος του ζεύγους.
– Κι ο Τέθα;
– Όλο το πλανητικό σύστημα θα σαρωθεί από τεράστιας έντασης αλλεπάλληλους παλμούς ακτινοβολίας και δεν νομίζω να προστατευθεί ο Τέθα από το μαγνητικό του πεδίο. Άσε που η επιφανειακή θερμοκρασία του θα ανέβει πολλές δεκάδες βαθμούς κάνοντας τους ωκεανούς του να βράζουν.
– Δηλαδή, τίποτα δεν θα μείνει ζωντανό πάνω του;
– Τίποτα, εκτός από μικρόβια, και άν.
– Και το συμβούλιο τι αποφάσισε; Πόσο χρόνο θα έχουμε εδώ;
– Νομίζουμε ότι είναι ασφαλές, για κάθε ενδεχόμενο, να έχει ολοκληρωθεί η εκκένωση πριν περάσει μισός κοινός χρόνος.
Σιωπή έπεσε ανάμεσά μας, ο μπάρμαν βυθίστηκε στις σκέψεις του κι έντονη θλίψη χαράκωσε το βλέμμα του καθώς στράφηκε κατά τον ορίζοντα. Ένιωθε ήδη ότι σύντομα θα του λείψει αυτή η μοναδική ομορφιά.
-Τέτοιο πλανήτη, κατοικήσιμο και με τόσο καλή θέα στον ουρανό, τρία φεγγάρια και δύο ήλιους, έναν γιγάντιο κόκκινο κι έναν κίτρινο δηλαδή, δεν έχουμε εντοπίσει πουθενά αλλού ως τώρα, ψιθύρισα θλιμμένα.
-Κρίμα, θα χαθεί αυτή η ομορφιά. Αλλά, τίποτε δεν διαρκεί για πάντα, ούτε καν το Σύμπαν ολάκερο, απάντησε θυμόσοφα.


(συνεχίζεται…)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s