Ο Κόκκινος Γίγαντας

“Ένα κύμα μελαγχολίας με έκανε να σκυθρωπιάσω στην σκέψη ότι όλη αυτή η ζωή του πλανήτη, σύντομα, θα έπαυε να υπάρχει.” – από τον Αστροβάμονα
red-giant-1
Σήκωσα τα μάτια ψηλά. Η Ρέτα, η μικρή σελήνη, αρκετά κοντά στον πλανήτη Τέθα, καθώς πλησίαζε στο ζενίθ, προβαλλόταν σαν μισός χρυσαφί γεωβολβός στο βαθύ μαβί του ουρανού. Είκοσι μοίρες χαμηλότερα, η Μίτρι, η μεσαία σελήνη του πλανήτη, έμοιαζε χρυσό δρεπάνι, ενώ, 25 μοίρες πάνω από τον ορίζοντα, ένα λεπτό λαμπερό τόξο πρόδιδε την θέση του Λίγκα, του μεγάλου φεγγαριού, που η τροχιά του ήταν και η μακρινότερη από τα τρία φεγγάρια που στόλιζαν τον ουρανό του πλανήτη.
 Ο μπάρμαν πίσω μου, ψιθύρισε, “σε λίγο ανατέλλουν” και σταμάτησε την τακτική του καθαριότητα στην μπάρα. Στράφηκα πάλι στον ορίζοντα. Στα αριστερά του οπτικού μου πεδίου, δίπλα στην ακτή που ξεμάκραινε, το χρυσαφί φώς που διαχέονταν πάνω από τον ορίζοντα είχε γίνει σχεδόν εκτυφλωτικό, υποδηλώνοντας ότι ο ήλιος μόλις που άγγιζε την γραμμή που χώριζε τον ουρανό από την θάλασσα.
Όλοι οι θαμώνες και ο μπάρμαν, με μια κίνηση, φορέσαμε τα ειδικά προστατευτικά γυαλιά. Μόλις ανακουφίστηκαν τα μάτια μου, είδα τον ηλιακό δίσκο σε όλη την μεγαλοπρέπειά του, να υψώνεται αργά-αργά πάνω από το νερό, χαρίζοντας στον ωκεανό, ένα ολόχρυσο μονοπάτι.
Είχε ήδη υψωθεί κάτι περισσότερο από το μισό όταν, δεξιά του, ξεπρόβαλλε μια λεπτή κόκκινη γραμμή που άρχιζε κι αυτή να μεγαλώνει, να πλαταίνει και να ανυψώνεται σχηματίζοντας ένα πολύ μεγαλύτερο τόξο.
Ο χρυσαφί ήλιος, ένας κίτρινος νάνος, είχε υψωθεί ολόκληρος πάνω από το νερό, όμως, πίσω του, ο κόκκινος ήλιος ακόμα μεγάλωνε καθώς σκαρφάλωνε κι αυτός πάνω από τον ορίζοντα. Οι θαμώνες του παράκτιου μπαρ, παρακολουθούσαμε με κομμένη την ανάσα.
Μέχρι να υψωθεί ολόκληρος ο γιγάντιος κόκκινος ήλιος πέρασε αρκετή ώρα, όπου παρακολουθούσαμε μαγεμένοι, πίσω από τα προστατευτικά γυαλιά, τον γίγαντα αυτόν να ακολουθεί τον κίτρινο νάνο και να χαρίζουν από κοινού μια χρυσοκόκκινη απόχρωση στο τοπίο. Τώρα, ένα φαρδύ κόκκινο μονοπάτι φώτιζε τα νερά και μέσα του έκλεινε ένα στενότερο χρυσαφί.
Ευτυχισμένοι που αξιωθήκαμε να χαρούμε την μοναδική ομορφιά αυτής της ανατολής, βγάλαμε τα ειδικά γυαλιά και συνεχίσαμε να πίνουμε δροσιστικά ποτά. Κάποιοι από τους παρευρισκόμενους πήραν την τσάντα τους και κατέβηκαν ν’ απολαύσουν ένα κρύο πρωϊνό μπάνιο στις μικρές αμμουδιές που αγκάλιαζε κατά τόπους η βραχώδης ακτή.
Γύρισα προς τον μπάρμαν. Με κοίταξε ανήσυχος και μίλησε, ψιθυριστά για να μην ακουστεί.
red-giant-2
– Τα τελευταία δύο χρόνια, έχω την αίσθηση ότι ο κόκκινος γίγαντας έχει μεγαλώσει κι από όσο παρακολουθώ τις ειδήσεις κάτι δυσάρεστο πρέπει να συμβαίνει.
– Πράγματι, απάντησα, δεν ήρθα εδώ για τουρισμό αλλά για να βοηθήσω να οργανωθεί η εκκένωση του Τέθα, πριν ο κόκκινος γίγαντας μεγαλώσει τόσο ώστε να ξεπεράσει το μηδενικό σημείο βαρύτητας μεταξύ των δύο ηλίων και ν’ αρχίσει να μεταφέρεται η ύλη του στον κίτρινο νάνο.
– Δηλαδή, θα αρχίσει να μεγαλώνει και ο μικρός;
– Ναι, και όπως καταλαβαίνεις, ο μεν κόκκινος γίγαντας θα χάσει το εξωτερικό κέλυφος διάπυρης ύλης και θα συρρικνωθεί σε λευκό νάνο, ο δε μικρός, με μια εκτυφλωτική έκρηξη που θα πυροδοτηθεί από τα νέα καύσιμα που απορρόφησε, θ’ αρχίσει να γίνεται με την σειρά του ο κύριος ήλιος του ζεύγους.
– Κι ο Τέθα;
– Όλο το πλανητικό σύστημα θα σαρωθεί από τεράστιας έντασης αλλεπάλληλους παλμούς ακτινοβολίας και δεν νομίζω να προστατευθεί ο Τέθα από το μαγνητικό του πεδίο. Άσε που η επιφανειακή θερμοκρασία του θα ανέβει πολλές δεκάδες βαθμούς κάνοντας τους ωκεανούς του να βράζουν.
– Δηλαδή, τίποτα δεν θα μείνει ζωντανό πάνω του;
– Τίποτα, εκτός από μικρόβια, και άν.
– Και το συμβούλιο τι αποφάσισε; Πόσο χρόνο θα έχουμε εδώ;
– Νομίζουμε ότι είναι ασφαλές, για κάθε ενδεχόμενο, να έχει ολοκληρωθεί η εκκένωση πριν περάσει μισός κοινός χρόνος.
Σιωπή έπεσε ανάμεσά μας, ο μπάρμαν βυθίστηκε στις σκέψεις του κι έντονη θλίψη χαράκωσε το βλέμμα του καθώς στράφηκε κατά τον ορίζοντα. Ένιωθε ήδη ότι σύντομα θα του λείψει αυτή η μοναδική ομορφιά.
-Τέτοιο πλανήτη, κατοικήσιμο και με τόσο καλή θέα στον ουρανό, τρία φεγγάρια και δύο ήλιους, έναν γιγάντιο κόκκινο κι έναν κίτρινο δηλαδή, δεν έχουμε εντοπίσει πουθενά αλλού ως τώρα, ψιθύρισα θλιμμένα.
-Κρίμα, θα χαθεί αυτή η ομορφιά. Αλλά, τίποτε δεν διαρκεί για πάντα, ούτε καν το Σύμπαν ολάκερο, απάντησε θυμόσοφα.

Άφησα τον μπάρμαν στη στενοχώρια του και περπάτησα ανάμεσα στα τραπέζια, άδεια τα περισσότερα, μιας και σχεδόν όλοι είχαν ήδη κατεβεί στην ακτή. Πλησίασα το κάγκελο στην άκρη της φαρδιάς ταράτσας. Άπλωσα τα χέρια και στηρίχτηκα πάνω του. Έσκυψα κάτω και αφοσιώθηκα για λίγο στην εικόνα των βράχων που κατέβαιναν απότομα μέχρι το νερό όπου κατέληγαν σε λεπτή αμμουδιά, γεμάτη τώρα με κόσμο και ομπρέλες.

Την προσοχή μου απέσπασε κάποιο κήτος στο βάθος της εικόνας που αναπήδησε έξω από το νερό δύο, τρείς, τέσσερεις φορές, διασπώντας το χρυσοκόκκινο “μονοπάτι” σε χιλιάδες μικρές στιγμιαίες αναλαμπές καθώς χαιρόταν την ανατολή. Γύρω από το σημείο πετούσαν δεκάδες μεγαλόσωμα ψαροπούλια που βουτούσαν κάθε τόσο αρπάζοντας την τροφή τους. Έμοιαζε σαν να είχαν εντοπίσει κάποιο μεγάλο κοπάδι ψαριών.

Ένα κύμα μελαγχολίας με έκανε να σκυθρωπιάσω στην σκέψη ότι όλη αυτή η ζωή του πλανήτη, σύντομα, θα έπαυε να υπάρχει. Τόση σπατάλη ζωής, προς τι άραγε; Ήταν αδύνατον να σωθούν όλα αυτά τα πλάσματα που θα πέθαιναν με θάνατο φρικτό καθώς θα άρχιζαν να βράζουν τα νερά. Ανασήκωσα τους ώμους. Ποιος ζει για πάντα, άλλωστε;


Παρά την ηλικία μου, δεν θα έχανα με τίποτα την ευκαιρία να βρεθώ εδώ, στον πιό γρήγορα μεταβαλλόμενο κόσμο σε ολόκληρο το Τοπικό Σμήνος. Πριν από 8 ημέρες, το ιονόπτερο του Ινστιτούτου, με είχε παραλάβει από το σπίτι μου, για μια επείγουσα συζήτηση κεκλεισμένων των θυρών, σχετικά με την τύχη του Τέθα. Ήταν μια δύσκολη συνεδρίαση.

Τελικά αποφασίστηκε να χρησιμοποιηθεί κάθε διαθέσιμο σκάφος από όλους τους κόσμους της Διαπλανητικής Κοινοπολιτείας, ώστε σε 6/10 του έτους, οριακά να καταφέρουμε να εκκενώσουμε τον πλανήτη Τέθα καθώς και τις μεταλλουργικές εγκαταστάσεις στο υπόλοιπο πλανητικό σύστημα.

red-giant-3
Ο κόκκινος γίγαντας θα διογκώνονταν μέχρι το σημείο μηδενικής βαρύτητας σε περίπου 23/10 του έτους. Ήταν ήδη πολύ κοντά σε αυτό και αν κοιτούσαμε το ζεύγος των ηλιακών δίσκων από το πλάϊ θα βλέπαμε ότι έχει παραμορφωθεί έντονα σχηματίζοντας ατρακτοειδή λοβό προς τον κίτρινο νάνο κι όχι τον κύκλο που είδαμε από την θέση που βρισκόμαστε τώρα.

Μικρές πυρακτωμένες ροές σχηματίζονται πάρα πολύ συχνά, κάθε που κάποια έκλαμψη φτάνει στο μηδενικό σημείο βαρύτητας και αρχίζει να έλκεται η ύλη της από τον κίτρινο νάνο. Η κατάσταση είναι πλέον εκτός ισορροπίας.
Μια ειδοποίηση σχηματίστηκε στη σκέψη μου. Σε 2 ώρες πρέπει να παρευρεθώ σε συνεδρίαση στο σκάφος με το οποίο ήρθα στον πλανήτη. Σε 25/100 της ώρας, στην έκταση απέναντι από την είσοδο του μπαρ, θα έρθει ιονόπτερο να με παραλάβει.

Δεν προλαβαίνω να κατέβω στην ακτή. Κρίμα.

red-giant-4

Έριξα μια τελευταία ματιά στην κλιτύ των βράχων, γύρισα στο μπαρ και ζήτησα ένα κοκτέϊλ ζαντρίγια με έξτρα ξηρό πάγο. Ο μπάρμαν με κοίταξε έκπληκτος και κάτι ψέλλισε. Με σέρβιρε σκυθρωπός.

Περίμενα λίγο ώσπου να εξαχνωθεί ο πάγος διοξειδίου του άνθρακα αφήνοντας μια ζελατινώδη κρούστα στην κορυφή του κοκτέϊλ. Ρούφηξα αργά-αργά απολαμβάνοντας την πολύ ψυχρή, αρωματική, παλλόμενη γέλη καθώς μου πάγωνε το λαιμό.

Έσκυψα, πήρα την τσάντα μου, χαιρέτησα τον μπάρμαν και προχώρησα προς την έξοδο. Ήδη έβλεπα το ιονόπτερο στον ουρανό να κατεβαίνει αργά-αργά προς το πίσω πλάτωμα. Σε 5/100 θα επιβιβαζόμουν.
Ώρα για δράση..

Εν κατακλείδι

Οι επόμενες δύο συνεδριάσεις ήταν απ’ αυτές που μένουν στην ιστορία. Με πολλή προσπάθεια και με συνεργασία των φορέων κάθε πόλης και θερέτρου πάνω στον Τέθα, στήθηκε μια επιμελητεία από πολλά άτομα που ενημέρωνε και προετοίμαζε τους πολίτες για μεταφορά σε άλλους πλανήτες.

Παράλληλα, με πολύ κόπο, πείσθηκαν οι πλανήτες της κοινοπολιτείας να κάνουν οικονομία στις μεταφορές και να στείλουν τα μεγαλύτερα σκάφη τους και όσα περισσότερα ιονόπτερα μπορούσαν να διαθέσουν, για την μεταφορά εκατοντάδων εκατομμυρίων πολιτών.

Τελικά, μετά από 7/10 του κοινού έτους εκκενώθηκε το πλανητικό σύστημα του Τέθα και ενάμισυ χρόνο αργότερα άρχισε η εξέλιξη του φαινομένου που θα κατέληγε σε μια έκρηξη η οποία θα σάρωνε την περιοχή εκείνη του Τοπικού Σμήνους. Κι όλη η κοινότητα παρακολούθησε τις εξελίξεις με κομμένη ανάσα.


Επιμύθιον

red-giant-5
Προσπαθήστε να φανταστείτε αυτή την απίστευτα όμορφη ανατολή και τα 3 φεγγάρια στον ουρανό που χάραζε. Και δείτε τον εαυτό σας να συνομιλεί με τον μπάρμαν, να πηγαίνει μέχρι την άκρη του στηθαίου κάγκελου και να χαζεύει την αμμουδερή ακτή, χαμηλά, κάτω από την κλιτύ των βράχων. Και το ιονόπτερο, σταλμένο από το μητρικό σκάφος, να κατεβαίνει αργά στον ουρανό.

Φανταστείτε τους κινητήρες του, αθόρυβα, με μια γαλαζωπή ανταύγεια να εκτοξεύουν, με ταχύτητα κοντά σε αυτήν του φωτός, τεράστια ροή ιόντων ενός βαρέος ατόμου, παραδείγματος χάριν ιόντων του ευγενούς αερίου Ξένου –για να θυμηθούμε και λίγο την Χημεία των νεανικών μας χρόνων-, σκεφτείτε τον εαυτό σας μέρος των εξελίξεων αστρικής κλίμακας που θα καθόριζαν τις τύχες εκατομμυρίων συνανθρώπων σας.

Απλώστε την ύπαρξή σας, ξεδιπλώστε τις ικανότητές σας. Μπορείτε.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s