Το κομπολόι

“Ο πόλεμος.Ο διωγμός.
Ανάθεμα! Σφαγή ήτανε..όχι διωγμός!”
– από τον Νίκο Νερούτσο

buddhism_by_hello_ann

Συνήθιζε να κάθεται κάθε πρωί στην μπροστινή βεράντα του σπιτιού του, που χτυπούσε ο ήλιος. Παρέα με έναν Ελληνικό καφέ σε φλιτζάνι με περίτεχνο σχέδιο και πάντα με ένα κεχριμπαρένιο κομπολόι στο δεξί του χέρι.

Ζούσε μόνος του από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Κανείς δεν ήξερε ποια ήταν η ζωή του.
Μέχρι τουλάχιστον εκείνο το πρωινό που έτυχε – δεν θυμάμαι πλέον πώς – να πιάσουμε την κουβέντα.

“Το κεχριμπάρι αγόρι μου, είναι υλικό που βγαίνει από τον φλοιό του δέντρου.. παχύρευστο. Έχει την ικανότητα να κλείνει μέσα του και να διατηρεί σε άριστη κατάσταση ότι κι αν βρεθεί στον δρόμο του. Από ένα φύλλο, μέχρι κι ένα ολόκληρο έντομο.” , τον θυμάμαι να μου λέει.
“Κι αυτό; Το κεχριμπάρι στο κομπολόι σου παππού; Τι δεν πρόλαβε να κλείσει μέσα του άραγε…” τόλμησα να στοχαστώ.
“Αυτό το κεχριμπάρι γιε μου, κλείνει μέσα του ό,τι πιο πολύτιμο… Και ότι είναι πολύτιμο δεν το βλέπεις. Γι αυτό και σου μοιάζει άδειο..”
“Και τι είναι αυτό που δεν βλέπω λοιπόν;” , ρώτησα.

Το κουρασμένο από τα χρόνια βλέμμα του έμεινε να κοιτάζει απέναντι από τον δρόμο. Όχι.. Δεν κοίταζε εκεί.. θυμόταν… ή μάλλον ξαναζούσε καταστάσεις..

Αναμνήσεις. Η μορφή μιας γυναίκας – Ανθή…- που το είχε περασμένο στον καρπό της.. και πίσω της η φωτιά.Ο πόλεμος.Ο διωγμός. Ανάθεμα! Σφαγή ήτανε.. όχι διωγμός!

Ο ένας πάνω στον άλλο στριμωγμένοι σε μια μικρή βάρκα. Δίπλα μου είχε λίγο ακόμη χώρο.. εν ανάγκη θα την κρατούσα επάνω μου μέχρι να πιάσουμε λιμάνι.

Έτεινε το χέρι της προς το μέρος μου. Την έπιασα δυνατά προσπαθώντας να την τραβήξω μέχρι την τελευταία στιγμή μέσα..

Δεν θα ξεχάσω ποτέ, όσο ζω, την αγωνία ανακατεμένη με την ελπίδα στο πρόσωπό της… Όπως δεν θα ξεχάσω και την γλυκιά φωνή της όταν τραγουδούσε στο ωδείο της πόλης μας πριν τα γεγονότα.

Ποτέ πριν δεν πρόλαβα να της πιάσω το χέρι, να την πάω μια βόλτα στην παραλία. Να της μιλήσω. Και να που μέσα στον κατακλυσμό αυτό, είχα την ευκαιρία να της σώσω την ζωή..και μέσα μου μια κρυφή ελπίδα για όταν θα φτάναμε στην Ελλάδα.

Δεν τα κατάφερα.
Το σφίξιμο του χεριού της στο δικό μου χαλάρωσε καθώς η βάρκα μας απομακρυνόταν και έπεσε στην θάλασσα. Ποτέ δεν έμαθα τι έγινε.. έχασε την ισορροπία της μέσα στον πανικό; Κάποια ίσως σφαίρα;

the_story_of_my_hopes_iv_by_borda-d98ydrs.jpg

Ποτέ δεν ήθελα να σκέφτομαι την δεύτερη εκδοχή. Βλέπεις γιε μου, η πρώτη μου αφήνει ακόμη μια ελπίδα ότι μπορεί και να τα κατάφερε.. ίσως να την μάζεψε κάποια άλλη βάρκα και να την έφερε στην Ελλάδα.

Είχα μείνει κοκκαλωμένος με την γροθιά μου ακόμα σφιχτά κλεισμένη, να κοιτώ πίσω.. στο σημείο που είχε πέσει.. Δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυα. Μέχρι που γέμισαν τα μάτια μου και ήταν δύσκολο να δω κάτι άλλο πέρα από τις φωτιές και τους καπνούς που είχαν σαρώσει την πόλη μας.

Όταν απομακρυνθηκαμε αρκετά μόνο, συνειδητοποίησα πως είχα το χέρι μου ακόμη σφιχτά κλειστό. Το άνοιξα και είδα αυτό το κομπολόι. Αυτό που είχε περασμένο στο χέρι της σαν βραχιόλι.

Αυτή ήταν η ιστορία του κομπολογιού… μια ανάμνηση δυνατή, που φώλιαζε για πάνω από εξήντα χρόνια στο μυαλό του παππού..

Όταν μετά από μερικά χρόνια εκείνος έφυγε, το κομπολόι το τοποθέτησαν κάποιοι γείτονες στο μνήμα. Δίπλα στην φωτογραφία του.

Κι αν δεν ήμουν εγώ, που γνώριζα πια όλη την ιστορία, δεν θα βρισκόταν κανένας να το δώσει σε εκείνη την γριά με τα μαύρα που φάνηκε στο μνήμα λίγους μήνες μετά από την κηδεία κι έκλαιγε στην θέα του κομπολογιού και στην ανάμνηση του ανθρώπου που έψαχνε για μια ολόκληρη και δύσκολη ζωή.
Δίχως ποτέ να τον προλάβει…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s