“Δεύτερη ευκαιρία”

“Επέστρεψε στο τώρα, στη δουλειά, προσπαθώντας να χαμογελά. Του χαμογέλασε κι εκείνη: το βλέμμα του κόλλησε στα μάτια της.”- από τον Ευθύμη Καλομοίρη

original_article___marriage_is_not_love_by_darkriddle1-d9keomj.jpg
Η ώρα της μεγαλύτερης κίνησης. Κανένας δεν επιτρεπόταν να χάνει δευτερόλεπτο: ταχύτητα, ακρίβεια, ευγένεια, έτσι έπρεπε να κινούνται.
Προχώρησε βιαστικός να εξυπηρετήσει ένα ζευγάρι.
«Ο κατάλογος», ξεκίνησε, «το πιάτο ημέρας…», σταμάτησε. Παγωμένος -για πόσο;- το πραγματικό να παίζει λες μαζί του. Μπροστά του, εκείνη, μην έχοντας αλλάξει καθόλου στα δυόμισι, τρία σχεδόν χρόνια που είχαν χαθεί. Ποιος τη συνόδευε;
«Φέρνετε ένα νερό για τη σύζυγο;»
Ξέκλεψε πέντε λεπτά, να κρυφτεί κάπου, ο εαυτός του και το παρελθόν. Η παράλογη, υπέροχη σχέση τους, τα ξεσπάσματα βίας από μέρους του, τα ψέμματά της, τα εμπόδια. Το τέλος. Μετέωρος τότε στο κενό, τα φαντάσματα να τον καταδιώκουν. Να παίρνει έπειτα τη ζωή από την αρχή, δραπετεύοντας από σκιές, παλιά μέρη, παρέες στα όρια της παρανομίας. Δυο χρόνια πια γκαρσόνι σε εστιατόριο, απόμακρος, δίχως να δίνει δικαιώματα.
Επέστρεψε στο τώρα, στη δουλειά, προσπαθώντας να χαμογελά. Του χαμογέλασε κι εκείνη: το βλέμμα του κόλλησε στα μάτια της.
Πριν φύγουν, όταν ο σύζυγος πήγε τουαλέτα, τής μίλησε:
«Πίστευα ότι δεν θα σε ξανάβλεπα».
«Κι εγώ».
«Τα συγχαρητήριά μου», ειρωνεία με πίκρα.
«Τα φαινόμενα απατούν».
Της ζήτησε να βρεθούν. Δέχτηκε.
Συναντήθηκαν την επομένη. Μετά, όλο και συχνότερα – η ιστορία ξανάρχιζε από ένα ξεχασμένο σημείο, αγκαλιασμένοι, απελπισμένοι, ευτυχισμένοι μαζί.
«Ας μην υπήρχε ο άλλος», είπε ένα απόγευμα.
«Σκότωσέ τον», μόνη της γέλασε με τα λόγια της.
Κατάλαβε όμως αυτός πως, στο βάθος, δεν αστειευόταν.
Του έστησε καρτέρι ένα πρωί. Το τέλειο έγκλημα -νόμισε. Αμέσως τον ανακάλυψαν.
Στη δίκη, εκείνη την έβγαλε καθαρή. Ο ίδιος δεν γλίτωσε τα ισόβια.
Δεν τον επισκέφτηκε στο κελί. Με τα λεφτά από τον ‘εκλιπόντα’, έφυγε για ένα μεγάλο ταξίδι στο εξωτερικό.
Δυόμισι, σχεδόν τρεις μήνες στην επαρχιακή φυλακή: μια στιγμή στα χρόνια που απλώνονταν μπροστά, κάτι σαν δάκρυ πετρωμένο μέσα του. Είχε μετανιώσει βέβαια. Περίπου: «Τον λάθος άνθρωπο σκότωσα» σκεφτόταν, άτονα όμως.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s