«Σ’ αυτόν τον κόσμο επιβιώνει μόνο το απόλυτο κενό. Μαζί με το στραβό. Βουβό και σκοτεινό. Εκεί που δεν γεννιέται τίποτα κακό και ούτε καλό.»
– από την Ρένια Παπαματθαίου

Ο Θεός απουσίαζε εκείνο το απόγευμα. Όσο κι αν τον αναζητούσε ανάμεσα από τα πυκνά σύννεφα. Όσο κι αν δεν τον πίστευε. Ο ουρανός έκλεινε όλο του το μπλε πάνω από τα κεφάλια μας. Συννεφοσκεπασμένος. Ήμουν εκεί και δεν ήμουν. Αθέατο το πνεύμα μου μόνο ορατό το σώμα. Ένα πλέγμα χώριζε τις μορφές μας. Απρόσιτη η αλήθεια τού έκλεινε το μάτι.Χαρακτήριζα μυθεύματα τα λόγια του και αποθούσα τις επιθυμίες της καρδιάς του. Τι του έφερε ο ερχομός μου; Αναρωτήθηκα. Καλοτυχία ή δεινά; Και οι λέξεις: ανήθικο- ηθικό. Τι νόημα έχουν;
Πού και πού τα μάτια του σήκωνε στον ουρανό. Αναζητούσε μια σκιά· του Θεού ίσως… Του θεού που δεν πίστευε.

Σ’ αυτόν τον κόσμο επιβιώνει μόνο το απόλυτο κενό. Μαζί με το στραβό. Βουβό και σκοτεινό. Εκεί που δεν γεννιέται τίποτα κακό και ούτε καλό. «Το φως, δίνει συνηθισμένα πράγματα. Ανθισμένα λουλούδια, φανταστικά χαμόγελα, πουλιά στα κλαδιά. Ενώ η νύχτα είναι ελκυστική σαν εφηβική παρθένα. Ήρθα από το ζόφος και ’κει αποχωρώ. Κυοφορώ το σκότος. Εσύ βλέπεις ολόλευκο φως.», είπα.

Δεν τον έπεισα. Με ρώτησε ποιά είμαι. Βρήκε την απάντηση μισή. Ρώτησε πάλι… 
«Τα απαντήματα θα έρθουν βαθμηδόν. Θα σου αποκαλύψω τα μυστικά του σκότους. Τ’ απόμερα σκοτάδια όπου οι μέρες κυλούν χωρίς καρδιοχτύπια. Κρύψε τα βάσανα από το φως και τις αλήθειες που δεν χωράει το μυαλό άφησε να τις πάρει ο Ζέφυρος. Θα σου αποκαλύψω τη σιωπηλή γαλήνη της ερημιάς. Εκεί που πεθαίνει το απατηλό. Εκεί που δεν χωρούν οι έννοιες: καλό-κακό. Μια αλυσίδα από τελειότητες δηλαδή. Και τότε θα με πεις τρελή και θα ζητήσεις να φύγω. Θέλω να ξέρεις όμως πως από την μοναξιά αντλεί τις ικανότητες η ιδιοφυΐα…»