Μεταμεσονύχτιες σημειώσεις #2

«Η αναγκαιότητα του να κάνουμε λάθος πλάθεται τη στιγμή που διαπράττεται το ίδιο το λάθος, καθόλου πιο πριν».
– από τον Νίκο Σταϊκούλη

60dfe7b6b447a7fe01a979542de16d1a
(Σύντομες σημειώσεις, άσχετες μεταξύ τους, που φιλοδοξούν να γίνουν κάποτε κανονικά κείμενα.)

  • Ο άνθρωπος τη μόνη όψη και τη σκέψη που γνωρίζει είναι η δική του. Κοιτά τον κόσμο με τα μάτια του, κι αν είναι να γνωρίσει μια ιδέα, να την αποδεχτεί, τότε σημαίνει πως την έκανε πρώτα δική του, την έφερε δηλαδή στο μέτρο του, στις πράξεις και τις σκέψεις του, αλλιώς δεν την καταλαβαίνει. Γι’ αυτό και μια, οποιαδήποτε, συλλογική ταυτότητα που κυοφορεί μιαν ιδέα, δεν μπορεί να παραμένει ένα σύστημα, μια νεκρή κατηγορία που υποκύπτει αιώνια σε αυτόν που τη γέννησε. Επειδή ο καθένας που κουβαλά ένα κομμάτι αυτής της συλλογικότητας, κουβαλά μαζί και τη δική του εκδοχή της. Έτσι το συλλογικό εγώ πρέπει να θεωρήσει τον εαυτό του ως κάτι επίσης ζωντανό, σαν έναν άνθρωπο που συνεχώς μεταβάλλεται στον χρόνο και, κοιτάζοντας πίσω στη μνήμη, να αποδεχτεί τη διαρκή αλλαγή.
  • Έχουμε την τάση να κατηγοριοποιούμε τον κόσμο γύρω μας ανάλογα με τον τρόπο που τον προσλαμβάνουμε. Εκεί βασίζεται όλη η γνώση μας. Είναι όμως μια τάση πονηρή, κάτι που κουβαλά μέσα του μια πλάνη. Γιατί με το να ονομάζουμε κάτι ή κάποιον, μια κατάσταση ή και τον εαυτό μας, πολύ συχνά εμμένουμε στον χαρακτηρισμό και περιμένουμε το «είναι» να υποτάσσεται στους κανόνες της ταυτότητας που του έχουμε δώσει. Ξεχνάμε πως εκείνο που δίνει νόημα στο κατασκεύασμα αυτό της ταυτότητας είναι η ίδια η ύπαρξη.
  • Η αναγκαιότητα του να κάνουμε λάθος πλάθεται τη στιγμή που διαπράττεται το ίδιο το λάθος, καθόλου πιο πριν.
  • Όλη η ηθική, όλη η τέχνη, όλες οι ιστορίες ειπώθηκαν ήδη και θα λέγονται για πάντα. Οι στίχοι γράφτηκαν και θα ξαναγραφτούν ίδιοι, άλλοι, πάλι ίδιοι. Για τον άνθρωπο η ιστορία είναι η εξής: γράφει, ξεχνά, μιλάει, γράφει και ξεχνά. Επομένως, ο άνθρωπος δεν φτιάχνει για το καινούργιο, φτιάχνει γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς παρά να δημιουργεί.
  • Συχνά στις σχέσεις μας, όταν δεν κυλούν με τον τρόπο που θα θέλαμε, ψάχνουμε με αγωνία να βρούμε τους τρίτους που φταίνε, κι αν δεν υπάρχουν τους εφευρίσκουμε ή έχουμε τον διακαή πόθο να εμφανιστούν, ώστε να πούμε με ανακούφιση: «Δεν φταίγαμε εμείς, άλλοι μας έβαλαν τα εμπόδια, εμείς λειτουργήσαμε μια χαρά». Μοιάζει με ένα «σύνδρομο» Ρωμαίου και Ιουλιέτας, το οποίο, όπως πολλά μεγάλα έργα, άφησε αυτό το κουσούρι: την άρνηση να δεχτούμε πως εμείς ευθυνόμαστε για τις σχέσεις μας και τον ασυνείδητο πόθο να φταίει κάποιος ή κάτι άλλο όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν σωστά.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.