Βιασμός ψυχής

«Μόνιμες μετακινήσεις ζωής με στόχο το καλύτερο, ως μόνιμη μιλιά, έτοιμη στα χείλη… »
– γράφει ο Lorenzo Daponte

adiosΠόσα αντίο έχουν πει τα μάτια μου…

Πόσος πόνος πέρασε από την καρδιά για να σκεπάσει την ψυχή…

Από παιδί τα μάτια μετρούσαν απουσίες, σιωπές, πολλές λειψές αγκαλιές, άνθρωποι γύρω, πολλοί, αλλά άφωνοι στις γωνίες τους, στην σκιά τους και τις αμίλητες μνήμες τους.

Μόνιμες μετακινήσεις ζωής με στόχο το καλύτερο, ως μόνιμη μιλιά, έτοιμη στα χείλη.
Κάθε τρία με τέσσερα χρόνια άλλο σπίτι, άλλη πόλη, άλλη χώρα, άλλο σχολείο, άλλους δασκάλους, άλλους φίλους, άλλες γειτονιές, άλλους καιρούς, άλλες εποχές, νέες μυρωδιές, χωρίς κουβέντες για το χθες χωρίς εξηγήσεις στις απορίες μικρών παιδιών.

Η ζωή συνέχισε στο ίδιο μοτίβο εκπαιδευμένη από το ίδιο της το παρελθόν. Ταξίδια πολλά… πάρα πολλά, πρέπει να πας εκεί και εκεί και εκεί, πρέπει να κάνεις εκείνο, πρέπει να κάνεις ετούτο, πάντα με το στόχο το καλύτερο, το ανώτερο, το ιδανικό γιατί έτσι πρέπει να κάνεις, έτσι κάνει αυτός, εκείνος, ο άλλος.

Οι ερωτήσεις, τα κενά της διαδρομής αναπάντητα….

Άνθρωποι έρχονται και φεύγουν ποτέ για καλό, εξουσιάζουν το μυαλό και την καρδιά σου…τους δίνεις την ψυχή σου σε δυο χούφτες ανοιχτές και την βλέπεις στο πάτωμα να σπαρταρά και να απορεί : «Πως έφτασες εδώ, αφού είχες στόχο;»

Κάθε ένας άνθρωπος διαλέγει το πώς θα πεθάνει, από την ζωή κάποιου άλλου, το πώς θα προσβάλει, θα εκθέσει, θα χωρίσει, θα αποχωρήσει, δεν θα επικοινωνήσει, δεν θα μιλήσει, θα σιωπήσει. Θα παραμείνει όμως στην μνήμη, στην απορία, στο γιατί και το ίσως, ανακαλύπτοντας το ψέμα και την μισή αλήθεια, τα λάθη που κάποτε έμοιαζαν σωστά.

Ένας μόνιμος βιασμός ψυχής, ένα σφυροκόπημα καρδιάς, δεν υπάρχει χρόνος να σκεφτείς, πρέπει αύριο να κάνεις αυτό, εκείνο, το άλλο. Δεν υπάρχει χρόνος να σκεφτείς, να κλάψεις, να ονειρευτείς.

Παλεύεις βράδυ μόλις κλείσουν τα φώτα να διώξεις τις εικόνες μιας ζωής που τρέχουν σαν ρεκλάμες η μια μετά την άλλη και ψάχνουν ερωτήσεις, ψάχνουν απαντήσεις, ψάχνουν λύσεις που δεν ήρθαν την κατάλληλη στιγμή… γιατί ποτέ δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να πεις «αντίο», «γεια», «τα λέμε», «θα μιλήσουμε»… μέχρι τον θάνατο και την απόλυτη σιωπή που γονατίζει το μυαλό, τρελαίνει τις σκέψεις, λυγίζει την καρδιά και τέλος βιάζει την ψυχή σου.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Βιασμός ψυχής

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.