«Δώδεκα μήνες σωστοί δε θ’ αρκέσουν
να πουν
το φως των ματιών σου¨» – της Μαριάννας Παπουτσοπούλου

α
…στην πόλη που σκοτώνει νέους/ πόλη που σκοτώνει νέους/ η πόλη που σκοτώνει νέους/ η πόλη /ηπόλη/ η ευχαριστημένη πόλη/ η ευτυχής πόλη που σκοτώνει νέους/ η πόλη με τα θύματά της/ τα θύματά της/ η πόλη χωρίς δουλιές/ η πόλη με κλουβιά/ η πόλη αυτή με τα κλουβιά/ τα κλουβιά/ οι άνεργοι/ οι ξένοι/ οι φτωχοί/οι θυμωμένοι/οι μόνοι/οι μοναχικοί/οι εξαρτημένοι/οι πονεμένοι/της γης οι κολασμένοι/ η εξαθλίωση/ χαρτόκουτα/εορταστικόν αμπαλάζ/ αστεγοι/ αθλιότητες/ ναρκωτικά/τα σινεμά/ το πιοτί/ τα θέατρα/ η υγρασία/ το κρύο όταν έρθει θα ναι αργά πια/η βροχή/τα δάκρυα/ ηπόληαυτή/ η πόλη αυτή / εσύ/ εγώ / εσύ κι εγώ / οι φίλοι μας/ οι πεθαμένοι/ οι κεντρικοί δρόμοι/ κάθε γωνιά φονικό/ κάθε δεκαετία ξανά/ ηδυστυχισμένηπόλη/ που ακόμη περπατάμε/όλη μου η ζωή σε μια πόλη/ μια πόλη γεμάτη σκουπίδια/ και ρόπαλα/ φωτάκια γιορταστικά/ταμπελίτσες νέον/ τρόλευ/κολιάτσου-ερυθρός/όλη η ζωή ένας θρήνος/μια πόλη /μια άδικη μαύρη/βρώμικη πόλη/ πόλη σκοτεινή/ αρχαία πόλη/ πόλη που σκοτώνει νέους/ και σοφούς.
β
Τα δάκρυά μας θα πνίξουν
τα ερρέβη
σχίζοντας τη θάλασσα
και πλημμυρίζοντας τις αλυκές`
στο πιο απόμακρο νησί
θ’ ακουστεί ο βουβός
σπαραγμός του ανθρώπου.
Δώδεκα μήνες σωστοί δε θ’ αρκέσουν
να πουν
το φως των ματιών σου –
σα βγήκαν πλυμμένα
στη γύρα των στίχων
φορτωμένα παλμούς
γ
Δεν έχω παρά
δυο υφάλμυρες λίμνες
ανάμεσα μάτια και αυτιά,
και πρησμένη κοιλιά,
που εσύ τη λες αύριο.
ο τριγμός και βρυγμός
των οδόντωντους
συναντά τη θύελλα
στα τρίστρατα.
Βρέχει ουράνιες κατάρες.»
————————————————————————–
|
||||||||||||||||||||||||||

