Η Εγγονή: [μέρος β’]

“Σκέψεις , ενοχές, πικρίες, αγάπη ανομολόγητη, χάδια ανεκδήλωτα ακόμα, λόγια μετέωρα, ντυμένα σα για ραντεβού που απέμειναν να κοιτάζουν στο παράθυρο πνιγμένα.”- από την  Ευαγγελία Αγγελούση

Δεν ένιωθε πληγωμένη, αλλά την βασάνιζαν οι τύψεις και το μόνο που σκεφτόταν ήταν να ξημερώσει και πρωί πρωί θα πήγαινε στον παππού και τη γιαγιά να ζητήσει συγγνώμη και να απαντήσει στην ερώτηση του παππού, που την άφησε αναπάντητη.

Κάποια στιγμή επιτέλους ηρέμησε και την πήρε ο ύπνος. Μα… χτύπος τηλεφώνου την ξύπνησε απότομα. Απάντησε ο άντρας της. Τον άκουσε να ψιθυρίζει: «Μα πώς θα της το πω;».

Κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Εν ριπή οφθαλμού σκέφτηκε την ερώτηση του παππού: «να μείνω ήσυχος ότι θα τα βρείτε κάποια στιγμή εσείς οι δυο;» . Γιατί να ήθελε ο παππούς να απαντηθεί αυτό το ερώτημα τώρα; Γιατί επεδίωξε να αποσπάσει μια υπόσχεση; Πόσο ανόητη υπήρξε!

Οι φοβίες –δικαιολογημένες, αλλά φοβίες –δεν την άφησαν να ψυχανεμιστεί ότι ο παππούς ήθελε εκείνη τη στιγμή μια απάντηση, ίσως γιατί ένιωθε πως δεν θα υπήρχε …άλλη ευκαιρία. Σηκώθηκε -σχεδόν πετάχτηκε –από το κρεβάτι. Βγήκε αλαφιασμένη στην τραπεζαρία κι άρπαξε το ακουστικό από τα χέρια του συζύγου της.
-Ποιος είναι; Ρώτησε περιμένοντας απελπισμένα μια απάντηση άλλη από αυτή που φοβόταν.
Μα το μόνο που ακούστηκε από την άλλη γραμμή είναι ένα πνιγηρό κλάμα. Το αναγνώρισε. Ήταν της μαμάς της. Σε λίγο κατόρθωσε κι εκείνη να αρθρώσει λόγο και να της εξηγήσει. Της έλεγε: «Κορίτσι μου, ο παππούς πέθανε στον ύπνο του. Ήσυχος. Το περιμέναμε ότι θα γίνει κάποια στιγμή, ε; Είχαμε προετοιμαστεί γι’ αυτό , ναι; Δε θα σας τάραζα τέτοια ώρα, μα θα με περίμενες το πρωί να έρθω για τα μικρά και θα ανησυχούσες. Έπρεπε να σας ενημερώσω. Εσύ πρέπει να διατηρήσεις την ψυχραιμία σου. Είσαι σε επικίνδυνο στάδιο ακόμα. Σε παρακαλώ. Κάνε το για το παιδί σου.»

oh__the_guilt_by_portghinion.jpg

Για το παιδί σου… το παιδί σου… παιδί σου… σου. Μόνο ο αντίλαλος των λόγων της από κει κι έπειτα ακουγόταν στα αφτιά της εγγονής. Αυτή η φράση μόνο έμεινε να ηχεί για πολλή ώρα μες στο δωμάτιο. Σκέψεις , ενοχές, πικρίες, αγάπη ανομολόγητη, χάδια ανεκδήλωτα ακόμα, λόγια μετέωρα, ντυμένα σα για ραντεβού που απέμειναν να κοιτάζουν στο παράθυρο πνιγμένα από ένα «γιατί δεν έρχεται το ραντεβού μου;» Τώρα;
Τώρα σήκωσε το κεφάλι, πήρε δυο τρεις βαθιές ανάσες, κοίταξε τον άντρα της που την κοιτούσε έντρομος μην του πάθει τίποτα –αν και ήξερε πως είναι δυνατή, άλλωστε τόσα είχε περάσει – και του είπε βουρκωμένη:
-Δεν τον πρόλαβα. Δεν πρόλαβα τίποτα να του πω. Και τα είχα σχεδιάσει τόσο ωραία στο μυαλό μου χθες το βράδυ.
-Το ξέρω κορίτσι μου. Μη στεναχωριέσαι, όμως. Ήξερε πόσο τον αγαπάς. Σίγουρα το ήξερε.
– Εκείνος το ήξερε. Εγώ μάλλον δεν το ήξερα . Ντύσου και πάρε τηλέφωνο τη μάνα σου να έρθει να μείνει με τα παιδιά. Θα πάμε να του τα πω τώρα. Δηλαδή σε λίγες ώρες . Μόλις τον πάνε στο σπίτι.
– Μα τι λες; Η κατάστασή σου δεν επιτρέπει έντονες συγκινήσεις.
-Ξέρω να στηρίζω την κατάστασή μου. Μην ανησυχείς. Το απέδειξα χθες. Πάμε. Δεν ακούω κουβέντα. Αν δε με πας εσύ, πήρα το αμάξι κι έφυγα μόνη μου. Τέλος.
-Τι να πω; Σου έχω εμπιστοσύνη. Εσύ ξέρεις.

Πέρασαν δυο ώρες. Ετοιμάστηκε η εγγονή, τάισε τα μικρά της, τακτοποίησε το σπίτι, ειδοποίησε στη δουλειά πως δε θα πάει κι έφυγαν. Δε μίλησε σχεδόν καθόλου σ’ αυτές τις δυο ώρες. Μόνο τα απαραίτητα. Έφτασαν.

Έξω απ’ το σπίτι κόσμος πολύς που την κοιτούσε σοκαρισμένος και της έλεγε πως δεν έπρεπε να βρίσκεται εκεί στην κατάστασή της. Δεν έδωσε σημασία σε κανέναν. Μπήκε στο σπίτι βουρκωμένη, πλησίασε τη γιαγιά, τη φίλησε στο μέτωπο ψελλίζοντας συγγνώμη κι έπειτα στράφηκε στον κόσμο.

Ζήτησε από όλους να βγουν έξω για να μείνει λίγο μόνη μαζί του. Όλοι με αντιρρήσεις, αλλά υπάκουσαν, γιατί ήταν σχεδόν εντολή.

Πλησίασε τον παππού, τον άγγιξε, έσκυψε τρυφερά στο παγωμένο μέτωπο και του έδωσε το πιο ζεστό φιλί που είχε κρατημένο για εκείνον χρόνια τώρα. Του μίλησε αρκετή ώρα, χωρίς παροξυσμούς κι εξάρσεις. Δεν της ταίριαζαν , δεν του άρμοζαν.

Του τα είπε εν ολίγοις όλα όσα είχε μέσα της. Λόγια αγάπης, ευγνωμοσύνης, υπερηφάνειας… όλα. Δε χρειάζονται λεπτομέρειες. Όταν ένιωσε να αρχίζει να την πνίγει ο χείμαρρος που είχε κρατημένο μέσα της, σταμάτησε, συνόψισε, τον ξαναφίλησε , τον ξαναχάιδεψε και του είπε: « Για το παιδί σου κι εσύ , για το παιδί μου κι εγώ. Συγχωρούμαστε κι οι δύο».

Του άφησε δίπλα τη χρυσή ταυτότητα που της είχε αγοράσει όταν γεννήθηκε, το λουλούδι της από τον κήπο, ένα δάκρυ αξιοπρεπές και πιο καταλαγιασμένο τώρα πια, που μπόρεσε και του μίλησε έστω κι έτσι, και βγήκε από το δωμάτιο.

Δεν έβλεπε κανέναν μπροστά της. Δεν άκουγε κανέναν. Δεν αντιδρούσε σε τίποτα. Μόνο πήρε τον άντρα της απ’ το χέρι και κατευθύνθηκαν στο αμάξι τους.

-Έχω διδαχτεί πολλά από χθες έως σήμερα, του είπε. Ότι δεν πρέπει να παραμελούμε τους μεγάλους ανθρώπους, ότι δεν πρέπει να τους παρεξηγούμε, ότι το υγιές είναι να εκδηλώνουμε την αγάπη μας σε όσους αγαπάμε, ότι δε ζούμε για πάντα, άρα ό, τι μπορούμε να κάνουμε τη μια στιγμή να μην το αναβάλλουμε για την επόμενη, ότι..ότι..ότι.

Μα το πιο σημαντικό ξέρεις ποιο νιώθω ότι είναι; Ότι όλοι οι άνθρωποι –πες το νομοτέλεια, πες το ένστικτο, πες το όπως θες τέλος πάντων – κάποια στιγμή στη ζωή τους θα αδικήσουν, θα πληγώσουν, θα φανούν ανεπαρκείς σε ανθρώπους που αγαπούν πολύ.

Και ξέρεις ποια είναι αυτή η στιγμή; Όταν αποκτήσουν το δικό τους παιδί. Δεν εννοώ ότι αλλάζουν τα συναισθήματά τους απέναντι σε όσους ως τότε αγαπούσαν. Αλλάζουν, όμως, οι ιεραρχίες. Όπως και να ΄χει, το παιδί σου είναι παιδί σου. Αυτό δεν καταλάβαινα εγώ για τον παππού, ίσως κι εκείνος για εμένα.

Δυστυχώς, στη ζωή μερικές διαπιστώσεις τις κάνεις ετεροχρονισμένα. Είναι σημαντικό για την ηρεμία της ψυχής σου, ωστόσο, να τις κάνεις.

Κοιτάχτηκε ενστικτωδώς στο μικρό καθρεφτάκι στη θέση του συνοδηγού και είδε λίγες, μα ευδιάκριτες, άσπρες τρίχες στην κορυφή του κεφαλιού της, που δεν τις είχε ως την προηγούμενη μέρα. Οι διαπιστώσεις, βλέπετε, αφήνουν ενίοτε και… σημάδια.


Διαβάστε εδώ το α’μέρος του διηγήματος

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s