“Οι Εκείνοι”

“Θέλω να χωρέσω στην πρώτη τρύπα από τη ζώνη σου. Άμα φουσκώνεις, να σου χαρίζω τα στηθάκια μου.” – από την Αγγελίνα Ρωμανού

lusting_for_applite_by_ninjamonkey5082-darhz73.jpg

Παρατηρούν και καταγράφουν. Λένε και μακρηγορούν. Αφηγούνται ιστορίες στα παλιόπαιδα. Οι Εκείνοι. Οι Εκείνοι της δικής μου της σειράς, είναι ψαλμοί σε τόνο δεύτερο.
Φέρνουν στις παλάμες το δίχτυ του ψαρά.
Διαβάζω τα απομνημονεύματα της στύσης. Ακούω τους χτύπους των γλουτών. Ερμηνεύομαι κατά διαστήματα από αναίτιους κριτές. Φυγαδεύω όνειρα που τρέχουν προς δυσμάς. Κανένας δεν αντέχει, μάτια μου, το τέλειο πολύ. Μη πω και για το λίγο, γιατί θα είναι ύβρις.
Στο τίποτα, πετάει ένα γλαρόπουλο με σακουλάκια πασατέμπο στο ραμφάκι του.
Δεν αγαπώ τις ξέρες κάτι απόμακρων νησιών. Θυμίζουν τότε που χωρίσαμε. Ήταν δείλι. Έπαιζε «τα μαύρα μάτια σου». Το διπλανό μπακάλικο έκλεινε για βράδυ. Κι ένα παιδί ακούμπαγε στην πλάτη το αδερφάκι του (έφαγε το χώμα με τη χούφτα). Στις ζωγραφιές, βάζω λιγάκι λάδι παραπάνω. Για να ‘χει γεύση ίσιας γραμματοσειράς.
/μετά το έψιλον, πάντα ακολουθεί το «μείνε»/
Θέλω να χωρέσω στην πρώτη τρύπα από τη ζώνη σου. Άμα φουσκώνεις, να σου χαρίζω τα στηθάκια μου. Να βάνεις το γλωσσί καλά και να τη δένεις. Υπόσχομαι και τελευταίον ασπασμόν. Μαζί, θα γίνουμε το κόκκινο μπαλόνι που σου έκλεψαν.
Μη πας να πεις πως με αδίκησες.
Καλά μου κάνεις και χώνεις νύχια στο λαιμό.
Από κει, θα ξεπηδήξουν τρεις χιλιάδες πετροκέρασα για να γενώ μια δεύτερη πριγκίπισσα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s