“Εντελέχεια”

“Εύχομαι μια μέρα να γιατρευτούν όλες οι πληγές μου μα πιο πολύ αυτές που δεν φαίνονται. Θα ήθελα να στις δείξω, να είσαι η μητέρα που θα τις γιατρέψεις. ”
– από την Αρετή Καμπίτση


c7ed61c5e62255cd1cf08b783ccc4f4a-d3c692p

Η βροχή έξω από το παράθυρο δυνάμωνε.

Τα φύλλα των δέντρων με κόπο προσπαθούσαν να σταθούν στα κλαδιά και πάνω στα μουσκεμένα νερά της λιμνούλας, οι σταγόνες της βροχής χόρευαν ρυθμικά τον χορό της αλλαγής, του ερχομού, ξόρκιζαν και κορόιδευαν το κακό. Στάθηκα στο παράθυρο και σε περίμενα. Είχες πολλές μέρες να φανείς, μα κι αν προσθέσω και τις ώρες ίσως να μετρούσε αιώνες η έλλειψή σου.

Μια έλλειψη που τρυπούσε τα κόκκαλα του κορμιού μου και εισχωρούσε στο ζεστό αίμα και το πάγωνε. Να, όπως τώρα όπως οι σταγόνες της βροχής λυγίζουν τα ελαφριά κλαδιά των δέντρων και τα ξεγυμνώνουν από τα φύλλα τους αλύπητα.
Θα ρθω μου ‘χες πει κι από τότε περιμένω αδιάκοπα και στέκω σε τούτο το παράθυρο, μήπως σε δω από μακριά να φανείς ανάμεσα στους ατμούς του υγρού δρόμου, κοιτάζοντας ψηλά να με δεις. Η Πηνελόπη εγώ ο Οδυσσέας εσύ. Κι όποιος περιμένει και μένει ατάραχος στις κακουχίες του μυαλού πάντα κερδίζει.

Την χρειάζομαι αυτή την νίκη, την θέλω, την διεκδικώ, την αναζητώ, την απαιτώ. Δεν ξέρω διόλου το κέρδος κι αν αυτό θα έχει κάποια αξία μπρος στην υπεροχή της νίκης. Μέχρι τότε θα υφαίνω, θα παραπλανώ τους μνηστήρες, ώσπου να έρθει το φθινόπωρο, που όπως εύχομαι να νοιώθεις, δεν αργεί.
Ναι, φθινόπωρο θα είναι που θα έρθεις. Σαν ζωή και θάνατος μαζί, σαν μια ολιγόλεπτη ανακοπή της ζωής , του παλιού, του κακού, του φθαρμένου. Σαν τους νέους χτύπους της καρδιάς που ολότελα θα γεννηθούμε από την αρχή εγώ κι εσύ μαζί. Γιατί μαζί είμαστε ένα και χώρια τίποτα δεν είμαστε πέρα από δυο άνθρωποι ανήμποροι κι αδέξιοι και δυστυχείς. Θα κουρνιάσω τότε στο στήθος σου κι εσύ θα με τυλίξεις με τα χέρια σου, τα ελπιδοφόρα υποσχόμενα, κρατώντας με σαν παιδί μέσα σου.

Θα ρθεις όπως η μητέρα που ψάχνει το παιδί απεγνωσμένα και σαν έρθει είναι ήσυχο πια πως μπορεί να παίξει και να ματώσει να γόνατά του γιατί έχει την μητέρα που θα γιάνει την πληγή, αφού οι μητέρες αυτό κάνουν. Αυτό κάνεις.

Εύχομαι μια μέρα να γιατρευτούν όλες οι πληγές μου μα πιο πολύ αυτές που δεν φαίνονται. Θα ήθελα να στις δείξω, να είσαι η μητέρα που θα τις γιατρέψεις. Με ένα φιλί, με ένα χάδι ή όπως αλλιώς αποφασίσεις εσύ.
Να είμαστε ένα, το τέλειο, το ολοκληρωτικό. Να είμαστε αυτή η λέξη η σπουδαία η υπέροχη, να είμαστε εντελέχεια – ε-ν-τ-ε-λ-ε-χ-ε-ι-α – που ολοκληρώνει τα όντα.
Φθινόπωρο να έρθεις, όπως τα πρωτοβρόχια και το δροσερό αεράκι. Φθινόπωρο να ναι που θα με ξεδιψάσεις, που θα με ξεκουράσεις, που θα σε ερωτευτώ σαν να μην σε είχα νοιώσει ποτέ, σαν να μην σε ήξερα.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s