«Ο Γλάρος»

Ξύπνησα κι ήμουν σαν να με είχαν δείρει σε όλο μου το κορμί. Διόρθωση: όχι σαν. Με χτυπούσαν όλη νύχτα. Αυτή τη φορά ήταν η μέση. – γράφει η Σταυρούλα Αντζουλάκου Συνεχίστε την ανάγνωση «Ο Γλάρος»

Ζεστασιά

«Δεν είναι λίγες οι φορές που αργεί να ξυπνήσει. Είναι τόσο ελκυστική η ζεστασιά, σε αντίθεση με την υγρασία της γκαρσονιέρας. Δεν λέει να σηκωθεί. Τριάντα χρόνια σηκώνεται και ξαναπέφτει.»
-γράφει ο SideliK_2 Συνεχίστε την ανάγνωση Ζεστασιά

Ένα πρόσωπο

«Είπε φωναχτά στον εαυτό του: η φυγή είναι μια κάποια λύση. Αλλά αναρωτήθηκε σχεδόν αμέσως, προς τα πού. Η απάντηση ήρθε στιγμιαία (κι ολίγον βίαια), εκεί που θα έβρισκε έναν έρωτα,  έναν μεγάλο έρωτα. Ένα πρόσωπο.»
-γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης Συνεχίστε την ανάγνωση Ένα πρόσωπο

Ο Ζωγράφος

«Αγαπούσε τη νύχτα. Οι μοναδικές ελεύθερες ώρες του, ήταν οι σκοτεινές ώρες.  Οι νυχτερινές ζωγραφιές του αναζητούσαν τη σακατεμένη αθωότητα, τ’ αρώματα των αστεριών και της σιωπής.»
-γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης Συνεχίστε την ανάγνωση Ο Ζωγράφος

Μια χαρά

«Η Κωνσταντίνα (αποφεύγει τα προβλήματά της και) είναι μια χαρά.
Έχει μία (δεν θα την έλεγε κανείς) εκπληκτική δουλειά (στην οποία δεν αξιοποιεί το πτυχίο της).»
-γράφει η Βασιλική Δραγούνη Συνεχίστε την ανάγνωση Μια χαρά

«Η αξία της ζωής…»

Αν και είχε αρκετή ζέστη, η διαδρομή με το αυτοκίνητο ήταν ευχάριστη. Αστειάκια, ανέκδοτα, μουσική, φτάσαμε χωρίς να το καταλάβουμε στην Βραυρώνα, στο εξοχικό του Θάνου. -γράφει η  «Μιραμπέλλα Αβίλλα» – Γεωργία Σπ. Αναστασίου Συνεχίστε την ανάγνωση «Η αξία της ζωής…»

Persona

«Οι πατούσες της Ηρούς είναι μούσκεμα τώρα. Μετά τον κρότο, δροσιά. Ο Γιώργος είχε πεταχτεί άξαφνα ξεφορτώνοντας τα χέρια της. Τα δικά του, τη σφίγγουν με δύναμη επάνω στο στέρνο του όσο γλιστράνε προς το κρεβάτι.»
-γράφει ο SideliK_2 Συνεχίστε την ανάγνωση Persona

Δυο εκατοστά

«Βγάζει τα ακουστικά του για να νιώθει πως έχει τον έλεγχο, έστω σε αυτό το επίπεδο. Το αμήχανο βλέμμα του πέφτει επάνω της. Το ξανακατεβάζει γρήγορα κι ας μη τον έχει δει. Δεν κρατιέται για πολύ.»
-γράφει ο SideliK_2 Συνεχίστε την ανάγνωση Δυο εκατοστά

Αποκλειστικό απόσπασμα από τον υπό έκδοση μονόλογο του Lupus Graecus | Εκδόσεις Ι. Σιδέρη

«Η σιγουριά μου πως μετά θα καθαρίσω κάθε ίχνος από αυτά που άφησε πάνω μου ίσως να είναι ο λόγος της αυξημένης ανεκτικότητάς μου…» Συνεχίστε την ανάγνωση Αποκλειστικό απόσπασμα από τον υπό έκδοση μονόλογο του Lupus Graecus | Εκδόσεις Ι. Σιδέρη

«Η κακοκαιρία του Ιουλίου»

Έβαλε σε ένα κρυστάλλινο μπορντό ποτήρι που αγαπούσε πολύ, μαυροδάφνη που της άρεσε να πίνει κάτι τέτοιες μοναχικές και δημιουργικές ώρες. -γράφει η «Μιραμπέλλα Αβίλλα» – Γεωργία Σπ. Αναστασίου
Συνεχίστε την ανάγνωση «Η κακοκαιρία του Ιουλίου»

Παγωτά σαν μάτια παιδικά

«Φορούσαν σαγιονάρες με δάχτυλο τα κορίτσια, που τις έσερναν στην καυτή άσφαλτο και σορτσάκια ή αεράτα φορεματάκια και ψιθύριζαν μικρά μυστικά όση ώρα χρειαζόταν για να φτάσουν. Στην επιστροφή είχε μόνο τρεχάλα.»
– γράφει η Έλενα Γιασεμάκη Συνεχίστε την ανάγνωση Παγωτά σαν μάτια παιδικά

«Τα τρένα που φύγαν…»

Η γιαγιά της η Ποτούλα, ήταν δασκάλα.
Διάβαζαν βιβλία μαζί και μετά συζητούσαν μέχρι να νυχτώσει.
-γράφει η «Μιραμπέλλα Αβίλλα» – Γεωργία Σπ. Αναστασίου  Συνεχίστε την ανάγνωση «Τα τρένα που φύγαν…»

Γιατί μου αξίζει

«Μα τι ζητάς επιτέλους από έναν άνδρα;»
Για μια στιγμή έμεινε σιωπηλή κι έπειτα τον κάρφωσε με το βλέμμα της «Θέλεις στ’ αλήθεια να ξέρεις;»
-γράφει η Βασιλική Δραγούνη Συνεχίστε την ανάγνωση Γιατί μου αξίζει

Το τέλος μιας ιστορίας

«Το κλίμα ήταν γιορτινό, όπως ταιριάζει σε μια ευρωπαϊκή πόλη που αποχαιρετά τον χειμώνα και υποδέχεται την άνοιξη. Μετά το δεύτερο ποτό, είχα αρχίσει να βαριέμαι. Ετοιμαζόμουν να πάω για ύπνο, όταν την είδα.» 
-γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης Συνεχίστε την ανάγνωση Το τέλος μιας ιστορίας

«Χέρι – χέρι μια ζωή!»

Από το σπίτι τους, ένα παλιό περιποιημένο νεοκλασικό αρχοντικό, που είναι κοντά στο δικό μου, ακουγόταν πιάνο, νωρίς το απόγευμα. -γράφει η «Μιραμπέλλα Αβίλλα» – Γεωργία Σπ. Αναστασίου Συνεχίστε την ανάγνωση «Χέρι – χέρι μια ζωή!»

«That’s right»

Όμως το νεοκλασικό έμεινε κενό. Ξενοίκιαστο. Ο κοντούλης that’s right, άρχισε να ανησυχεί. Πλήρωνε φόρους. Έχασε τον ύπνο του. Έπρεπε πάση θυσία να το νοικιάσει. – γράφει ο Γιάννης Τζαβέλλας Στην οδό Πριγκιποννήσων 13 υπάρχει ένα διώροφο νεοκλασικό. Το κάτω … Συνεχίστε την ανάγνωση «That’s right»

Φεστιβάλ

«Τίποτα δεν έχει αλλάξει. Κάθε τρία – τέσσερα καρέ και μια αλλαγή ψυχολογίας, σε βαθμό που θα προτιμούσα να ξαπλώσω χάμω, με κλειστά τα μάτια.»
-γράφει ο SideliK_2 Συνεχίστε την ανάγνωση Φεστιβάλ

Τα κλουβιά

«Οι κυβερνώντες  για να αντιμετωπίσουν την όλη αυτή κατάσταση έβαλαν μπροστά το σχέδιό τους. Σκοπός τους ήταν να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό. Αποφάσισαν λοιπόν, να τους κλείσουν σε κλουβιά και έπειτα να τους περιφέρουν στα τσίρκα όλης της χώρας σαν υψηλό θέαμα.»
-γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης Συνεχίστε την ανάγνωση Τα κλουβιά

Vintage

«Η μητέρα του τον είδε να στέκεται εμβρόντητος και ήρθε κοντά του για να δει τι βρήκε. Όταν είδε την εικόνα, την σήκωσε στα χέρια της κι έμεινε να την κοιτά για αρκετά λεπτά.»
-γράφει η Βασιλική Δραγούνη Συνεχίστε την ανάγνωση Vintage

«Το πέταγμα του πουλιού»

Ήταν όνειρο και ο πατήρ Αντώνιος το κατάλαβε γρήγορα. Το έχει δει κι άλλες φορές. Ποτέ όμως τόσο ζωντανά, τόσο κοντά. Ανοίγει τα μάτια και κοιτάει γύρω του. Από τα πυκνά γκρίζα του γενιά κυλάνε σταγόνες ιδρώτα. -γράφει ο Γιάννης Τζαβέλλας Συνεχίστε την ανάγνωση «Το πέταγμα του πουλιού»

Το βλέμμα

Ήταν ακίνητος σαν πεθαμένος. Ξαφνικά σαν να κατάλαβε την παρουσία μου, άνοιξε τα κατακόκκινα, από το κρύο και την πείνα, μάτια του και με κοίταξε.
-γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης Συνεχίστε την ανάγνωση Το βλέμμα

«Ψαράδες ανθρώπων»

«Στην ακτή, το κοιμώμενο χωριό της Καπερναούμ έχει αρχίσει δειλά δειλά να ζωντανεύει. Από το σημείο ποιυ βρίσκονται οι ψαράδες, μπορούν και βλέπουν τη λάμψη μιας μικρής φωτιάς…»
– γράφει η Μαρία Λυδία Κυριακίδου
Συνεχίστε την ανάγνωση «Ψαράδες ανθρώπων»

«Ερμογένης»

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον δρούσε πολιτικά και οικονομικά ο Ερμογένης. Είχε ένα εργαστήριο αργυροχρυσοχοΐας, κοντά στον ναό του Ηφαίστου (στο Θησείο). -γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης Ο Ερμογένης ήταν Αθηναίος, καταγόταν από παλιά αριστοκρατική γενιά. Γνήσιο τέκνο της ξακουστής πόλης. … Συνεχίστε την ανάγνωση «Ερμογένης»

«Η απόφαση»

Η κουρτίνα της μπαλκονόπορτας του δωματίου ήταν μαζεμένη στην άκρη και μπορούσες να διακρίνεις απέναντι στην μονοκατοικία τον κύριο Ανδρέα τον συνταξιούχο με την γυναίκα του και κάποιους φίλους να παίζουν χαρτιά. -γράφει ο Γιάννης Τζαβέλλας Συνεχίστε την ανάγνωση «Η απόφαση»

Νύχτα 99η

«…προχώρησε μέσα στο κρύο, καλύτερα λέει να μην πεθάνω απόψε, μπορεί τελικά και να’ ταν μεθυσμένο, ποιο σώμα δεν θέλει να πεθάνει απόψε; »
– γράφει ο Νίκος Σταϊκούλης Συνεχίστε την ανάγνωση Νύχτα 99η

«Αμετάκλητα Πριν»

Έτσι όπως ήταν αγουροξυπνημένη, δεν αντιλήφθηκε αμέσως το περίεργο φόντο στην οθόνη της. Ροζ; Πότε έβαλε ροζ λουλουδάκια στην επιφάνεια εργασίας; -γράφει η Σταυρούλα Αντζουλάκου Συνεχίστε την ανάγνωση «Αμετάκλητα Πριν»

Άγραφος Νόμος

Στην Αρμόρια, συμβαίνει κάτι το μοναδικό και άξιο αναφοράς. Σε ολάκερη την πολιτεία, ισχύει ένας άγραφος νόμος, που εφαρμόζεται από όλους τους πολίτες… -γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης Συνεχίστε την ανάγνωση Άγραφος Νόμος

Η οδοντόκρεμα

Ακριβώς απ’ έξω υπήρχε ένα ξύλινο παγκάκι. Εκεί πήγαινα με τη Μαρία και αγναντεύαμε τον κόλπο του Πατραϊκού και τις αναρίθμητες πολυκατοικίες και γειτονιές της Πάτρας. -γράφει ο Γιάννης Τζαβέλλας Συνεχίστε την ανάγνωση Η οδοντόκρεμα

Δεν ξέρεις

Δεν ξέρεις τι σημαίνει να είσαι ενήλικη κι όμως να ζεις ξέγνοιαστα, σαν παιδί! Να μην έχεις καμία ευθύνη, γιατί κάποιος άλλος φροντίζει τα πάντα! -γράφει η Νούλη Τσαγκαράκη Συνεχίστε την ανάγνωση Δεν ξέρεις

«Εκατό χρόνια μοναξιά»

Έχει ήδη βραδιάσει και ο Αχιλλέας βρίσκεται ακόμη στο προσωπικό του γραφείο στον 89ο όροφο, στον τελευταίο όροφο του επιβλητικού Empire State Building. – γράφει ο Γιάννης Τζαβέλλας Συνεχίστε την ανάγνωση «Εκατό χρόνια μοναξιά»

Πρωτοχρονιά

Το ζευγάρι των πρωτάρηδων στη γωνία αγκαλιάστηκε για μια ακόμα φορά. Τους πήγαινε η βραδιά. Έτσι συμβαίνει πάντα με τους πρωτάρηδες. -γράφει ο Αντώνης Καράς Συνεχίστε την ανάγνωση Πρωτοχρονιά

«Παραμονὴ Χριστούγεννα», του Φώτη Κόντογλου

«Κάθε τόσο ἄνοιγε ἡ πόρτα καὶ μπαίνανε τὰ παιδιὰ ποὺ λέγανε τὰ κάλαντα. Ἄλλα μπαίνανε, ἄλλα βγαίνανε. Καὶ δὲν τὰ λέγανε μισὰ καὶ μισοκούτελα, μὰ τὰ λέγανε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἴσαμε τὸ τέλος, μὲ φωνὲς ψαλτάδικες, ὄχι σὰν καὶ τώρα, ποὺ λένε μοναχὰ πέντε λόγια μπρούμυτα κι ἀνάσκελα, καὶ κεῖνα παράφωνα..» Συνεχίστε την ανάγνωση «Παραμονὴ Χριστούγεννα», του Φώτη Κόντογλου

«Το ροζ αλογάκι»

«Ο ήχος του ρολογιού αντανακλούσε σε όλο το μαγαζί. Τα τραπεζάκια άδεια και διατεταγμένα με τη σειρά σε όλη την έκταση της αίθουσας. Λευκά και μαύρα» -γράφει ο Γιάννης Τζαβέλλας. Συνεχίστε την ανάγνωση «Το ροζ αλογάκι»

«Αγάπη μου»

«Έχεις φως. Ασυναίσθητα κοίταξα το ρολόι, εφτάμισι το απόγευμα. «Τώρα θα μαγειρεύεις», σκέφτηκα, αλλά μετά θυμήθηκα πως ήταν Παρασκευή και τις Παρασκευές δεν έκανες καμία δουλειά». – γράφει η Νούλη Τσαγκαράκη Συνεχίστε την ανάγνωση «Αγάπη μου»

«Στα μάτια»

«Δύο λευκά αδύνατα και πλαδαρά πόδια ξεπρόβαλαν τότε διστακτικά από τα ζεστά σκεπάσματα και βυθίστηκαν στις δύο μάλλινες παντόφλες που υπήρχαν στο κάτω μέρος του κρεβατιού..»
– γράφει ο Γιάννης Τζαβέλλας Συνεχίστε την ανάγνωση «Στα μάτια»

«Ο αναπτήρας»

«Μια μέρα που ήταν μόνη στο σπίτι και έψαχνε να βρει φωτιά α ανάψει τσιγάρο, ανακάλυψε πως εκείνος είχε κλειδώσει το συρτάρι με τους αναπτήρες του…»
– γράφει η Τίνα Σπυράτου Σουσού Συνεχίστε την ανάγνωση «Ο αναπτήρας»

«Το Γκισέ»

«- Σας παρακαλώ… μουρμούρισα. Έπρεπε τουλάχιστον να προσπαθήσω.
– Εσείς κάνατε ευχή όταν γεννήθηκε η κόρη σας;
– Ναι»
– γράφει η Σταυρούλα Αντζουλάκου Συνεχίστε την ανάγνωση «Το Γκισέ»

Ένα βουνό που το λένε Βαγγέλη.

Αυτοδίδακτος σε πολλές μαστοριές. Από το χτίσιμο μέχρι τα υδραυλικά, την υλοτομία, τα «κήπια» (μποστάνια κηπευτικών), ηλεκτρικά, σκεπές, τοιχοποιϊα, γεωργικές μηχανές, κτηνοτροφία. -γράφει ο Γιώργος Σκαρβέλης Συνεχίστε την ανάγνωση Ένα βουνό που το λένε Βαγγέλη.

«Επίσκεψη στο παλιό κατώι»

Η γυμνή λάμπα πυρακτώσεως άναψε. Ένας μεγάλος αριθμός από ετερόκλητα αντικείμενα εμφανίστηκε στο οπτικό μου πεδίο- συνωστισμένα και σκονισμένα το ένα δίπλα στο άλλο.  – γράφει ο Γιάννης Τζαβέλλας Συνεχίστε την ανάγνωση «Επίσκεψη στο παλιό κατώι»

«Ο κυρ-Νίκος»

Η μοναδική ευχάριστη ασχολία του, πλέον, βρίσκεται στη φροντίδα του κτήματός του. Παρά το χρόνο που κουβαλάει στην πλάτη του, το επισκέπτεται κάθε μέρα. -από την Άννα Κεχαγιά Συνεχίστε την ανάγνωση «Ο κυρ-Νίκος»

«Η πολυθρόνα»

«Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν ότι η πολυθρόνα φαινόταν μία χαρά- σαν καινούργια- και ότι θα ήταν κρίμα να την αφήσω να την φάει η βροχή.» – γράφει ο Γιάννης Τζαβέλλας Συνεχίστε την ανάγνωση «Η πολυθρόνα»

«Η Σύμβαση» (β’ μέρος)

«Δυσκολευόταν επίσης να πιστέψει πως ίσως η Πόπη, τον άφηνε. Δεν θ’ άντεχε να την χάσει, αλλά στο Ποπάκι του άρεσε η άνεση, το ωραίο ντύσιμο τα ακριβά εστιατόρια..» από την Ρένια Παπαματθαίου Συνεχίστε την ανάγνωση «Η Σύμβαση» (β’ μέρος)

«Η τελευταία του νύχτα»

Ο παγωμένος χειμωνιάτικος αέρας μπήκε ορμητικά στο δωμάτιο που μύριζε κλεισούρα, αλκοόλ και τσιγάρο και του έκοψε στιγμιαία την αναπνοή. -από την Εύη Δουργούτη Συνεχίστε την ανάγνωση «Η τελευταία του νύχτα»

« Γύρνα τον διακόπτη»

«Γύρισα τον διακόπτη και χάθηκα στους τρισδιάστατους λαβύρινθους που αγκάλιασαν το δωμάτιό μου…» – από την Μαρία Ιατρίδη Συνεχίστε την ανάγνωση « Γύρνα τον διακόπτη»

«Τότε που στάθηκα δειλός»

«Δεν κυκλοφορούσε πολύς κόσμος στο δρόμο. Περπατούσα στην μεγάλη λεωφόρο και πήγαινα προς την αγαπημένη μου καφετέρια.» – από τον Αντώνη Καρά Συνεχίστε την ανάγνωση «Τότε που στάθηκα δειλός»

« Ο Επιτάφιος»

«Ελαφρύ αεράκι φυσούσε, λεμονανθοί και πασχαλιά γλυκαίνανε τη γλώσσα μας, τα τελευταία άσπρα σύννεφα άνθιζαν στον ορίζοντα, ψηλά στον ουρανό μπηγμένη μια λεπίδα φεγγαριού, μάτωνε ο κόσμος κι εμείς δε το ξέραμε.»
– από την Αγγελίνα Κλαυδιανού Συνεχίστε την ανάγνωση « Ο Επιτάφιος»

«Οι Επιστολές»

«Οι καλύτερες επιστολές θα διαβάζονταν σε δημόσιες εκδηλώσεις, σε σχολεία και σε πανεπιστημιακά ιδρύματα..» – του Χριστόφορου Τριάντη Συνεχίστε την ανάγνωση «Οι Επιστολές»

«Όταν ξέσπασε η αλήθεια» (μικρές ιστορίες)

«Είχε σχεδόν μιάμιση ώρα να σκοτώσει μέχρι να ξεκινήσουν τα πρώτα δρομολόγια του ΜΕΤΡΟ, εξάλλου δε σκόπευε να μπει εκεί νωρίτερα από τις 07:00, άρα τρεισήμισι ολόκληρες ώρες..» – από τον Μανόλη Κωνσταντάκη Συνεχίστε την ανάγνωση «Όταν ξέσπασε η αλήθεια» (μικρές ιστορίες)

«Τα δύο μπλε»

«Στη μέση στο πρεβάζι, στο μπλε παράθυρο, ένα γλαστράκι· κι αυτό μπλε. Το χώμα του ξερό και το πιατάκι από κάτω, στεγνό κι αυτό.» – από τη Ρένια Παπαματθαίου Συνεχίστε την ανάγνωση «Τα δύο μπλε»

«Αίτηση διαζυγίου στους γονείς»

«Αισθάνομαι τύψεις που ήμουν η αιτία να βρίσκονται αντικριστά και εύχομαι να μεγαλώσω γρήγορα και να πηγαίνω με τα μέσα μεταφοράς απ’ τον έναν στον άλλον.»
– από τον Παναγιώτη Σταυρόπουλο Συνεχίστε την ανάγνωση «Αίτηση διαζυγίου στους γονείς»

«Πρωτοχρονιά»

«Απ’ το φθινόπωρο κατεβάζω ιδέες για το που θα μπορούσαν να με βρουν τα πρώτα λεπτά του καινούργιου χρόνου. Ήθελα κάτι ξεχωριστό που θα μείνει χαραγμένο για πάντα στην μνήμη μου.» – Γράφει ο Παναγιώτης Σταυρόπουλος
Συνεχίστε την ανάγνωση «Πρωτοχρονιά»

«Όνειρα»

«Σήμερα πέθανα ίσως και χτες, μου απαντάει ο περιπτεράς, αλλά δεν έχουν χώρο στην κόλαση, είναι κι η απεργία των νεκροπομπών και δουλεύω ακόμα. «- από τον Δημήτρη Κουτσιφέλη Συνεχίστε την ανάγνωση «Όνειρα»

«Οι χαρτοπετσέτες»

«Προς στιγμήν σκέφτηκε να χαρίσει τις χαρτοπετσέτες του στον κολλητό του. Όμως μετά του ήρθε στο μυαλό ο Φραντς Κάφκα και ο Μαξ Μπροντ. »
– από τον Αντώνη Καραγιώργο Συνεχίστε την ανάγνωση «Οι χαρτοπετσέτες»

«Γράμμα στο Νέο Έτος»

«Σχεδόν από την απαρχή του ανθρώπινου κόσμου είναι φτιαγμένο το Κλουβί.Κληροδοτείται με συνέπεια από γενιά σε γενιά και είναι φτιαγμένο από εκατομμύρια άλλα μικρότερα…»
– γράφει η Μαρία Λυδία Κυριακίδου Συνεχίστε την ανάγνωση «Γράμμα στο Νέο Έτος»

«Ο Αμερικάνος», χριστουγεννιάτικο διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

«Έβγα να ιδείς, έβγα να ιδείς,

σκύλα, κορμί που τυραγνείς.»  Συνεχίστε την ανάγνωση «Ο Αμερικάνος», χριστουγεννιάτικο διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

«Άλλο α κάμεις..»

«Όταν έχασα το δικό μου παιδί, δεν ήξερα τι να κάνω… πως διαχειρίζεσαι κάτι τέτοιο; Πως συνεχίζεις να ζεις;» – από την Ζηνοβία Βελόνγκα Συνεχίστε την ανάγνωση «Άλλο α κάμεις..»

«Άνοιξη αφέντρα»

Δεύτερη μέρα του Πάσχα, μόλις αρραβωνιασμένοι, κι επιστρέφαμε ευτυχισμένοι από ένα υπέροχο τετραήμερο στις Λακωνικές παραδοσιακές γωνιές. -γράφει ο Θωμάς Αργυρέας. Συνεχίστε την ανάγνωση «Άνοιξη αφέντρα»

«Εντελέχεια»

«Εύχομαι μια μέρα να γιατρευτούν όλες οι πληγές μου μα πιο πολύ αυτές που δεν φαίνονται. Θα ήθελα να στις δείξω, να είσαι η μητέρα που θα τις γιατρέψεις. » – από την Αρετή Καμπίτση Συνεχίστε την ανάγνωση «Εντελέχεια»

«Μια μάλλον αισιόδοξη ιστορία»

«»Εκείνο που θυμάμαι από εκείνο το καλοκαίρι είναι ένα γλέντι που είχε γίνει στο χωριό μας στον 15αύγουστο. Ανάμεσα στα τραπέζια, την μουσική και το παιχνίδι, υπήρχε ένας τύπος που πουλούσε μπαλόνια. » – γράφει ο Νίκος Βραχασωτάκης Συνεχίστε την ανάγνωση «Μια μάλλον αισιόδοξη ιστορία»

«Κατά συρροήν αυτόχειρ»

«Με κράτησαν νομίζω ως τα ξημερώματα. Δεν ηύραν άκρη. Βάλαν τη νέα ετούτη υπόθεση στο αρχείο τους, στις «ανεξιχνιάστων αιτιών αυτοκτονίες παρελθόντος χρόνου»..» – γράφει ο Άγγελος Ήβος Συνεχίστε την ανάγνωση «Κατά συρροήν αυτόχειρ»

«Το σφυρί και το καλέμι»

«Ένα χτύπημα των δακτύλων. Τόσο χρειάζεται ο ανθρώπινος νους για να ξυπνήσει ή να σαλέψει. Να ζυμώσει ή να διαλύσει. Να κοιτάξει τον καθρέπτη ή τη σκιά του.»
– γράφει ο Ραφαήλ Αρετάκης Συνεχίστε την ανάγνωση «Το σφυρί και το καλέμι»